Αυτοπεποίθηση και αγκάθια.

Έχει την λάμψη που πάντα  ζητούσα για να με φωτίζει
Έχει την πιο όμορφη μάσκα για να ξεχωρίζει
Έχει τα μάτια του κόσμου που δεν γνωρίζω
Έχει το χαμόγελο που δεν μπορώ να κρυπτογραφήσω
Έχει τη φωνή που δεν μπορώ να κατανοήσω.

Έχει το άρωμα των χαμένων μου ονείρων
Το άγγιγμα των πιο κρυφών μου γρίφων

Έχει το όνομα που ποτέ δεν ήξερα πως είχα
Κρατά τις αναμνήσεις στις οποίες πουθενά δεν υπήρχα
Παράγει δάκρυα πιο αστραφτερά από διαμάντια
Όλα τα αστέρια κρύβονται σε εκείνα τα δυο μάτια
Ο ουρανός βρίσκεται χαμένος στα μαλλιά της.
Η ελπίδα μου χάθηκε κάπου στα έγκατα της
Το σώμα της πονάει σαν βάσανο ατελείωτο.
Μου μίλησε και ξέχασα τα πάντα.
Όνειρο αβίωτο.

Ζωντανός Νεκρός.

Είμαι ζωντανός

Νεκρός

Το σώμα μου είναι κρύο

και χλωμό

και ψάχνω για μια λύτρωση.

Πονώ

Μα δεν το δείχνω

Και ψάχνω τα κομμάτια μου σε ένα  μαύρο πέλαγος.

Σύνθεσε με. Θέλω να αρχίσω ξανά.

Τον κόσμο μου να φτιάχνω.

Θέλω να τα κάνω όλα καλύτερα.

Έχασα κομμάτια. 

Που πρέπει να τα βρω

για να συνεχίσω να πορεύομαι

Είμαι ζωντανός.

Νεκρός.

Ίσα που ανασαίνω.

Η μοίρα μου με παίζει

στα ζάρια.

Και χάνω πάλι το παιχνίδι.

Λειτουργώ με σιγή και δάκρυ

παρέα με την ακινητοποίηση

πάνω σε κρεβάτι από καρφιά.

Τίποτα δεν ξεπλένεται

στη λίμνη των αμαρτιών μου.

Είμαι ζωντανός

Νεκρός.

Το δέρμα μου παγώνει.

Και κοιτάω μονίμως το πιστόλι.

Περιμένοντας μέσα σε σώμα από ατσάλι

κρύο και σκληρό

την λειτουργία μου να αλλάξουν

να με κάνουν πιο ανθεκτικό

μέσα στο χρόνο.

I still cant find the light...

There is no out of here my dear...
....there is no out.
All hope is dead and gone. I can see nothing. Only darkness.
I thought I could go out of this. I wished. I longed for so long...
...But there is no out of this.
I keep floating in the middle of nowhere. I still whispering these words.
But I dont mind.

I am tired of searching. I am tired.
I can no longer wait for that day.
The day when my heart will sing songs of victory and purity.
Of happiness and true life.
Of real freedom.
Never.
Never.

BUT FOREVER. ~~~

Ε! Εσύ! Η ζωή σου είναι ωραία...

Ίσως... Κάπου... Εκεί έξω.
Να υπάρχει κάποιος άνθρωπος που να είναι ευτυχισμένος.
Για να τον ζηλέψω...

Κωμικότητα και δαίμονες.

Και πάλι με πιάνω να κλαίω πίσω από μια κλειδωμένη πόρτα, σκαλίζοντας το ξύλινο τραπέζι για κάτι που θα μπορούσε να μου τραβήξει για λίγο την προσοχή.
Μάταιος κόπος. Συνεχίζω να μην βρίσκω τον δρόμο μου. Συνεχίζω να πνίγω δάκρυα μέσα σε μισογεμάτα νεροπότηρα μιας και το ψυγείο είναι άδειο από λεμονάδες.

Δεν είναι τραγικό? Να προσπαθείς να φωνάξεις τις σκέψεις σου μέσα από μια ξεχασμένη ιστοσελίδα επειδή ο κόσμος έξω δεν έμαθε να ακούει, μονάχα να μιλάει.

Και σαν να μην σου έφτανε αυτό παγώνει και ο λαιμός σου από τα πολλά κρύα νερά. Ακόμα και τον χειμώνα το νερό πρέπει να είναι κρύο για μένα, αλλιώς δεν ξεδιψάει το μυαλό σου.

Ο καιρός κρυώνει και δεν μου αρκούν τόσες αγκαλιές για να με ζεστάνουν. Πάντα θέλω κι άλλα.
Όχι δεν ζητάω πολλά πέρα από την ψυχική μου ηρεμία. Δυστυχώς ποτέ δεν την είχα.
Λένε πως οι υπερβολικά σκεπτόμενοι και έξυπνοι άνθρωποι τρελαίνονται.
Δεν ξέρω αν ισχύει σε όλες τις περιπτώσεις αλλά ελπίζω να κάνουν λάθος.

...Πάντως τα μεγαλύτερά μου πρότυπα τυχαίνει να είναι είτε από τραγικές φυσιογνωμίες είτε από πανούργους αλλά και άρρωστους δυναμικούς χαρακτήρες. Χωρίς να σημαίνει πως τους ασπάζομαι, με εμπνέουν. Καλύτερα να μην μπω σε λεπτομέρειες. Κάποια πράγματα είναι καλό να τα κρατάμε για τον εαυτό μας γιατί ο κόσμος παρεξηγεί.
Όπως είπα και πριν... βγάζει συμπεράσματα. Μιλάει αλλά δεν ακούει. Είναι σαν ένα σύστημα λειψό. Σαν αυτά που κάναμε στην τεχνολογία στο σχολείο.
Αντί να μπαίνει να επεξεργάζεται και να βγαίνει αυτό απλά βγαίνει χωρίς λόγο.

Πως τα λέω έτσι, ας πάω να γίνω κωμικός. Με τέτοια ζωή μόνο για κωμικός πας. Πόσο πιο μακρυά πια? Ή μήπως τα παραλέω? Μια ζωή στην υπερβολή είμαι.
Φτάνει η πλάκα.

Παρεμπίπτοντος νομίζω πως ο κλόουν που αυτοκτόνησε στην σκηνή δεν το έκανε και τόσο στα ψέματα. Ακόμα κι αν όλοι τον πέρασαν απλά για παλιάτσο που κάνει το νούμερο του. Είναι απλοί θεατές έτσι κι αλλιώς. Τι ξέρουν αυτοί από νούμερα...

Και κάποιος είπε... "άντε βρε νούμερο". Αυτό μας έλειπε τώρα.
Παρακαλώ όχι μικροπρέπειες όταν γεμίζω το ποτήρι μου με ζουμερά συναισθήματα.
Παρακαλώ κατανόηση.
Παρακαλώ με το μαλακό.
Να το πάρετε.
Το blog μου.

....

Μπορεί να υπάρχουν εξορκιστές που να ξορκίζουν τους δαίμονες του διαβόλου, αλλά ο μόνος εξορκιστής που ξορκίζει τους δικούς σου τους δαίμονες είναι ο εαυτός σου και μόνο.
~Wintershade.

Πάλι με τρώει. Το σαράκι μέσα μου. Με κάνει κομμάτια.
Κρατιέμαι από θετικές σκέψεις. Υποτίθεται πως ξέρω ποια είμαι... Πού είμαι και που πάω.
Μα ποτέ δεν είμαι ικανοποιημένη με αυτό που είμαι όπως και να χει.
Θέλω τελειότητα. Την κορυφή. Ακόμα και αν δεν υπάρχει.
Θέλω θέλω θέλω. Πιστεύω στην πίστη και πιστεύω πως μπορώ να κάνω τα πάντα.
Δεν έχει σημασία τι λέει η κοινή λογική, την δημιούργησε άνθρωπος και οι γνώμες των ανθρώπων είναι ασήμαντες για εμένα. Κάποια στιγμή θα γίνω τέλεια. Τέλεια σύμφωνα με τα δικά μου πιστεύω. Δεν με ενδιαφέρουν οι απόψεις των άλλων. Για μένα είναι δικαιολογίες για αυτά που δεν μπορούν αυτοί να κάνουν. Γι αυτά που πιστεύουν πως δεν είναι υπαρκτά και δυνατά. Για μένα είναι όλα δυνατά. Προτιμώ να πεθάνω ως το μοναδικό άτομο που πέθανε για την μοναδικότητα παρά να ζήσω ως ένα από όλα που ποτέ δεν θα την φτάσουν.

Πάω από το κακό στο χειρότερο ανά χρόνο.

Γιατί είμαστε στην εποχή που ζευγαρώνουν οι κότες. Την θέση του ρομαντισμού μας πήρανε οι τσόντες...

“I am eternally, devastatingly romantic, and I thought people would see it because 'romantic' doesn't mean 'sugary.' It's dark and tormented — the furor of passion, the despair of an idealism that you can't attain.” ― Catherine Breillat

Ίσως και να είναι η πρώτη φορά που σχετίζω τόσο πολύ μια φράση με τον εαυτό μου.

Πάνω σε αυτήν την φράση στηρίζω όλη την ιδεολογία μου. 

Και έπειτα κάποιος πέταξε την λέξη "τσόντα" ή "γαμήσι" στην παρέα.

Μου ήρθε να κάνω εμετό αλλά δεν ήθελα να δείξω τόση μεγάλη αγένεια και έτσι σίγησα και έμεινα λίγο πιο πίσω.

Ναι με αηδιάζουν αυτά. Όχι μόνο οι συζητήσεις αλλά και οι σκέψεις. Δεν με πειράζουν απλά τα θέματα αλλά και τα άτομα με αυτές τις ιδεολογίες. Και πόσο μάλιστα αν τα ακούω από κοντινά μου. 

Και κάποιος τόνισε πως είμαι αφύσικη και περίεργη. Είμαι.

Όπως και εμένα μου φαίνονται περίεργοι όλοι οι άλλοι.

Αμφιβάλλω αν ποτέ βρω κάποιο άτομο που να ταιριάζουμε στις απόψεις. Που πήγαν οι τρόποι μου?

Διαφωνώ? Αφύσικο. Και παρόλα αυτά με πείραξε ο εμετός.

Μα είμαι τόσο καλό παιδί αλλά τόσο περίεργο.

Το ερώτημα είναι αν δεν ήμουν περίεργο μήπως και δεν ήμουν τόσο καλό?

Και ναι το βλέπω όλοι με την τεράστια κατανόηση. Τυχαίνει πάντα εγώ να μην κολλάω πουθενά. Τυχαίνει βλέπεις να είμαι από άλλον πλανήτη και οι απόψεις που έχω από την Άρη να μην συμβαδίζουν με τις γήινες. Λυπάμαι που δεν με ενδιαφέρουν τα θέματα συζήτησής σας αλλά προτιμώ να μιλήσω για το πόσο ωραίο είναι το ηλιοβασίλεμα απόψε. Εκτός αν δεν το προσέξατε πόσο όμορφα σχήματα κάνουν τα σύννεφα σήμερα.

Μιλώντας απλά για τις απόψεις μου τυχαίνει να καταστρέφω διάθεση και να ανοίγω έντονους καβγάδες. Να μαλώνω με αγαπημένα πρόσωπα επειδή έρχομαι σε σύγκρουση μαζί τους για τα πιστεύω μου και για τον τρόπο που θα ήθελα να είναι κάποια πράγματα μα ποτέ δεν θα γίνουν ή για το πως βλέπω τα πάντα γύρω μου. 

Τυχαίνει λοιπόν να βρίσκομαι πάντα μόνη μου όπου και να είμαι με όποιους και να είμαι τελικά.

And I think that i felt a tear running down my face again...

No, it's a river of tears...
Childhood memories.

God... I love it so much.

 Τόση ώρα ανέπαφο το σώμα κοιτάζει στο ταβάνι.
Άραγε πόση ώρα πέρασε? Τι ώρα να 'ναι?
Δεν έχω την δύναμη να κουνηθώ. Το κεφάλι μου είναι γεμάτο βαριές σκέψεις, τις οποίες το σώμα μου δεν έχει την δύναμη να σηκώσει.
 Ή μήπως δεν θέλει?
Τα παντζούρια κλειστά, η πόρτα κλειδωμένη και το τηλέφωνο κλειστό.
Θέλω ηρεμία, να μείνω μόνο με τον εαυτό μου για λίγο.
Και πάντα αυτή η επίμονη φωνή που καλεί μέσα στο κεφάλι μου.
Συνεχώς προσπαθεί να με κάνει πλύση εγκεφάλου. Να νοθεύσει τα πάντα.
Προκαλεί υποβάθμιση.

Το τηλέφωνο χτύπησε, μα εγώ δεν μπορώ να σηκωθώ.
Απλά συνεχίζω να κοιτάζω πάνω.
Ο πόλεμος στο μυαλό μου συνεχίζεται.
Ίσως να ακούσω τον εαυτό μου? Να τον εμπιστευτώ?
Όχι, όχι. Κάθε φορά που πέφτω και καταφέρνω να σηκωθώ με τραβάει κάτω.
Με κούρασε. Κολλάω, πάντα χρειάζομαι βοήθεια για να πάρω ανάσα.
Τα μάτια μου βουρκώνουν.

                                                          Σταμάτα σε παρακαλώ σταμάτα.

Ίσως πρέπει να σε κάνω να σταματήσεις.
Όχι μη, αυτό θα πονέσει. Όχι μόνο εσένα μα και άλλους.

Κανένα κουράγιο για να κουνηθείς. Το ταβάνι αρχίζει και γυρίζει. Μετά νομίζεις πως θα σε πλακώσει.
Και ενώ όλοι σου λένε το αντίθετο από αυτό που σου λέει η φωνή εσύ συνεχίζεις την μουρμούρα και την γκρίνια. Το μαξιλάρι πιο βρεγμένο πεθαίνει.
Και πάλι κλαις. Μια ζωή κλάψας ήσουν. Δεν έκανες και τίποτα σωστό ποτέ. Όλοι επιτυχημένοι και εσύ ένα τεμπελόσκυλο που το μόνο που κάνεις είναι να κλαίγεσαι.




ΣΚΑΣΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! 

Καταραμένη. Είσαι μια φωνή και τίποτα παραπάνω. Είμαι πολλά περισσότερα από εσένα.
Σταμάτα να τα κάνεις όλα μαντάρα για ΜΙΑ φορά.
Για μια φορά να είσαι ευχαριστημένη που όλα είναι εντάξει.





 Και το τηλέφωνο χτυπάει. Και απαντάει σε όλα τα ερωτήματα της φωνής.
Νόμιζα πως θα πνιγώ και πάλι...

Ανακαλύπτοντας γνωρίζεις.

Δεν μου αρέσει να γνωρίζω πολύ κόσμο πλέον.
Δεν είναι του στυλ μου. Προτιμώ να μένω στα ίδια άτομα.
Ποτέ δεν μου άρεζε να αφήνω κάτι στην μέση έτσι κ αλλιώς.
Έτσι, γιατί να γνωρίζω καινούργιους ανθρώπους εφόσον ποτέ δεν θα ανακαλύψω τελείως αυτούς που ήδη ξέρω?

Αντικοινωνικός. Τα επίθετα βγαίνουν εύκολα πολύ.



Μα από το να γνωρίζω ανθρώπους προτιμώ να τους ανακαλύπτω...

Το να ανακαλύπτει κανείς είναι πλέον υπό εξαφάνιση. Οι άνθρωποι προτιμούν τα έτοιμα και τα εύκολα πράγματα. Τα μη χρονοβόρα.
Η γνωριμία είναι κάτι επιφανειακό. Γνωρίζω πως υπάρχουν άλλοι πλανήτες έξω από το ηλιακό μας σύστημα όμως ποτέ δεν τους επισκέφτηκα. Γνωρίζω πως κάτι είναι ωραίο εκ πρώτης όψεως - όπως θα έλεγε και κάποιος άλλος. Μα ο μόνος τρόπος του να γνωρίσεις πραγματικά κάποιον και κάτι είναι να το ανακαλύψεις.

Και αν το ανακαλύψεις θα έχεις γνωρίσει ότι όλος ο υπόλοιπος κόσμος δεν μπήκε ποτέ στον κόπο να προσπαθήσει να κάνει.

.... Γυρνώντας του είπε πως θα του έδινε ότι επιθυμούσε αν αυτός την αγαπούσε.

Και αυτός της είπε πως καμία δεν μπορεί να πάρει την θέση εκείνης... Μα έφυγε τώρα. Δεν υπάρχει πια. Χάθηκε στα ουράνια.

 Αυτή του επανέλαβε πως θα του έδινε τα πάντα αν αυτός της χάριζε την νύχτα εκείνη.

Έπειτα του ζήτησε να κλείσει τα μάτια να του τραγουδήσει γλυκά. 

Και η νύχτα ήταν δική τους, μόνο που τα μάγια ήταν φτιαχτά. Αφού στη θέση της εκείνη υπήρχε. Η μορφή της, η ψυχή της αν όχι εκείνη. Αφού ζούσε για πάντα μέσα του.

Της έδωσε το σώμα μα όχι την καρδιά...

Γνωστοί ποιητές εναντίων αγνώστων.

Τα άσχετα των "αρίστων" αριστουργήματα...
                                               Τα αριστουργήματα των "ασχέτων" άσχετα.

It's called irony for one more time.

Ο μαρκαδόρος και η σφαίρα.

Άλλοι άνθρωποι αναζητούν τον μαρκαδόρο και άλλοι τη σφαίρα.
Κατα την διάρκεια της ζωής σου έχεις χρόνο και για τα δύο.
Αυτό που μετράει πάντα είναι η σειρά που αποφασίζεις να τα δώσεις.
Μερικοί αρχίζουν από τον μαρκαδόρο. Ο εύκολος τρόπος. Σβήνουν καταστάσεις, άτομα και διαγράφουν με ευκολία ότι δεν θέλουν από την ζωή τους. Έπειτα αν ξεμείνουν από μελάνι την θέση παίρνει η σφαίρα. Ο μαρκαδόρος όταν τελειώνει ζητάς την σφαίρα η οποία μπορεί να σε προμηθεύσει με μελάνι άλλου είδους, πιο μακάβριο. Και πιο πολύτιμο.
Άλλοι πάλι αποφασίζουν να αρχίσουν από την σφαίρα για να μην φτάσουν ποτέ στο σημείο που τελειώνει ο μαρκαδόρος. Μόνο που τότε τους τελειώνουν οι σελίδες.

She... the beauty.

She said the beauty was deep
and I had to see with the heart.
She said the beauty was hidden
and I had to search.

She said I was blind.
She was the beauty.
And I am blind.

I cannot see the beauty
She helped me a lot.
She made me see.
The light.
The truth.
Deep inside my heart.

My beauty was the ugliest thing while hers was everything.
She was the beauty...

The Sun was born, so it shall die... So only shadows comfort me.

Κάθομαι ξαπλωμένη στο κρεβάτι το βράδυ και σκέφτομαι την μέρα που πέρασε. Τι έκανα λάθος τι δεν μου άρεσε τι ήταν όμορφο. Μα γιατί να τα σκέφτομαι? Υπάρχει κανένας λόγος? Βασίζεται κάπου αυτή η μανία? Αυτό το πάθος για βασανισμό του εαυτού μου? Πολύ σκέφτομαι. Υπερβολικά σκέφτομαι. Πρέπει να σταματήσω να σκέφτομαι. Οι καλλιτέχνες γράφουν αξιόλογα πράγματα μόνο όταν είναι συναισθηματικά υπερφορτισμένοι λένε. Έχω αυτήν την τάση για επανάσταση. Την τάση να σηκώνω πρώτη την σημαία ενάντια στο κατεστημένο. Να φωνάζω στο πλήθος ακόμα και αν αυτό δεν είναι καν πρόθυμο να με ακούσει. Και θα είμαι εκεί να φωνάζω ακόμα και όταν θα είναι όλοι εναντίων μου. Ακόμα και όταν μείνω μόνη. Θα κουραστώ μα μόνο έτσι θα λέω πως επαναστάτησα. Πως μέχρι το τέλος έκανα αυτό που αγαπούσα. Ζωγράφισα το ρεαλιστικό πορτραίτο, το τοπίο που επιθυμούσα χωρίς καμβά. Έγινα εγώ το έργο. Μόνο εγώ μαζί με τα πινέλα μου.
Μέχρι τότε σιωπηλά.

Songs of my soul..

 Δεν μπορώ να ακούω πλέον τα τραγούδια που με κάνανε να κλαίω παλιά.
Πάντα συνδύαζα τραγούδια με καταστάσεις, με εποχές και με συναισθήματα.
Γι'αυτό το λόγο αγαπώ κάποια συγκεκριμένα τραγούδια υπερβολικά πολύ.
 ...Μα δεν μπορώ να ακούω πλέον πολλά από αυτά.
 ...Μα τα αγαπώ. Δεν πρόκειται να σταματήσω να τα ακούω ποτέ.
Ακόμα και όταν βάζω τα κλάματα με το που αρχίζει να παίζει η μουσική.
Κι όλα γυρίζουν ξαφνικά στο τώρα...
...Και όλα τελειώνουν όταν το κομμάτι σταματά να παίζει.

Όταν γνώρισα τον Έρωτα δεν ήταν τόσο ευγενικός.

Η παρουσία του με άγχωνε βλέπεις, με έκανε νευρική.

Δεν τον συμπαθούσα για να είμαι ειλικρινής.

Ήταν λες και ζούσε στον δικό του κόσμο. Λες και δεν τον καταλάβαινε κανένας.

Όλοι τον βλέπανε εχθρικά γιατί κατέστρεφε ψυχές. Κατέστρεφε τα πάντα.

Ότι πάσχιζε κάποιος να χτίσει αυτός το έριχνε κάτω για πλάκα αλύπητα.

Τοξότης ε; Το πρόβλεψα.

Και μαλώναμε συνέχεια.

Του άρεζε να χτυπάει πισώπλατα και εν ψυχρό μα με εμένα δεν είχε ταλέντο.

Βλέπεις δεν περνούσαν αυτά σε εμένα. Δεν μπορείς να σπάσεις κάτι τόσο σκληρό όσο η πέτρα.

Ότι κι αν κρύβει από κάτω αυτή η πέτρα τέλος πάντων.

Δεν μπορούσε να με πετύχει όσο κι αν προσπαθούσε.

Μια μέρα με παγίδεψε. Με έπιασε όταν δεν είχα τις άμυνες μου. Απροετοίμαστη.

Έπειτα μου έριξε και μετά θύμωσα και άρχισα να του φωνάζω.

Ποτέ μου δεν μου άρεζε να χάνω τον έλεγχο αν και γινόταν συχνά εκείνο τον καιρό.

Ειδικά όταν μου τον έπαιρναν από τα χέρια.

Με το ζόρι.

Μα είπα να δοκιμάσω. Οι άνθρωποι αλλάζουν πρόσωπο αν δεν τους δίνεις ευκαιρίες. Νιώθουν παγιδευμένοι και δεν ξέρουν πως να εκφραστούν.

Εξάλλου διαφυγή δεν υπήρχε. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα που λένε.

Μιας και είχε φτερά αποφάσισα να πάω προς τον γκρεμό μαζί του. Και έτσι τον εμπιστεύτηκα.

Φυσικά γινόταν όλο και πιο καλός.

Άλλαξε, σταμάτησε να πληγώνει ανθρώπους. Κι εγώ το ίδιο.

Ο Έρωτας ήταν γλυκός κατα βάθος βλέπεις.

Μα ακόμα πιο γλυκός ήταν ο λόγος που τον έκανε γλυκό.

Η αγάπη.

Zείς?

Απαίσια όνειρα. Κοιμάσαι για να ηρεμήσεις από την καθημερινότητα και σε κυνηγάνε.

Πέφτεις πτώμα στο κρεβάτι σκέφτοντας. Μετά σε παίρνει ο ύπνος και αυτό. Χάνεσαι στο όνειρο.

Σε πλακώνει τις περισσότερες φορές, βλέπεις και ξυπνάς με ταραχή και ταχυπαλμία. Έτσι ακριβώς όπως είσαι όταν έχεις άγχος και υπερένταση κοιτώντας τον τοίχο επειδή σκέφτεσαι. Και μετά από λίγο τα ξεχνάς όλα. Υποτίθεται πως σταμάτησα να γράφω τα ίδια. Υποτίθεται πως σταμάτησα να σκέφτομαι τα ίδια. Να τα βλέπω... Ναι και όχι. Έρχονται αυτά σε αόρατη μορφή. Δεν τα αναγνωρίζεις.

Είναι το συναίσθημα που σε κάνει να μην μπορείς να κοιμηθείς ενώ νυστάζεις επειδή σκέφτεσαι ανούσια πράγματα που στην τελική τα σκέφτεσαι τζάμπα. Τη ζεις τη ζωή σου ή όχι? 

Στη ζωή σου μαθαίνουν πάντα να εξαρτάσαι από άλλους, από γιατρούς όταν δεν είσαι καλά, από δασκάλους για να "μορφωθείς", από θρησκεία για να είσαι στο "σωστό δρόμο"... ενώ στην πραγματικότητα το να εξαρτάσαι από τον εαυτό σου καλύπτει όλα τα παραπάνω. Και έτσι η ικανότητα του ανθρώπινου εγκεφάλου του οτι ο καθένας μπορεί να κάνει τα πάντα ελαττώνεται στο τι σου μαθαίνουν πως μπορείς να κάνεις από την πρώτη στιγμή που ανοίγεις τα μάτια σου. 

Γιατί κάτι τέτοιο δεν συμφέρει κανέναν.

"Eye" point of view.

Θεωρώ τα καστανά μάτια πιο όμορφα για πολλούς λόγους. Ο ένας είναι πως είναι υποτιμημένα. Ο άλλος επειδή κρύβουν περισσότερα μυστικά μέσα τους από αυτά που εντυπωσιάζουν αρχικά όπως τα ανοιχτόχρωμα τα οποία μετά βλέπεις πως είναι κοινά και μη ξεχωριστά. Επίσης, για να σε εντυπωσιάσουν θα πρέπει να υπάρχει μεγαλύτερος λόγος από μία ανοιχτή απόχρωση (αν και πάντα παίζει ρόλο το σχήμα και όχι το χρώμα σαν χαρακτηριστικό.) Και τέλος η αντανάκλαση. Μπορείς να δεις ακόμα και τον ίδιο σου τον εαυτό να αντανακλάται από μέσα τους μερικές φορές. Φυσικά δεν μπαίνω καν στον κόπο να σχολιάσω για τα διαφορετικά είδη make up που μπορείς να κάνεις σε ένα σκουρόχρωμο μάτι σε σχέση με ένα ανοιχτόχρωμο.

Και είναι που μετά σου λένε ελπίδες. Κράτα ελπίδες.
Βλέπεις η οικονομική κρίση χτυπάει και σε αυτές. Δεν έχουμε πολλές.
Καταραμένοι.
Μεγάλα λόγια, σκληρά. Στο άκουσμα εύκολα στην πράξη θηριώδες.
Προχώρα αλυσοδεμένος με 50 τόνους βάρους στην πλάτη.
Μέχρι να σπάσεις.

Let it rain.

Το τραγούδι της νυχτερινής βροχής είναι το πιο όμορφο απ'όλα.

Απλά αφέσου στην μαγεία του και αυτό θα σου τραγουδήσει γλυκά να κοιμηθείς.

Θα σου ψάλει νανούρισμα... Και θα σου ψιθυρίσει τα πιο γλυκά μυστικά.

Ακόμα και την ψυχή σου θα δροσίσει αν είσαι αρκετά δεμένος μαζί του.

Απλά άκουσε τον ήχο του και άσε το να σε ταξιδέψει...

...Απλά η πιο απολαυστική στιγμή όταν θέλεις να χαλαρώσεις μόνος στο δωμάτιο.

Kιβωτός Oνείρων ~ Aπόσπασμα.

-"...Συνηθισμένη κατάσταση μωρέ... Ξέρεις. Να ακούς το ίδιο τραγούδι για ώρες, Ώρες. Και να κοιτάς χαμένος. Είναι δύσκολος ο δρόμος της επιβίωσης. Άραγε τουλάχιστον οδηγεί στην ευτυχία;"
Σκέφτηκε για μια στιγμή και έπειτα σηκώθηκε από την καρέκλα.
Άνοιξε το παράθυρο και κοίταξε απ'έξω.
-"Είναι που δεν μπορώ να κοιμηθώ τα βράδια. Που κάθε βράδυ βλέπω τα ίδια όνειρα.. ααχ... όνειρα..
Μακάρι να ήταν όνειρα."
Και έπειτα της γράπωσε το χέρι και της είπε:
-"Εσύ ονειρεύεσαι; Θέλω να πω, ναι, ξέρω... όλοι μας ονειρευόμαστε. Μα ονειρεύεσαι ποτέ σου χωρίς κλειστά τα μάτια;"
- "Φυσικά..." του απάντησε με σοβαρό ύφος.

- "Τότε είσαι αυτό που χρειάζομαι."
Και της έκλεισε τα μάτια.
Έπειτα πιάνοντας της το χέρι την οδήγησε προς το παράθυρο.

-"Άνοιξέ τα." είπε. "Άνοιξε τα μάτια σου!"
Και ξαφνικά ο κόσμος έξω από το παράθυρο γέμισε χρώματα.
"Σ αρέσει;"
Σαν να μην πίστευε στα μάτια της. Χαμογέλασε κρυφά.
Σαν να δάκρυσε για ένα λεπτό.

-"Είναι πανέμορφα..." ψιθύρισε και τον αγκάλιασε σφιχτά.
-"Πάμε να φύγουμε. Μακριά από εδώ. Εκεί που δεν θα μας βρούνε. Εκεί που τα όνειρα δεν θα είναι έγκλημα. Πάμε μαζί!"
-"Είναι δύσκολο." του είπε ενώ χαμήλωσε το κεφάλι.
-"Θα το κάνουμε εμείς εύκολο. Θα είναι πιο εύκολο να ζούμε ένα όνειρο παρά να ονειρευόμαστε μια πραγματικότητα. Μαζί θα κάνουμε τα πάντα να μοιάζουν αληθινά."
-"Να μοιάζουν αληθινά..." επανέλαβε με χαμηλό τόνο και η φωνή της έμοιαζε σαν να πήγαζε από την χώρα της μιζέριας. Ελπίδα καμία..

Baby, maybe I am better when i am left alone, in the cold.

 Καταστροφική τελειομανία. Έτσι μου είπε και γέλασε.

Μα λένε πως μπορείς να αλλάξεις τα σημεία του χαρακτήρα σου που δεν σου αρέσουν αρκεί να προσπαθήσεις.

Ναι ίσως και να έχουν δίκιο. Πολλά από αυτά όλοι θέλουμε να τα αλλάξουμε.

Αλλά σίγουρα είναι αυτό που θέλουμε πραγματικά;

Και μετά σου λέει δεν έχεις μεγάλη αυτοεκτίμηση. Πάντα αυτό πίστευα μα όταν μου μπει στο μυαλό η ιδέα του οτι κάποιος μου παίρνει την θέση, ακόμα και αν δεν ισχύει, ξαφνικά γίνομαι νάρκισσος και προσπαθώ να βγω και από πάνω με αποτέλεσμα να γίνομαι ένα εγωιστικό τέρας.

Περίεργα κουσούρια.

Και ίσως μερικές φορές να έχω την τάση να διώχνω άτομα.. Άτομα τα οποία μερικές φορές δεν μου έχουν κάνει και κάτι απλά ξεκόβω για διάφορους άλλους λόγους.

Επειδή δεν αντέχω να έχω κοντά μου άτομα που δεν με καταλαβαίνουν.

Το θεωρώ ανώφελο. Και ας είναι ο άλλος και το καλύτερο παιδί, αν δεν με καταλαβαίνει δεν θα μπορέσω να κρατήσω επαφή. Θα βαρεθώ. 

Βαριέμαι τα άτομα που λειτουργούν πάνω σε στερεότυπα. Πάνω σε αξίες που μάθανε από την κοινωνία.

Βαριέμαι την αντικειμενικότητα και την θεωρώ ως κάτι μη υπαρκτό.

Η φύση του ανθρώπου δεν είναι τέλεια άρα δεν γίνεται να είναι και αλάνθαστη. Και φυσικά γιατί να είναι κάτι αντικειμενικό μόνο και μόνο επειδή βασίζεται στην μέση κοινή λογική - στην πλειοψηφία;

Εξάλλου όλοι οι διανοούμενοι άνθρωποι που έζησαν διάλεγαν τον άγνωστο δρόμο. Τον δρόμο τον αντίθετο από αυτόν που διαλέγουν όλοι. Και φυσικά όταν μιλάμε για δρόμο μιλάμε για απόψεις. Ιδέες.

Και γιατί να ακολουθώ το κοπάδι εξάλλου όταν είναι κατά των απόψεών μου; 

Όλα είναι λάθος. Και το επίπεδο νοημοσύνης των ανθρώπων είναι πολύ χαμηλό για να κατανοήσουν το ακατανόητο. Αλλά γιατί να το απορρίπτεις; Γιατί να κάνεις πράγματα που ο ίδιος δεν θεωρείς σωστά

μόνο και μόνο επειδή στο επιβάλλει κάποιος άλλος;

Η κοινωνία είναι άρρωστη.

Πραγματικά δεν νομίζω να διαφέρει και πολύ από ένα τσούρμο ζόμπι που δεν σκέφτονται και πράττουν σύμφωνα με αυτά που ακούνε.

Και προσπαθώ να ξεφύγω. Θα προσπαθώ μέχρι να τα καταφέρω.

Και ας μου πει όποιος θέλει πως είναι λάθος, εγώ ξέρω τι είναι σωστό για μένα.

Ξέρω τι θέλω. Και ξέρω και τι θα καταφέρω.

Ο μόνος δρόμος για τους διανοουμένους είναι ο δρόμος του Γκάντι. Ο δρόμος της μη συνεργασίας.

Αλβέρτος Αϊνστάιν, 1879-1955, Γερμανοεβραίος φυσικός

Την αυγή μπορείς να την φτάσεις μόνο περπατώντας το μονοπάτι της νύχτας.
Χαλίλ Γκιμπράν, 1883-1931, Λιβανοαμερικανός ποιητής & φιλόσοφος



Δυο δρόμοι χώριζαν στο δάσος και εγώ πήρα το δρόμο τον λιγότερο ταξιδεμένο, και αυτό είναι που έκανε όλη τη διαφορά.
Robert Frost, 1874-1963, Αμερικανός ποιητής



Όταν κάποιος τραβάει το δικό του δρόμο, δεν κινδυνεύει να τον προσπεράσουν.
Marlon Brando, 1924-2004, Αμερικανός ηθοποιός



Οι άνθρωποι, ψάχνοντας την ευτυχία και την ολοκλήρωση, παίρνουν διαφορετικούς δρόμους. Επειδή δεν ακολουθούν το δρόμο που ακολουθείς εσύ, δεν σημαίνει ότι έχουν χαθεί.
H. Jackson Brown, Jr., Αμερικανός συγγραφέας αυτοβοήθειας



Κάλλιο γλύστρα στο δρόμο το δικό σου παρά στο δρόμο του άλλου να ‘σαι ορθός.
Κωστής Παλαμάς, 1859-1943, Ποιητής



Πάρε το δρόμο που είναι αντίθετος από τον συνηθισμένο και σχεδόν πάντα θα κάνεις καλά.
Ζαν-Ζακ Ρουσσώ, 1712-1778, Γαλλοελβετός φιλόσοφος



Το ταξίδι για τις μεγάλες τιμές δεν περνάει από εύκολους δρόμους
Philip Sidney, 1554-1586, Άγγλος ποιητής & αυλικός



Μη ζητάς κατευθύνσεις από κάποιον που ξέρει. Θα σ’ εμποδίσει να περιπλανηθείς
Nachman, 1772-1810, Ραβίνος στη Μπρατισλάβα

Raining May.

Η εποχή αυτή που σε κάνει να κολλάς στο πάτωμα από την υγρασία και την κούραση, όλες οι αλλεργίες που προκαλούν τα πετούμενα φυτά με την γύρη και όμως αυτή η εποχή της αλλαγής. Μοιάζει σαν να αρχίζει εδώ η νέα εποχή. Κάθε χρόνο αυτό το συναίσθημα. Μοιάζει σαν να αρχίζει από εδώ ο χρόνος. 

Αυτά τα πρωινά που ενώ ζεσταίνεσαι ιδρωμένος ξαφνικά ένα ανοιξιάτικο αεράκι μπαίνει μέσα από τα ανοιχτά παράθυρα. Και μετά αρχίζει να βρέχει. Και θέλεις να βγεις έξω. Να αρχίσεις να τρέχεις στους δρόμους γελώντας ενώ είσαι μούσκεμα και να τραγουδάς ακούγοντας τον κρότο που κάνει η βροχή καθώς πέφτει με δύναμη στο έδαφος, να χτυπιέσαι στα νερά και να ανοίγεις τα χέρια σου αγκαλιάζοντας την βροχή, τον κόσμο όλο γελώντας ενώ κλείνεις τα μάτια σου. Τώρα που οι ουρανοί ανοίγουν και πέφτουν τα δάκρυα των αγγέλων πάνω στο πρόσωπό σου. Δεν θυμίζουν σαν τα δικά σου? 

Μα μπορεί και να είναι.

A true story. (time to laugh)

Είπα για μια φορά ακόμα να βάλω ένα κλίμα καφρίλας μέσα στο blog μου μιας και μου το ζήτησε και ο καλός μου φίλος Τάσος να δημοσιεύσω την διασκεδαστική ιστοριούλα του την οποία την έγραψε μια βαρετή μέρα στο σχολείο την διάρκεια ενός διαγωνίσματος ιστορίας όπως λέει. Για τα τυχόν ορθογραφικά δεν ευθύνομαι εγώ, μονάχα ο υπεύθυνος. 

"Κάποτε ο Εμμανουήλ ήθελε να κηρύξει πόλεμο στην Κων/πολη. Ήτανε σε απόγνωση και γι’αυτό πήγε στην ανατολή να ζητήσει βοήθεια από τους Μογγόλους.  Οι Μογγόλοι ήταν πανάκριβοι όμως γι’αυτό και δεν τους προσέλαβε. Πήγε λοιπόν στην Αφρική και προσέλαβε μια φυλή, που δεν κόστιζε πολύ και είχαν και τον μάγο της φυλής, τον Ούγκαμπούγκα.

    Έφτασε λοιπόν η μεγάλη μάχη και ο Ούγκαμπούγκα έριχνε κατάρες και spells. Όμως του τελείωσε γρήγορα το mana ,διότι δεν είχαν εφευρεθεί τα mana potions. Έτσι πάτησε retreat και η υπόλοιπη ομάδα συνέχισε το quest.

   Οι εχθροί ήταν noobs αλλά προς μεγάλο τους ατού, είχαν έναν δράκο, ο οποίος ήταν γιγάντιος και πετούσε παντού φωτιές και έκανε και <<ROAAAAAAAAAAAAAARR>>.

Δυστυχώς η καλή ομάδα δεν είχε αρκετά βέλη για να του ρίξει στο γόνατο (skyrim ftw).

