Εμένα.

Είχα κοπίδια και ψαλίδια από μικρό στα χέρια μου κρατούσα σφιχτά πολύ.

Με φώναζαν και τα άφηνα μπορεί το χέρι σου να πληγωθεί αίμα να βγει και να χυθεί

Μα εγώ δεν τα άφηνα ποτέ κι έτσι πληγώθηκα 

Μα έμαθα από λάθη και τα λάθη μου εμένα 

φίλοι γίναμε καλοί και τώρα κλαίμε πλέον παρέα

Μα όταν ήμουνα μικρή δεν μου μαθαίνανε ζωή τι να εστί

Μα δεν μου μάθανε πως οι άλλοι αγαπούν να τρων αγνές ψυχές

τις βράζουν και τις καίνε

Δεν μου λένε.

Μόνη μου τα είδα και έμαθα

Μα έμαθα από λάθη και τα λάθη μου εμένα

παρέα κάναμε και παίξανε με εμένα.

Οι δαίμονες μου πνίξανε εμένα.

Εμένα.

Εμένα,

εμένα.

Lord, Winter, Welcome Back.

And now I understand what crawls under my skin, that's haunting me inside.
I now understand that  winter is coming back to take me in his arms and hug me softly with his white cold but yet beautiful wings like silk and look me with his cold shaded eyes. This is going to be like always..
I understand that these winter scars shatter me and sink me in melancholy, I waited for this, this is what makes me feel myself. This is my season. So different. It makes me suffer, it can change me as a person year by year, oh dear winter, i sense you. I sense you here already. You are coming to make me think of everything again. To torture my mind like this.. but thats the way I love you. You are always the best. You make me    feel    things.
I sensed you. I knew it. I know everything.
And now I go back to sleep before I start think again.

Να τος και πάλι ο πολεμιστής αρπάζει το όπλο του για μια φορά ακόμα για να πάει στη μάχη.
Αυτή τη φορά θα κερδίσει σκέφτεται. Τα έχει κανονίσει όλα. Έχει εξορκιστεί πλήρως.
Θα πάει εκεί και χωρίς σταγόνα αίματος θα μπήξει το σπαθί στο έδαφος και θα κραυγάζει συνθήματα νίκης και ελπίδας. Ο πόλεμος δεν τελείωσε ναι, μα ήρθε η ώρα να κριθεί για το πόσο αξίζει να έχει πιθανότητες για να είναι εκεί.. στην πρώτη σειρά.