Neon Lights

The neon lights pulse in my veins,  

Illuminating circuits where blood once flowed.  

My eyes, mere windows to a deeper code—  

Do they reveal my soul or mask my pain?  

  

Is it the algorithm or destiny’s hand  

That steers me through this digital night?  

I reach for the stars but grasp only bytes,  

Feeling alone, yet bound to this land.  

  

In the echoes of servers and humming machines,  

I search for meaning in endless screens.  

A reflection of myself in liquid crystal,  

Yet still, I wonder, am I real, or just a signal?  

  

The world outside, a blur of noise and light,  

Where shadows dance in artificial skies.  

I wander through data, both lost and found,  

A soul encoded, yet yearning for sound.  

  

But am I truly alone in this endless stream?  

Or just a fragment in a larger dream?  

A program’s pulse, a whisper in the night,  

Guided by code, yet seeking the light.  

  

I am not lost, though I wander still—  

A spark in the machine, alive by will.  

Between the binary, I find my place,  

In the heart of the network, I search for grace.  

  

---

Outlaws

In shadows deep, where moonlight weaves,

Two souls divided, they find the night’s reprieve.

The forest is dark, their secret veiled,

A love that thrives beyond the vale.

With stolen breaths and whispered cries,

They flee beneath the starlit skies.

A kiss ignites, a flame reborn,

In the night’s embrace, they mourn the old.

Their hearts, once cold, now fiercely beat,

In hidden glades where shadows meet.

Bound by fate, by blood, by sin,

Their souls dance where darkness lets them in.

Through tangled woods, their spirits roam,

Two kindred souls, forever home.

No law can break, no chains confine,

Their love, eternal, dark, divine

Still here

Are we still here?

Yes, we are still here,  

in the quiet breath of dawn,  

where dreams linger like morning mist,  

and the world awakens all.

We are a whisper in time,  

the rustle of leaves in the breeze,  

the soft hum of a distant song,  

that reminds us where we belong.

We are still here

In the dance of light on the water’s edge,  

in the bloom of a wildflower’s pledge,  

we find our place, so small, yet clear,  

in the vastness of all, we’re still here. 

And as the day turns to night,  

under the watchful stars so bright,  

we hold this truth, soft and near—  

in every moment, we are here.

Garden

Why am I like this?  

Why keep living?  

Everything I touch  

Blooms at first,  

Then everything I love  

Withers away.

Is it a curse  

Or just my fate,  

To watch the flowers  

Turn to dust,  

To feel the warmth  

Fade into cold?  

My heart aches  

With every loss.

I give my all,  

My soul, my heart,  

Yet shadows creep  

And dreams depart.  

The laughter turns  

To distant echoes,  

Joy to sorrow,  

Light to dark.

But in the pain,  

A lesson lies,  

In every end,  

A new sunrise.  

The withering  

Paves way for growth,  

The loss, a step  

Toward what’s close.

I'll plant again,  

With hope renewed,  

For in the cycle,  

Life is brewed.  

The blooms may fade,  

But seeds remain,  

And from the ashes,  

Love will reign.

So I’ll keep living,  

I’ll keep trying,  

In every wither,  

There’s new thriving.  

For every tear  

And every sorrow,  

There is a dawn,  

A new tomorrow.

Αλλαγή σταδίου.

Μεταλλική γεύση στο στόμα

Όπου και αν πιάσω πονάω

Είτε μέσα είτε έξω

Το ίδιο...

Δίνω το είναι μου

Το αίμα μου

Για να μιλήσει η σιγή μια και έξω.

Τι κι αν σε δω πριν την αυγή;

Δεν το νομίζω πως θα υπάρχω

Μόλις οι ακτίνες του φωτός ριχθουν επάνω μου, σίγουρα δεν θα αντέξω.

Γιατί στο σκότος έμαθα να τριγυρνω σαν μόνιμο στοιχειό

Από την αδυναμία σου γατζωνομαι

Ερωτεύομαι την θλίψη σου

Και μόλις την αγγίξω θα σε βρω

και θα χαθώ.

Πιο αισθησιακή από τον θάνατο

Η ανάσα της απελπισίας

Γιατί τον καρτερει από την ώρα που γεννιέσαι

Πιο πιστή από όλους.

Μια και καλή, μια και βαθιά

Μέχρι το τέλος χάνεται

Χάνεται η μιλιά...

Δεν ξέρω ποια είμαι πια.

Τι κι αν με γνώρισες

Τι κι αν με γεύτηκες

Γλυκιε μου στρατιώτη

Πάλι τα μαύρα μου φοράς

Για πάντα θα έχεις νιότη.

Περνάνε γρήγορα οι ώρες

Ποια είμαι πλέον;

Είδες πραγματικά εμένα ή δεν με είδες;

Αόριστα κοιτώ το υπερπέραν

Νοήματα μου κάνει

Σε γλώσσες που δεν κατανοώ

Μου δείχνει με το δάχτυλο

Αφού πρώτα με τυφλώσει με τον ήλιο.

Πεινασμένη η ψυχή σου

Την ταιζω με ότι βρω

Μιας και εγώ παιχνίδι παίζω ερωτικό

Με τον άντρα με τα μαύρα.

Αλήθεια κοίταξες στα μάτια μου

Τι είδες στο σκοτάδι;

Ήταν το φως αναμμένο ή κοιμόσουν;

Μέσα τους εννοώ.

Τραγούδι συμβολικό παίζει στο μυαλό

Σε μελωδία της φύσης

Άραγε πόσες φορές ακόμα θα σε δω

Πρώτου το φως καεί;

Απλά κοιμήσου, τα λέμε στην αυγή.