Ένα κενό απλά.

Η ζωή είναι σύντομη και φεύγει με ασύλληπτη ταχύτητα. Τόσο γρήγορα που δεν συνειδητοποιώ πώς περνούν τα χρόνια· η τελευταία δεκαετία κύλησε σαν όνειρο. Κι όμως, τα πάντα γύρω μου αλλάζουν· όλοι εξελίσσονται με έναν ρυθμό που μου φαίνεται ακατάληπτος, κι εγώ διστάζω να αφεθώ στη ροή του χρόνου. Δεν μπορώ να συμφιλιωθώ με αυτόν τον κόσμο, όσο κι αν απολαμβάνω την ύπαρξή μου μέσα σε αυτόν. Αισθάνομαι σαν ξένο σώμα, παράσιτο που θα έπρεπε να αποκοπεί, μα παραμένει ακίνδυνο, σαν καλοήθης όγκος που απλώς υφίσταται.

Συχνά βρίσκω τον εαυτό μου να επιθυμεί να εξαφανιστεί, να αποκοπεί από όλους, να κλειστεί ξανά στο καβούκι του, να μην αναρτά τίποτα στα κοινωνικά δίκτυα, να μη συνομιλεί, να γίνει φάντασμα. Τι θα έλεγαν οι άνθρωποι με τους οποίους επικοινωνώ; Θα ένιωθαν θλίψη για λίγο, εξαιτίας της απουσίας μου και της συνήθειας που τους έχω δημιουργήσει να μου μιλούν. Μετά θα ερχόταν ο θυμός, γιατί σίγουρα δεν αξίζουν κάτι τέτοιο, ίσως να με υποτιμούσαν, και τέλος θα με ξεχνούσαν, όπως πάντα. Ας μην αυταπατώμαι· οι άνθρωποι που νοιάζονται πραγματικά για εμένα είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού μου. Ακόμα και αυτοί, στην οικογένεια μου, δεν μπορούν να κατανοήσουν τη φύση μου· δεν μπορούν να δουν μέσα μου. Αν δεν μπορούν να δουν μέσα μου, πώς ξέρουν ότι αγαπούν αυτό που είμαι;

Οι σκέψεις μου είναι περίπλοκες και πάλι. Ο κόσμος αλλάζει, όσα έλεγα και λέω αλλάζουν, όσα μου λένε αλλάζουν, και τίποτα δεν παραμένει σταθερό. Τίποτα δεν θα μου δώσει την ασφάλεια που αναζητώ, εκτός από το τέλος μου. Ο καθένας τη ζωή του στο τέλος. Δεν ξέρω γιατί προσπαθώ να πολεμήσω τόσα χρόνια. Όταν ακούω για νέα παιδιά που δίνουν ένα τέλος στη ζωή τους, η μία πλευρά μου θέλει να ήταν εκεί, να τα βοηθήσει, να τους δείξει το φως, την ομορφιά και την ελπίδα. Η άλλη πλευρά μου τα ζηλεύει. Χρειάζεται ένα κενό που προφανώς δεν έχω για να το κάνεις αυτό, ένα θάρρος που προφανώς δεν κατέχω.

Από εδώ και πέρα η ζωή μου μοιάζει να τελειώνει. Τα υπόλοιπα είναι απλώς αγγαρείες που πρέπει να βιώσω για να ευχαριστήσω τους άλλους, όχι εμένα. Η δική μου ευτυχία βρίσκεται στη στιγμή, κάτι ανύπαρκτο, οπότε και αυτή είναι ανύπαρκτη με τη σειρά της.