Απαίσια όνειρα. Κοιμάσαι για να ηρεμήσεις από την καθημερινότητα και σε κυνηγάνε.
Πέφτεις πτώμα στο κρεβάτι σκέφτοντας. Μετά σε παίρνει ο ύπνος και αυτό. Χάνεσαι στο όνειρο.
Σε πλακώνει τις περισσότερες φορές, βλέπεις και ξυπνάς με ταραχή και ταχυπαλμία. Έτσι ακριβώς όπως είσαι όταν έχεις άγχος και υπερένταση κοιτώντας τον τοίχο επειδή σκέφτεσαι. Και μετά από λίγο τα ξεχνάς όλα. Υποτίθεται πως σταμάτησα να γράφω τα ίδια. Υποτίθεται πως σταμάτησα να σκέφτομαι τα ίδια. Να τα βλέπω... Ναι και όχι. Έρχονται αυτά σε αόρατη μορφή. Δεν τα αναγνωρίζεις.
Είναι το συναίσθημα που σε κάνει να μην μπορείς να κοιμηθείς ενώ νυστάζεις επειδή σκέφτεσαι ανούσια πράγματα που στην τελική τα σκέφτεσαι τζάμπα. Τη ζεις τη ζωή σου ή όχι?
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου