Είναι πληγωμένο και κάθε ανάσα του καρφί που στρέφεται αργά, αργά.
Στο μυαλό του η ανισορροπία ελεύθερα παλεύει και νικά
τρώει τη σάρκα του και το αγριεύει ξανά.
Φύγε από εδώ, περαστικέ, μην κοντοστέκεσαι πολύ,
λόγια πολλά μην το ταΐζεις, πεινασμένο και διψασμένο επιζεί,
μπορεί να σε ορμήσει, την καρδιά σου να τη σκίσει.
Είναι απλά ένα θηρίο που δεν μπορεί να δαμαστεί,
όση καλοσύνη κι αν έχει, πάντα ο πόνος θα το πνίγει.
Μόνο του τις νύχτες παλεύει, με το ζόρι ανασαίνει,
ό,τι κι αν σου πει, θα θέλει να βοηθήσει,
μα τα συναισθήματά του δεν μπορεί να χαλιναγωγήσει.
Νιώθει τόσο που υποφέρει.
Πράσινο και μαύρο χρώμα
σαν το πιο σκοτεινό δάσος, ένα μεγάλο στόμα ουρλιάζει, γατζώνεται από όπου βρει χαρά.
Έπειτα συνεχίζει να κυνηγά.
Μονάχα να ήξερες πόσο πονά.
Άρρωστο υποφέρει, χωρίς έλεγχο μετράει στιγμές,
απομονώνεται, αγαπά πολύ μα όταν νιώσει πως δεν έχει αρχηγία
πέφτει σε λήθαργο μέσα στην απελπισία.
Θέλει τα πάντα ή τίποτα, μια ζωή για τη ζωή παλεύει
μα τα βράδια πάντα χαροπαλεύει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου