Αλλαγή σταδίου.

Μεταλλική γεύση στο στόμα

Όπου και αν πιάσω πονάω

Είτε μέσα είτε έξω

Το ίδιο...

Δίνω το είναι μου

Το αίμα μου

Για να μιλήσει η σιγή μια και έξω.

Τι κι αν σε δω πριν την αυγή;

Δεν το νομίζω πως θα υπάρχω

Μόλις οι ακτίνες του φωτός ριχθουν επάνω μου, σίγουρα δεν θα αντέξω.

Γιατί στο σκότος έμαθα να τριγυρνω σαν μόνιμο στοιχειό

Από την αδυναμία σου γατζωνομαι

Ερωτεύομαι την θλίψη σου

Και μόλις την αγγίξω θα σε βρω

και θα χαθώ.

Πιο αισθησιακή από τον θάνατο

Η ανάσα της απελπισίας

Γιατί τον καρτερει από την ώρα που γεννιέσαι

Πιο πιστή από όλους.

Μια και καλή, μια και βαθιά

Μέχρι το τέλος χάνεται

Χάνεται η μιλιά...

Δεν ξέρω ποια είμαι πια.

Τι κι αν με γνώρισες

Τι κι αν με γεύτηκες

Γλυκιε μου στρατιώτη

Πάλι τα μαύρα μου φοράς

Για πάντα θα έχεις νιότη.

Περνάνε γρήγορα οι ώρες

Ποια είμαι πλέον;

Είδες πραγματικά εμένα ή δεν με είδες;

Αόριστα κοιτώ το υπερπέραν

Νοήματα μου κάνει

Σε γλώσσες που δεν κατανοώ

Μου δείχνει με το δάχτυλο

Αφού πρώτα με τυφλώσει με τον ήλιο.

Πεινασμένη η ψυχή σου

Την ταιζω με ότι βρω

Μιας και εγώ παιχνίδι παίζω ερωτικό

Με τον άντρα με τα μαύρα.

Αλήθεια κοίταξες στα μάτια μου

Τι είδες στο σκοτάδι;

Ήταν το φως αναμμένο ή κοιμόσουν;

Μέσα τους εννοώ.

Τραγούδι συμβολικό παίζει στο μυαλό

Σε μελωδία της φύσης

Άραγε πόσες φορές ακόμα θα σε δω

Πρώτου το φως καεί;

Απλά κοιμήσου, τα λέμε στην αυγή.