Ξαφνικά ο δράκος αρρωσταίνει και ξερνάει πάνω στους στρατιώτες. Οι στρατιώτες γίνανε infected και ξέσπασε  zombie outbreak. Όλοι τρέχανε για να σωθούν καθώς τα λυσσασμένα /δαιμονισμένα /πρόστυχα /διαολεμένα /αιμοδιψή και κουτά zombie τους κυνηγούσαν για να τους φαν τα σνακ. Την λύση την έδωσαν τα fuck donald’s που όλως τυχαία ήταν στην περιοχή. Τους έδωσαν ότι είχαν μαζί και τις σπεσιαλιτέ τους, τα big crap και τα shitburger. Τα zombie φάγανε από αυτά και πάθανε ευκοίλια.

   Η φυλή καθώς και ο Εμμανουήλ ,χέστηκαν από την χαρά τους. Ύστερα όμως έπρεπε να πληρώσουν όλοι πρόστιμο 10.000.001 φλορίνια, 10.000.002 πεσος και 33 αργύρια γιατί από τις κουράδες και τα ξερατά μαράθηκαν τα λουλούδια και το χώμα βάφτηκε καφέ. Στην συνέχεια για να γιορτάσουν την νίκη τους, πήγαν να παίξουν pro,αλλά ξεχάσαν να πιούνε μπάφους . γι’αυτό και νευρίασαν πολύ και είχαν και περίοδο..

   Όταν έπεσε η νύχτα, όλοι κοιμηθήκανε εκτός από τον Εμμανουήλ.  Ο κακόμοιρος είχε δει ένα προφητικό Όνειρο:  Είδε λέει πως καθόταν στο σχολείο όταν ήταν μικρός και έκανε ξένες γλώσσες. Ενώ έσπαγε πλάκα με την παρέα του ,ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ένα φοβερό τέρας .Ήταν χοντρό και πλαδαρό και είχε μεταμφιεστεί σε καθηγήτρια. Φημολογούταν ότι είχε την ηλικία του Chtulhu και ότι ήταν αδερφή του ΄΄ δεν λέω το όνομα του μην πέσει το ταβάνι και σας πλακώσει’’. Τρόμαξε τόσο πολύ που όταν ξύπνησε ,έπεσε από τον καναπέ πάνω στο playstation και το έσπασε ο μαλάκας. Το πρωί ξύπνησαν οι άλλοι και άρχισαν να τον βρίζουν πατόκορφα που έσπασε το playstation.

    Όταν όμως τους είπε το Όνειρο ,τρόμαξαν και είπαν να τον πάνε στην εκκλησία να τον διαβάσει Κανάς παπάς.  Έλα που όμως πέσανε πάνω στον παπά της γειτονιάς! (που είναι μεταλάς). Αυτός αντί για ευχή, του έδωσε το καινούριο CD των sepultura (φακ γιεα)και του λέει ΄΄ may the DIO be with you’’. Στην συνέχεια ο παπάς πωρώθηκε και άρχισε να κάνει brutal και ξεκίνησε mosh με τους υπόλοιπους .Οι μισοί φύγανε με γύψο και οι υπόλοιποι με έναν γύρο στο χέρι (τους είχε κεράσει ο παπάς επειδή έκαναν καλό mosh).

   Ο Εμμανουήλ μετά από αυτό, αποφάσισε πως ήταν αρκετά μεγάλος για να μένει με την θεια του και πήρε το ρίσκο να ‘’πατήσει πόδι’’ και να φύγει από το σπίτι. Επειδή είχε όμως καταρράκτη στο δεξί μάτι, πάτησε το πόδι του μπουλντόγκ και αυτό έξαλλο του δάγκωσε τον ποπό. Τον έτρεχαν στον νοσοκομείο λοιπόν για να του βάλουν γύψο και τα λοιπά.  Του δώσανε το κελί- εεε..τον θάλαμο ήθελα να πω 33.. Ξαπλώνει λοιπόν στο κρεβάτι και περιμένει τον γιατρό. Αντί για τον γιατρό μπαίνει ένας αλλοδαπός (no offense) και του λέει: <<εεεε μπιιιτζοοο αυτό είναι κρεβάτι μου ρρρεεε>>. Με το που τον ακούν οι άλλοι πετάγονται πάνω λέγοντας << ωχ μαλάκα, ένας …….>> (βάλτε εσείς εθνικότητα αν θέλετε για να μην θίξω κανέναν, ντροπής πράγματα). Ορμάνε όλοι να τον πλακώσουν, μέσα σε αυτούς ήταν και ο vegetta, ένας surfer, μια βιονική γιαγιά, ο batman, ο CHUCK NORRIS, ένας μποξέρ ,ο kobbe Bryan και ο Ψηνάκης

    Μετά από το ξύλο, πείνασαν όλοι αυτοί και παρήγγειλαν από τον γιατρό 5 πίτσες γίγας με την προϋπόθεση ο delivery boy,να έπαιζε ‘’χαρτάκια’’ όταν ήταν μικρός. Ο Εμμανουήλ, πήρε τηλέφωνο την γιαγιά του να του φέρει την συλλογή με τα χαρτάκια που είχε ,μαζί με τους σπάνιους όπως Ροναλντίνιο,Μαραντόνα,Πελέ και άλλους ποδοσφαιριστές που ήταν διάσημοι πριν την κατοχή. Της είπε να του φέρει και τον ακατανίκητο εξόντια από το *διαβάστε το τραγουδιστά* Yuuuuu-Gi-Ohh-oh-oh-oh , για να έχει ρεζέρβα αν χάσει. Τελικά το παιχνίδι το κέρδισε ο CHUCK NORRIS πριν παίξουν γιατί αλλιώς θα θύμωνε και θα τους έκλεβε τα γλυκά.  Κέρδισε όλα τα χαρτάκια ,καθώς και τον εξόντια και έκανε τον Εμμανουήλ να κλάψει.

   Το πήρε κατάκαρδα ο Εμμανουήλ και έπνιξε τον πόνο του, πίνοντας 5 ποτήρια μονορούφι βυσσινάδα.  Επειδή δεν τον παρηγόρησε αυτό, ζήτησε και μια σουμάδα και ύστερα λεμονάδα για να το ‘’κάψει’’…. Τελικά έβαλε φωτιά στο μαγαζί ολόκληρο και ο barman του έδωσε πόδι. Συγκεκριμένα το πόδι ενός λαγού.

   Γυάλισε το μάτι του Εμμανουήλ (όχι το γκαβό ,αυτό που βλέπει) και είπε να πάει στο καζίνο τώρα που έχει γούρι. Μπαίνοντας στο καζίνο αντίκρισε τον Μπραντ Πιτ που έστηνε τα παιχνίδια για να κερδίζει τα jackpot και να τους παίρνει τα σώβρακα. Τον πλησιάζει λοιπόν και του λέει: <<ψιιιτ, βοήθησε με να κερδίσω και από μένα θα πάρεις τα 3 μου! *Troll face*>>.  Ο Μπραντ Πιτ κάνει ένα ΩΩΩΠ Και του φέρνει το λαγοπόδαρο στο κεφάλι.

    Θλιμμένος ο Εμμανουήλ, πήγε σπίτι, έβγαλε τα ρούχα του και το baby doll και πηγαίνοντας στο ψυγείο…..

                                                   ΝΤΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΝ

Χτυπάει το ξυπνητήρι. Πετάγεται όρθιος, κοιτάει δεξιά και αριστερά, κοιτάει το ημερολόγιο του και συνειδητοποίησε πως είχε πάρει LSD και ύστερα τον είχε πάρει ο ύπνος…. FUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUU… είπε και ήπιε μια μπύρα. Ξανακοιμήθηκε. Εντ οφ στορυ μπρο…."

                                                      United Trolls.

It's a long way to go.

- Τι έχεις πάλι και χάνεσαι?
- Τίποτα, είμαι καλά. Απλά σκέφτομαι.
- Δεν φαίνεται να το εννοείς. Τι σκέφτεσαι?
- Τον δρόμο που έχω να διασχίσω. Είναι μεγάλος και εγώ μικρή πολύ.
- Πρόσεχε μόνο να μην κοιτάς πίσω.
- Δεν φοβάμαι, θα τα καταφέρω. Πάντα τα καταφέρνω εξάλλου..
-Συνέχισε να προχωράς.
- Περίμενε μην βιάζεσαι... δεν υπάρχει λόγος να βιαζόμαστε έτσι δεν είναι? Θέλω να πω... έτσι κ αλλιώς δεν υπάρχει τέρμα διαδρομής.
- Ναι αλλά όσο περιμένεις χάνεις χρόνο. Χάνεις εμπειρίες και ευκαιρίες για να ζήσεις..
- Το ξέρω μα περίμενε. Όλα γίνονται πολύ γρήγορα.
- Φοβάσαι?
- Όχι καλά είμαι. Πρέπει να συνεχίσω. Απλά δεν θα κοιτάω πίσω όπως είπαμε. Θα συνεχίσω.
- Δεν φαίνεσαι εντάξει... Προχώρα. Μπορείς.
- Ναι... μοιάζουν όλα σκοτεινά εκεί μακρυά έτσι?
- Ναι, γιαυτό πρέπει να προχωρήσεις μπροστά. Για να μάθεις. Ο δρόμος είναι δικός σου για να τον διασχίσεις. Μόνο δικός σου. Πρέπει να τον χαράξεις εσύ όπως θέλεις. Ξεκίνα λοιπόν. Τι συμβαίνει πάλι γιατί αργείς? Είσαι καλά?
- Ναι καλά. Απλά ένιωσα ένα σκίρτημα. Θα περάσει. Εξάλλου πρέπει να προχωρήσω.
-Φοβάσαι έτσι?
- Ε λίγο. Ποιος δεν θα φοβόταν εξάλλου? Και ποια είμαι εγώ που δεν θα φοβηθώ?
- Εσύ είσαι αυτή που πρέπει να προχωρήσεις. Μα ξέρω τι σε ανησυχεί. Φοβάσαι μην χαθούν όλα. Φοβάσαι το παρελθόν γιατί σου θυμίζει. Φοβάσαι το μέλλον γιατί δεν ξέρεις τι σου κρύβει. Φοβάσαι το παρόν γιατί θα γίνει παρελθόν. Το τώρα. Το κάθε δευτερόλεπτο που περνάει καθώς μιλάμε. Τώρα συνέχισε. Δεν είσαι δειλή. Δεν είσαι.
- Δεν ξέρω αν είμαι. Δεν ξέρω..
- Φοβάσαι?
- Αρκετά. Νιώθω ήδη τον πόνο. Κάτι βαρύ είναι πάνω μου και δεν με αφήνει να αναπνεύσω.
- Μην κοιτάς πίσω... Έφτασες μέχρι εδώ μην τα παρατάς τώρα.
- Δεν τα παρατάω. Ότι και να γίνει. Ποτέ δεν τα παρατούσα. Και ούτε πρόκειται να το κάνω.
- Ωραία, σήκω.
- Μην τρέχεις περίμενε. Δεν πρέπει να πηγαίνουμε στα τυφλά. Θα χαθούμε.
- Πίστεψέ με μπορείς..
- Μπορώ. Όμως δεν θέλω να το ρισκάρω. Μην.
- Φοβάσαι?
- Τρέμω... Πονάω.. ΥΠΟΦΕΡΩ ΣΟΥ ΛΕΩ ΥΠΟΦΕΡΩ.
- Είδες? Είσαι αδύναμη σαν όλους τους άλλους. Αλλά πρέπει να συνεχίσεις. Σκέψου. Όλα είναι ένα όνειρο για το οποίο δεν αξίζει να ανησυχείς για τίποτα. Ζήσε όσο μπορείς και καλύτερα.
- Δεν έχω να χάσω τίποτα... Προχωράω. Θα τα καταφέρω.
- Και αν δεν τα καταφέρεις?
- Θα τα καταφέρω.
- Έτσι γίνεται πάντα. Πιστεύεις πως θα τα καταφέρεις και πάντα τα χάνεις όλα. Κοιτάς το παρελθόν και σαπίζεις. Δεν θέλεις να προχωρήσεις. Αλλά εσύ κοιτάς μπροστά έτσι δεν είναι?
- Μπορώ να κάνω αυτό που θέλω. Είμαι ελεύθερη. Δεν φοβάμαι τίποτα.
- Μα φοβάσαι να προχωρήσεις.
- Αλλά πρέπει... Εξάλλου η μόνη δυσκολία που έχω να αντιμετωπίσω είναι ο ίδιος μου ο εαυτός.
- Αλλά εξακολουθείς να φοβάσαι.
- Ναι φοβάμαι. Φοβάμαι εμένα. Που όπως και τώρα προσπάθησα να με κάνω να πιστέψω πως φοβάμαι τον ίδιο μου τον φόβο.

The living dead.

Τι να νιώσει ένας νεκρός;

Τον θάνατο? Την θλίψη να βιώσει;

ή μήπως το κρύο που τον καταβάλει.

Γιατί νεκρός είναι και θα παραμείνει.

Στις φλέβες του αίμα δεν κυλάει.

Η καρδιά του πλέον δεν χτυπάει.

Τι να νιώσει αυτός που βαθιά στο χώμα κείτεται;

Το κρύο πάπλωμα του; Τη λάσπη της βροχής;

Ή μήπως σκεπάζει τα δάκρυα της ψυχής του,

τα κρύβει μέσα στο κοφίνι του μαζί του να τα πάρει;

Τα δάκρυα που έπνιγε και μια για πάντα μυστικό του θα κρατάει.

Τώρα που ξεχάστηκε,

μόνος,

εκεί βαθιά.

Στα ξένα τα εδάφη.

Κάνε ένα δώρο στον εαυτό σου, γίνε ο εαυτός σου.

Λένε πως ότι δεν καταλαβαίνουν είναι παράξενο και πολλές φορές επικίνδυνο.
Λένε πως πρέπει να είναι όλοι σωστοί.
Λένε....
Έτσι λένε αυτοί που βαράνε πισώπλατα για το δικό τους συμφέρον. Σε κοιτάνε στα μάτια και βλέπεις το χάος. Την ψευτιά κατάματα αντικρίζεις από μέσα. Αυτοί οι "σωστοί", τα ανοιχτά βιβλία.
Οι μαριονέτες.

Το σχοινί.

Άλλες φορές το σχοινί τείνει να γέρνει προς το μέρος σου
και άλλες απλά σε αποφεύγει με ομαλές κινήσεις πέρα δώθε. 

Και εσύ συνεχίζεις, προσπαθείς να το πιάσεις.
Προσπαθείς να σωθείς με αυτό πιστεύοντας πως θα αντέξει το βάρος σου,
πιστεύοντας πως ένα σχοινί έχει την ικανότητα να σώζει ζωές. 

Ανόητη σκέψη δεν συμφωνείς;

Και μετά καταλαβαίνεις πως το σχοινί δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια προσπάθεια αποφυγής της συμπεριφοράς σου.

Ένας τρόπος διαφυγής... 

από τον ίδιο σου 

τον 

εαυτό.

Stop your brain, dont stab it.

Πονάει η σάρκα. Μα είναι σάρκα και τίποτα παραπάνω.

Το μαχαίρι, Η ηττοπάθεια.

Η κακή η σκέψη του μυαλού σου.

Την διαλέγεις.

Επιλέγεις.

Την αφήνεις να σε φάει. Σε ροκανίζει. Σε καταναλώνει.

Πονάς. Συνεχίζεις.

Μα δεν έμαθες πως να το αντιμετωπίζεις.

Γιατί το αφήνεις να σε τρώει και πονάς.

Τον εαυτό σου όπως τους άλλους δεν έχεις μάθει να αγαπάς.

There is no logic.

Και ναι πιστεύω ακράδαντα πως η λογική είναι λογικό να μην υπάρχει. Ο εγκέφαλος του ανθρώπου δεν είναι φτιαγμένος για να κατανοεί τα πάντα γύρω του, μονάχα κάποια στάνταρ πράγματα που δημιούργησε μόνος για να μπορέσει έτσι να επιβιώσει μαζί με τους άλλους ανθρώπους. Δεν υπάρχει το σωστό ή το λάθος ή υπάρχουν και τα δύο με πολλούς τρόπους. Γιατί ο κάθε εγκέφαλος λειτουργεί διαφορετικά. Και ναι δεν μπορείς να εφαρμόσεις την σκέψη σου πάνω στην λογική όταν υπάρχει το συναίσθημα από πίσω. Ή μήπως μπορείς? Ή μήπως προσποιείσαι? Και πως είναι δυνατόν να σε καταλάβουν όταν ο καθένας σκέφτεται διαφορετικά? Πρέπει να εφαρμοστείς. Να συνηθίσεις. Να γίνεις το ρομπότ τους. Η μαριονέτα τους. Το μπαλάκι. Όχι, το παράκανα. Απλά αφέσου. Σταμάτα να προσπαθείς να κατανοήσεις το ακατανόητο. Είσαι απλά ένα ψίχουλο μέσα στο πλήθος. Είσαι ένα τίποτα.

Φτάνουν οι φιλοσοφίες για απόψε. Καληνύχτα.

Γράμμα από έναν γνωστό ξένο...

Είναι τόσο περίεργο να θαυμάζεις κάποιον άνθρωπο και αργότερα να μαθαίνεις οτι είναι συγγενής σου.
Και να προσπαθείς να επικοινωνήσεις μαζί του μα οι συνθήκες να είναι πολύ πιο περίεργες απ'ότι φαίνονται. Το επιδίωξες αρκετά.
Ήταν ένα όμορφο απόγευμα και διάβαζα τους στοίχους των υπέροχων κομματιών. Γνωστά αριστουργήματα για αυτούς που τους αρέσει να ψάχνονται. Επίκαιρα θέματα όλα τα τραγούδια που αφορούν καταστάσεις που βιώνουμε στα χρόνια μας.
Μέχρι να με ενημερώσει η μητέρα για το ευχάριστο συμβάν. "Γνωστή φυσιογνωμία", μου είπε "ο μπασίστας". Και ναι είχε δίκιο. Ναι αυτός είναι, πάνε 20 χρόνια από τότε.
Ακόμα και τώρα θυμάμαι το παγωμένο χαμόγελο στο πρόσωπό μου. Παγωμένο με την καλή την έννοια. Ή μήπως καλύτερα αμήχανο από την έκπληξη.
Ήταν λίγος καιρός πριν διαγράψω το myspace μου γιατί πάλιωσε και είχε μείνει τόσο παρατημένο όσο είναι και τα λευκώματα του δημοτικού μου μέσα στο συρτάρι. Αποφάσισα λοιπόν να στείλω ένα μήνυμα στο group που ήταν μέλος στο site αναφέροντας πως το γράμμα είναι γι αυτόν τον συγκεκριμένο.
Χωρίς πολλά πολλά εξήγησα ποια είμαι και έθιξα λέξεις κλειδιά, λέξεις που ξεκλειδώνουν παλιές αναμνήσεις. Ώσπου μετά από καμία βδομάδα πήρα απάντηση. Με λαχτάρα άνοιξα το e-mail για να δω τι μου έγραφε. Φαίνεται πως κατάλαβε ποια ήμουν. Ακόμα και η φωτογραφία που είχα στο profile μου ήταν σε γνωστό για το άτομο μέρος.
Μου απάντησε απλά με το εξής μήνυμα "Πολλά φιλιά. Κ.Χ" (τα αρχικά ονοματεπώνυμου.)
Συγκινήθηκα.
Έστειλα ξανά μήνυμα μα αυτή την φορά δεν είχε απάντηση. Μονάχα μια αφιέρωση κάτω από την ασπρόμαυρη φωτογραφία που είχα με εμένα σε ένα συγγενικό σπίτι.

