Ίσως και να συναντηθούμε κάποτε στο δρόμο, σε κάποια νύχτα με φεγγάρια φωτεινά,
κάτω από φωτισμένα σκοτάδια περπατώντας αγκαλιά όπως παλιά.
Κοιτώντας τον ξάστερο ουρανό ζώντας τις παλιές στιγμές που ζούσαμε και τότε.
Κάτω από τον ξάστερο ουρανό...
που τα αστέρια θα σχηματίζουν χιλιάδες σ' αγαπώ τα οποία δεν πρόλαβαν να ειπωθούν και αρχίζουν και πέφτουν από τις αγκαλιές των αγγέλων του παραδείσου. Τον παράδεισο που γνώρισα στην αγκαλιά σου...
Όταν κάποια άλλη ψυχή θα κατοικεί μέσα στην καρδιά σου και με σιγουριά θα σκουπίζει τα δάκρυα από τα μάτια σου...
Ίσως τότε να ιδωθούμε μια μέρα που το βλέμμα σου θα μου ξυπνήσει χιλιάδες όνειρα που με έκανες να καρτερώ με ανυπομονησία...
και που με ένα φύσημα τα έκανες όλα στάχτη αφού στη πυρά τα έκαψες και όνομα τους έδωσες,
Σε μια άλλη διάσταση, σε μια άλλη ζωή που εγώ θα είμαι εγώ και εσύ θα είσαι εσύ, και θα θυμάμαι το πόσες ζωές χαράμισα για να είμαστε μαζί...
Αχ και να ηξερες μονο τι μνημες μου ξυπνας... :( Ποσες φορες εχω σκεφτει τα ιδια... Αλλα το σ'αγαπω πλεον ειναι μεγαλη υποθεση για μενα, οποιος θελησει να το ακουσει απο τα χειλη μου θα πρεπει να εχει μεγαλη υπομονη και επιμονη...
ΑπάντησηΔιαγραφήΠρος το παρον ομως σε ευχαριστω που μου εδιξες πως υπαρχει και η πιο ευαισθητη πλευρα, ενιοτε, σε αυτο το θεμα, αφου εγω πλεον επαψα να την βλεπω...