The monster under my bed.

Και ορισμένες νύχτες με τρομάζουν τόσο που με κάνουν να σκέφτομαι ότι χειρότερο μπορεί να φανταστεί κάποιος.

Πονάει το να ξέρω πως δεν θα ξαναμιλήσουμε όπως τότε και πως όλα τελειώσαν σαν ένα όνειρο που ξύπνησα και ποτέ δε θα ξαναδώ.
Μερικές φορές στοχάζομαι. Σκέφτομαι πως θα ήταν αν μπορούσα να έβρισκα έναν τρόπο να έρθω σε επικοινωνία μαζί σου χωρίς να ξέρεις πως είμαι εγώ μόνο και μόνο για να σου μιλάω.. έναν τρόπο να μαθαίνω ότι είσαι καλά.
 Έχω πάρει ότι νεκρό κομμάτι μας είχε απομείνει και το έχω κλείσει σε ένα κουτί κάτω από το κρεβάτι μου. Κάθε φορά που μπαίνω σε πειρασμό και το ανοίγω για να νιώσω ξανά ότι ένιωθα οι δαίμονες μου επιτίθενται και δεν με αφήνουν σε ησυχία μέχρι το επόμενο πρωί. Δεν τολμάω λοιπόν να ανοίγω τούτο το κουτί πλέον γιατί δε θα άντεχα τις συνέπειες...
Έλα που όμως ξέρω τι κρύβεται εκεί..
Το τερατούργημα κάτω από το κρεβάτι μου που μου μετατρέπει όλα τα όνειρα σε εφιάλτες. Δεν θα μπορέσεις ποτέ να καταλάβεις... Ποτέ δε θα θελήσεις να καταλάβεις.
Και εγώ ποτέ δε θα ξεχάσω, γιατί κάποιος πρέπει να πληρώσει το τίμημα.
Κάποιος πρέπει να κρατήσει τα λάφυρα του πολέμου, το βραβείο μετά την μάχη.
Άσε με τουλάχιστον μετά από τόσο πόνο να έχω την τιμή.
Άσε με τουλάχιστον αφού εσύ τα ξέχασες όλα να κρατάω ζωντανές τις στιγμές που βρίσκονται ακόμα μέσα στην καρδιά μου.
Άσε με να κοιμηθώ ήσυχη για ένα βράδυ.

My life is a movie.

 Η ζωή του καθενός είναι μια ταινία, και ο καθένας είναι ο πρωταγωνιστής στην ταινία του.
Η υπόθεση ξεδιαλύνεται σιγά σιγά και η παραμικρή λεπτομέρεια που συμβαίνει στο σενάριο αφορά την κατάληξη της υπόθεσης.
Παρόλα αυτά εμείς όμως θα διαλέξουμε το τι ρόλο θα παίξουμε γιατί πολύ απλά εμείς διαλέγουμε αυτό που θέλουμε να είμαστε..
Είμαστε οι πρωταγωνιστές της δικής μας ταινίας και ανάλογα με τον ρόλο που θα παίζουμε θα συνεχίσουμε και την πλοκή.
Έτσι ακριβώς μπορούμε να περιγράψουμε την ζωή...
Σαν μια ταινία που δεν ξέρει κανείς τι κατάληξη θα έχει.
Επίσης ο καθένας είναι ο πρωταγωνιστής στη δική του ιστορία, ήρωας ενός κόμικ, ενός λογοτεχνικού βιβλίου...
Ανοίγεις και κλείνεις κεφάλαια, αλλάζεις σελίδες, προχωράς παρακάτω, ξαναδιαβάζεις κεφάλαια που ήδη έχεις διαβάσει...
 Αλλά όπως και να έχει, σεναριογράφοι στη ζωή δεν θα γίνουμε ποτέ..

We were eternal.

Και ήταν στον παράδεισο και οι δυο.

Σε κάμπους ουτοπίας.

Στην αγκαλιά του ακούμπησε και δάκρυα κύλησαν στο πρόσωπό της, τότε ευτυχίας.

"Μην με αφήσεις" του ψιθύρισε καθώς αυτός χάιδευε τα όμορφα μαλλιά της.

Ο αέρας δυνατά φυσούσε καθώς στα μάτια τον κοιτούσε.

"Μην με αφήσεις μόνη με τον εαυτό μου..."

του είπε, και σε λυγμούς ξέσπασε μετά στα πόδια του ακουμπώντας.

Και αυτός χαμογελούσε, δεν μιλούσε.

Λόγια η συζήτηση πλέον δεν χωρούσε.

Και η νύχτα ήρθε καλύπτοντας τους κάμπους με το γλυκό της πέπλο.

Και μόνη την κόρη βρήκε σκυφτή να κλαίει στο χώμα.

Άραγε δεν ήταν ο παράδεισος καλύτερος από όλα?

Ή μήπως ψέματα της είπανε και τα πάντα γύρω της είναι σε μαύρο χρώμα?

Και αυτός έφυγε, μόνη την άφησε να την τρώει η μοναξιά και η λύπη.

Λύπη που την σκίαζε βαθιά μες στην καρδιά της.

Ο αέρας ήταν πιο δυνατός και η βροχή είχε αρχίσει,

καλύπτοντας τα δάκρυα που από τα μάτια της βάλθηκε να χύσει. 

Κρύωσε ο καιρός, μαζί και η καρδιά της,

και πλέον πέτρωσε το μυαλό, φωνή δεν είχε η μιλιά της.

"Φοβάμαι" είπε ψιθυριστά κοιτώντας προς τα πάνω

και έπειτα έγειρε από την μια στο χώμα, έπεσε χάμω.

Δάκρυα έσταξαν πολλά από την θάλασσά της

και μέσα στη βροχή πέφτανε κάτω όλα μαζί.

Σαν ποτάμι που πηγάζει από τα εσώψυχα της,

έμοιαζε να ναι σαν πηγή μέσα στα σωθικά της.

"Πονάω" είπε και με το χέρι ακούμπησε το στήθος της βογκώντας.

Και ενώ στα χέρια της παλιά κρατούσε τον κόσμο όλο

ή τουλάχιστον έτσι πίστευε πως έκανε μα τα βράδια ξενυχτούσε,

ονειρεύοντας νεκρή και μόνη της μιλούσε.

"Φοβάμαι τον εαυτό μου" είπε, και σκέφτηκε εκείνον.

Που με ελπίδες την φόρτιζε και στο τέλος έφυγε μακρυά.

Ότι πάντα την φώτιζε δεν ζούσε πια.

Και την άφησε μόνη της να την τρώει το μαράζι

να την κυνηγάει ο πόνος της

ο εαυτός της να την τρομάζει.

να την βασανίζουν οι σκέψεις της.

Εκείνη την νυχτιά...

Δίχως παρηγοριά, καθώς ότι είχε το έδωσε και χάθηκε πια.

Ίσως...

Ίσως και να συναντηθούμε κάποτε στο δρόμο, σε κάποια νύχτα με φεγγάρια φωτεινά,
κάτω από φωτισμένα σκοτάδια περπατώντας αγκαλιά όπως παλιά.
Κοιτώντας τον ξάστερο ουρανό ζώντας τις παλιές στιγμές που ζούσαμε και τότε.
Κάτω από τον ξάστερο ουρανό...
που τα αστέρια θα σχηματίζουν  χιλιάδες σ' αγαπώ τα οποία δεν πρόλαβαν να ειπωθούν και αρχίζουν και πέφτουν από τις αγκαλιές των αγγέλων του παραδείσου. Τον παράδεισο που γνώρισα στην αγκαλιά σου...
Όταν κάποια άλλη ψυχή θα κατοικεί μέσα στην καρδιά σου και με σιγουριά θα σκουπίζει τα δάκρυα από τα μάτια σου...
Ίσως τότε να ιδωθούμε μια μέρα που το βλέμμα σου θα μου ξυπνήσει χιλιάδες όνειρα που με έκανες να καρτερώ με ανυπομονησία...
και που με ένα φύσημα τα έκανες όλα στάχτη αφού στη πυρά τα έκαψες και όνομα τους έδωσες,
Σε μια άλλη διάσταση, σε μια άλλη ζωή που εγώ θα είμαι εγώ και εσύ θα είσαι εσύ, και θα θυμάμαι το πόσες ζωές χαράμισα για να είμαστε μαζί...