Η αφιέρωση είχε πάλι τα αρχικά του ονόματος μα αυτή τη φορά συνοδευόταν από αυτό το τραγούδι.
(Περιττό να πω πως από τότε είμαι συνδεδεμένη ψυχικά με το τραγούδι.)
Δεν άντεξα στον πειρασμό και διέγραψα το site μετά από καιρό αφού μετά το τρίτο μήνυμα που έστειλα δεν δέχτηκα ποτέ απάντηση.

 ..Ελπίζω να είσαι καλά και πως κάποια μέρα θα συναντηθούμε. Έχουμε να πούμε πολλά. Εσύ θα με καταλάβεις σε όλα.

~Με αγάπη η ανιψιά σου.~

Ψάχνοντας την λύτρωση.

Μακάρι να μπορούσα τον ήλιο να αντικρίσω
μα μόνο μαύρα σύννεφα με μάτια βουρκωμένα εντοπίζω.
Σαν να τανε μια νύχτα χωρίς καλό σημάδι.
Σαν να τανε μονάχα χαοτικό σκοτάδι.

Τίποτα δεν έχει νόημα και τίποτα δεν μπορώ να κατανοήσω.
Μα γιατί να μην μπορώ ελεύθερα να ζήσω?
Σαν ένα μαύρο σύννεφο να έκρυψε τον ήλιο.
Σαν χίλια δύο μαχαίρια να μπήγουν στα σωθικά μου.

Ίσως να είναι νότα απελπισίας και μοναξιάς σημάδι.
Ίσως να είναι ηλιαχτίδα που χάνεται μες στο σκοτάδι.
Μα ότι και να σκέφτομαι τα δάκρυα θα τρέχουν.
Και ο πόνος θα παγώνει τη ζεστασιά που με λύσσα εγώ γυρεύω.

Οι εποχές σιγά σιγά πληγές θα ανιχνεύουν.
Και πάλι τις ανάσες μου κρυφά θα χαραμίζω.
Και πάλι με μολύβι ελπίδες θα μαζεύω.
Θα καρτερώ μια λήθη, να ξεχάσω αυτά που εγώ ξεθάβω.

(Αυτά που εγώ σκέφτομαι με κάποιο τρόπο να αποβάλλω.)

Trapped.

 Και εδώ φτάνω πάλι στο σημείο να μην ξέρω τι να κάνω καθώς με εκνευρίζω. Ναι, με εκνευρίζω. Με εκνευρίζω που δεν μπορώ να ελέγξω τον εαυτό μου, να ηρεμήσω, να με βάλω σε μια τάξη και σε μια οργάνωση και διαλύω κάθε φορά την οποιαδήποτε ευκαιρία έχω μέσα σε μια μέρα για να νιώσω ευτυχισμένη. Ο μόνος τρόπος που μπορώ να εξηγήσω γιατί το κάνω αυτό είναι το οτι ίσως πάσχω από κάποιο είδος ψυχικού μαζοχισμού. Πραγματικά δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς, δεν ξέρω τι άλλο θέλω από την ζωή μου απλά νιώθω πως δεν υπάρχει διαφυγή. Δεν μπορώ να ηρεμήσω όταν σκέφτομαι πως τίποτα δεν έχει νόημα και όσες φορές και να προσπαθούν να μου εξηγήσουν οτι η ζωή έχει αξία και τους λόγους εγώ βρίσκω τα λόγια τους κούφια.
Με κουράζω. Πολύ. Και το κακό είναι πως δεν ξέρω τι σκέφτομαι όταν η ψυχολογία μου αγγίζει το πάτωμα, δεν ξέρω τους λόγους και δεν γνωρίζω γιατί έχω δημιουργήσει τέτοιο σκεπτικό σχετικά με την ζωή. Όλοι λένε πως είναι όμορφη μα εμένα μου φαίνεται μαύρη, τρομακτική και ανούσια.
Δεν βρίσκω δύναμη να συνεχίσω. Ακόμα και τώρα έχω ταχυπαλμία. Δεν μπορώ να ηρεμήσω ούτε μια στιγμή μέσα στην μέρα. Δεν μπορώ να χαλαρώσω. Έτσι κι αλλιώς δεν έχει σημασία. Τίποτα.
Εκνευρίζομαι με τους πάντες γύρω μου όταν δεν με καταλαβαίνουν. Εκνευρίζομαι με τον εαυτό μου που σκέφτομαι έτσι όπως σκέφτομαι και βάζω τα κλάματα στο άκυρο χωρίς λόγο και αιτία. Μου την δίνει ο κόσμος όλος και η ζωή που είναι έτσι όπως είναι. Που υπάρχω και πρέπει να ζήσω συγκεκριμένα επειδή έτσι πρέπει και δεν μπορώ να επιβιώσω αλλιώς. Μου την δίνει το μυαλό μου που είναι σαν λαβύρινθος και δεν μπορώ να λειτουργήσω με αντικειμενικότητα και λογική. Που πετάω στα σύννεφα και δημιουργώ δικούς μου όρους και πορίσματα και αντιδρώ περίεργα. Μα πάνω απ'όλα με εκνευρίζω που στεναχωρώ τα λίγα κοντινά μου άτομα με αυτόν τον τρόπο τα οποία προσπαθούν μάταια να με καταλάβουν και εγώ ξεσπάω πάνω τους με νεύρα και υπερβολές.

Με κούρασα και πάλι...

Voodoo people.

Κρατιέμαι... κρατιέμαι με νύχια και με δόντια σε αυτήν την κοινωνία, προσπαθώ να με χαλιναγωγήσω.
Γιατί άμα με αφήσω θα πάρω τέτοια φόρα που θα μου είναι φύσει αδύνατον να σταματήσω. Είναι κουραστικό να ψάχνεις συνέχεια τον εαυτό σου, να σκαλίζεσαι και να σκάβεις το μυαλό σου για απαντήσεις που δεν μπορούν να σε βοηθήσουν σε τίποτα μα απλά τις αναζητάς σαν λύτρωση. Και αυτό να μην σταματάει. Πάντως τα περισσότερα ψυχολογικά είναι γεγονός οτι στα δημιουργούν οι γύρω σου. Χαμόγελα με δόντια μυτερά, πεινασμένα. Οι περισσότεροι σε κοιτάνε σαν αρπακτικό και είναι εναντίον σου. 
Ζούμε σε μια τόσο κομπλεξική κοινωνία που κατακρίνεσαι για αυτό που είσαι, αν είσαι αληθινός δεν έχει σημασία, ή θα μαζοποιήσαι πλέον ή θα σε κατακρίνουν.
Όχι δεν φταίω εγώ αν η γιαγιά δίπλα έχει μείνει στην εποχή του 1800 και ότι διαφορετικό δει θα το θεωρήσει ή σατανικό ή καρναβάλι ή θα κατηγορήσει το οικογενειακό σου περιβάλλον για κάτι που κάνεις το οποίο σε εκφράζει και δεν έχει δικαίωμα να κατακρίνει στην τελική αφού και η ίδια δεν κατανοεί. Λυπάμαι κυρά μου μα εσύ προπολεμικώς όταν ήσουν νέα κοιτούσες να φας και όχι τι θα κάνεις για τα μάτια του κόσμου και όπως τότε θα πρέπει να κάνεις και τώρα το ίδιο και να σταματήσεις να ψηφίζεις το κάθε ηλίθιο κόμμα αν θέλεις να πάρεις μια σύνταξη της προκοπής για να ταΐσεις τα εγγόνια σου.
Ούτε με συγκινούν τα πάρτι που κάνουν στις μέρες μας οι νέοι, που μαζεύονται όλοι και ο ένας απαυτώνει τον άλλο μετά από καταχρήσεις αλκοόλ και τσιγαριλίκι. Ανούσιος τρόπος για να διασκεδάζει κανείς, Και ίσως είναι τα άτομα με τα οποία είναι ωραίο να περνάς χρόνο και όχι το πώς περνάς αυτόν τον χρόνο. Προσωπικά ακόμα και τίποτα να μην κάνω, αν βρίσκομαι με τα άτομα που αγαπάω θα περνάω καλά με ένα - δυο αστεία που θα πετάξουμε, με λίγες κουβεντούλες και λίγο καθαρό αέρα σε μια βόλτα σε κάποιο πάρκο ή ακόμα και σε σπίτι. Μπορείς να είσαι χαρούμενος χωρίς πολλά πράγματα. Χωρίς να κάνεις άτιμα και άσχημα πράγματα. Χωρίς να μεταλλάσσεσαι σε κάτι άλλο.
Κουράστηκα να κλείνω τα μάτια και να ονειρεύομαι καταστάσεις. Να σκέφτομαι πως θα ήθελα να ζήσω ορισμένες σκηνές στη ζωή μου οι οποίες δεν γνωρίζω αν ποτέ θα έρθουν. Αν και είναι ωραίο να ονειρεύεσαι σε βάζει σε πολλούς πειρασμούς. Θέλει δύναμη και κουράγιο για να αντέξεις.
Και αυτή η πόλη είναι αποπνικτική. Κουραστική, σε κάνει να θέλεις να φύγεις να τα παρατήσεις όλα και να τρέξεις μακριά της. Ακόμα και ένα ταξίδι θα σου έφτανε για να αποδράσεις για ένα μικρό διάστημα, λαχταράς την στιγμή που θα πάρεις το αγαπημένο σου πρόσωπο και θα φύγετε μαζί μακριά από όλους... έστω για λίγο. Μακριά από ότι σε τρομάζει και σε κουράζει.
Πραγματικά δεν καταλαβαίνω που είναι το κακό στο να θαυμάζω πεσιμιστές ποιητές. Ο καθένας μας έχει τον τρόπο του να εκφράζεται και είναι λογικό να διαφέρουμε μεταξύ μας.
Μακάρι να υπήρχε λίγο παραπάνω μυαλό μέσα σε αυτά τα κεφάλια. Μακάρι πέρα από τις ριχές γνώσεις που προσπαθούν όλοι να αποκτήσουν να υπήρχε και βάθος. Μα δυστυχώς τις περισσότερες φορές δεν υπάρχουν θεμέλια κάτω από τα κτήρια και αυτά πέφτουν.
Και περιμένουμε να φτιάξει ο κόσμος. Σκατά.

 Αυτό το αίσθημα, που σε κάνει να λαχταράς να γίνεις όλο και πιο καλός από αυτό που ήδη είσαι.
Αυτό το αίσθημα τελειομανίας. Σε κάνει να θέλεις να δημιουργείς. Ζεις με αυτό. Και αν δεν περνάς ένα δημιουργικό διάστημα αρρωσταίνεις και μελαγχολείς. Αυτό το αίσθημα σε κάνει να νιώθεις όλο και πιο άχρηστος. Σε κουράζει. Σε κάνει να νιώθεις όλο και πιο κατώτερος. Σαν έναν εθισμένο. Σαν έναν ναρκομανή. Έναν παθιασμένο με την τελειότητα.
 Άραγε η τέχνη είναι και αυτοκαταστροφή? Φυσικά. Λένε πως οι καλλιτέχνες τα καλύτερα έργα τους τα κάναν σε στιγμές πόνου που περνούσαν στη ζωή τους. Ο πόνος είναι έμπνευση. Και η τέχνη είναι το αποτέλεσμα του πόνου. Άρα η τέχνη έχει να κάνει με την αυτοκαταστροφή μερικές φορές. Είναι σαν να δουλεύεις πάνω σε κάτι τόσο τέλειο που να χρειάζεται να χρεώνεσαι την ίδια σου την ζωή για να το δημιουργήσεις. Και γιατί να μην το κάνεις? Ίσως αυτό να αξίζει περισσότερο από κάτι που κάποια στιγμή τελειώνει. Ίσως αυτό μείνει για πάντα στο χρόνο. Ίσως είναι ένας λόγος για να σε θυμούνται.

Γιατί στον καλλιτέχνη όρια δεν βάζουν...

 Ποιος είναι αυτός που μπορεί να πει κάποιον καλλιτέχνη αποτυχημένο?
Ποιος είναι αυτός που μπορεί να βάλει όρια στο πως θα πρέπει να σκέφτεται ο καθένας?
Η τέχνη δεν έχει όρια. Ένας αληθινός καλλιτέχνης βγάζει με τα έργα του αυτό που θέλει να βγάλει. Αυτό που τον εκφράζει αυτόν και μόνο τον ίδιο. Δεν υπάρχει σωστό και λάθος στην τέχνη. Δεν υπάρχει σωστό και λάθος στην ποίηση. Γιατί ο καθένας βλέπει τον κόσμο από την δικιά του οπτική γωνία.
 Κριτές δεν γινόμαστε των άλλων, παρά των εαυτών μας.
Γιατί αυτό είναι η τέχνη... έκφραση, και όχι κανόνας. Μπορεί να μην βγάζει πάντα λογική, μπορεί να μην βγάζει πάντα ρεαλισμό, όμως παραμένει τέχνη για αυτόν που θα νιώσει το έργο να ακουμπάει την ψυχή του...

Το ξέσπασμα του ξένου.

Τόσο φως μέσα από το παραθύρι πλημμυρίζει,

φωτίζοντας τις σκοτεινές γωνίες του σωρού μας.

Ερχόμαστε και φεύγουμε μου είπαν και γέλασαν απλά.

Μου λέγαν πως η ζωή είναι ωραία αρκεί να περνάς καλά.

Μα ότι κι αν μου λένε η αλήθεια είναι μια.

Κι εγώ το ξέρω πως ότι όμορφο υπάρχει κ αν υπάρχει είναι για λίγο

και μετά χάνεται στο χρόνο.

Το νοητό διάστημα που έχουμε δημιουργήσει για να μπορούμε να δώσουμε εξήγηση

στον παράλογο κόσμο και τα μέρη τα ξένα εκεί μακριά.

Και το βλέμμα χαμηλώνουν όταν ο πόνος την καρδιά τους κυριεύει, 

μα η ζωή είναι ωραία αν και αυτό όποιος θέλει το πιστεύει.

Και αυτό το χάρισμα το όμορφο είναι προσωρινό και δεν αξίζει ότι για πάντα δεν διαρκεί.

Και τίποτα δεν αξίζει όταν μια για πάντα στο παρελθόν θα ξεχαστεί.

Μα η ζωή είναι ωραία όπως μου είπανε αυτοί.

Και πέρασε ο χρόνος και όλα τα καινούργια γίνανε παλιά.

Και ξέχασαν οι πάντες τι θα πει ελευθεριά.

Μακάρι να μην ήμουνα εδώ για να κοιτώ την ειρωνεία κατάματα.

Μα η ζωή είναι ωραία και ας μην υπάρχει πια.

Ακόμα κι αν δεν έχει νόημα τίποτα από όλα αυτά

ακόμα και αν δεν υπάρχει λογική σε μια πονεμένη ιστορία

θα κλείσουμε τα μάτια μέχρι να τελειώσει το όνειρο.

Γιατί ένα όνειρο είναι και θα είναι για όλους.

Μα η ζωή είναι ωραία και ας είναι μια γλυκόξινη ψευτιά.

Κι ας μας λέγανε παιδιά για όνειρα και χρώματα ανοιχτά.

Εγώ πλέον γνωρίζω πως δεν υπάρχει γιατρειά

από τον πόνο και την θλίψη, 

από το να μην ξέρεις ποιος είσαι και που πας.

Να μην γνωρίζεις το τι υπάρχει μετά.

Μα η ζωή είναι απλή και έχει άσχημη ομορφιά.

~...Αλλά ζεις μέχρι το τέλος για εκείνους τους λίγους.

Τους ελάχιστους. Τους μετρημένους στα δάχτυλα.

Γιατί είμαστε τόσο ασήμαντοι μπροστά στο σύμπαν που πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε πως το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να ζήσουμε την ζωή μας όπως το αξίζουμε όποτε κ αν έρθει η ώρα ο νοητός μας χρόνος να τελειώσει.

Γιατί μπροστά στο σύμπαν ο χρόνος δεν υπάρχει.

Γιατί είμαστε απλή σκόνη μέσα σε σκόνη. 

Γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα άλλο από το να ζήσουμε τον χρόνο μας

..ας τον ζούμε τουλάχιστον καλά. ~

"Η Κιβωτός Ονείρων" ~Απόσπασμα~

 ...Και όλα άρχισαν όταν δεν υπήρχε χρόνος για τίποτα. Δεν υπήρχε χρόνος για ζωή. Και ο άνθρωπος προσπάθησε να την κάνει και αυτή τεχνητή όπως όλα γύρω του. Στην προσπάθεια όμως απέτυχε γιατί ξέχασε να ζει. Ξέχασε τι είναι η ζωή και το οτι δεν μπορείς να την ανακτήσεις αν την χάσεις. Κλείστηκε μόνος στο κλουβί του, ζούσε μηχανικά. Έγινε το δημιούργημα του. Το "μηχάνημα" του. Έτσι για να διορθώσει το λάθος που έκανε δημιούργησε μια μηχανή η οποία θα τον έσωζε από τα δικά του σφάλματα που δημιούργησε ο ίδιος. Η μηχανή αυτή θα του έδινε την δυνατότητα να ζει την ζωή που αυτός δεν μπορούσε να ζήσει. Την ζωή που στερούταν για να επιβιώνει. Να κοιμάται και να ονειρεύεται ότι θέλει. Να ζει ότι θέλει. Κ έτσι τα όνειρα έγιναν τρόπος ζωής. Η κιβωτός των ονείρων έγινε καθημερινότητα και καθώς οι άνθρωποι την μέρα ήταν δούλοι του εαυτού τους και του συμφέροντος την νύχτα όταν ονειρεύονταν στον ύπνο τους ήταν ελεύθεροι. Είχαν ότι από μόνοι τους είχαν καταστρέψει. Ότι ήταν αδύνατο να παρέχουν. Μια ψεύτικη ζωή είχαν σε αντάλλαγμα από την κανονική δική τους. Και έπειτα ήρθε το σκοτάδι...

Today's Challenge.

 Μάθε να ξεχωρίζεις:
την τέχνη από το φτηνό,
την θηλυκότητα από το πορνό,
την ουσία από το υλικό,
το αληθινό από το ψευδό,
τον φίλο από τον γνωστό,
την καρδιά από το μυαλό,
την ανάγκη από τον πειρασμό,
το λάθος από το σωστό,
το μου αρέσεις από το σ'αγαπώ...

Everyday I fade away.

 Τι κι αν είναι τώρα ο ουρανός γεμάτος χρώματα της νύχτας
τι κι αν είναι πλέον ο καιρός καρφί μέσα στα στήθη.
Τόσες φορές αγάπησα τα φώτα στο σκοτάδι
μα άλλες τόσες πήγαινα πνιγμένη να ανασάνω.
Και εκεί που γύρευα παρηγοριά και στήριξη στο χάδι
μου μάθανε πως την ουσία θα την βρεις μονάχα μες στο δάκρυ.

 Και τώρα πλέον έμαθα πως πρέπει να βαδίζω
σε λάσπες και στο χιόνι
με στάχτη την καρδιά μου να ποτίζω
αντί σε δρόμους με παπλώματα στρωμένους,
ελπίδες να στηρίζω.

True happiness.

Υγεία πάνω απ όλα. Η φράση δεν είναι καθόλου τυχαία. Και πρέπει κάποια στιγμή ο μέσος κόσμος να μάθει πως τα έχει όλα και δεν χρειάζεται να ανησυχεί για μικροπράγματα όταν δεν του λείπει κάτι ουσιώδες.. Η αγάπη και η υγεία είναι η ζωή και τα άτομα που μας αγαπάνε μας το θυμίζουν αυτό την στιγμή που εμείς τους έχουμε πραγματικά ανάγκη. Είναι πάντα εκεί για σοβαρά θέματα, γιατί μας αγαπάνε, και ζούνε με το χαμόγελο και την ευτυχία μας. Ζούνε για εμάς. Μαζί μας. Μέχρι το τέλος. Όποτε κ αν είναι αυτό.

ΥΓ: Ευχαριστώ. Ξέρετε εσείς.