Αχ, μοναξιά.

Η μοναξιά είναι η καλύτερη φίλη. Σε βάζει στην διαδικασία σκέψης, άρα αναγνώρισης του εαυτού σου, δεν διαφωνεί ποτέ μαζί σου, είναι πάντα εκεί για σένα, όταν κλαις και όταν γελάς, όταν γεννιέσαι, όταν πεθαίνεις, στο δρόμο όταν περπατάς, στα όνειρα που κάνεις, στον κόσμο σου όταν πετάς. Δεν μιλάει, δεν σε κουράζει κι ας σε πληγώνει, καλό σου κάνει.

Το αποτέλεσμα ποιο;

Τι να γνωρίσει ο κόσμος από πόνο όταν το μόνο που γνωρίζει είναι το μαύρο του κουτί.
Τι να γνωρίσει από φόβο όταν το μόνο που φοβάται είναι να μην μείνει μόνος στο κουτί του.

Και έπειτα το χάος. Το απόλυτο σκοτάδι.
Και πως να πεις τι είναι το χρώμα στον τυφλό.
Ή τα λόγια στον μουγκό.
Ανάσα οι σκέψεις, στο μυαλό των πονεμένων.
Ανάσα σαν τυφώνας.
Διαλύει τα κορμιά.
Σαν στοίβες από πάχνη. 

Σκέψεις της νύχτας.

 Ο κόσμος μιλάει για ψεύτικους ανθρώπους όταν ο ίδιος φοβάται να δεχτεί το διαφορετικό και να αρνηθεί την φανταστική εικόνα που του δώσανε να ονομάζει ως λογική.
Λογική παράνοια.
 Και πως περιμένεις το καράβι σου ταξίδια να κάνει σε άλλους κόσμους όταν σε στεριά και στα ρηχά χτυπάει?
 Φοβάσαι να σκαλίσεις το μυαλό σου μην πληγώσεις τον εγωισμό σου,
 μα η καρδιά για να ανοίξει πρέπει να ραγίσει,
 να μάθει να υποφέρει στα δύσκολα για να αγαπάει παρομοίως.
Τι ξέρεις από ζωή,
η ατίθαση ορμή στα πρόσωπα της θλίψης είσαι εσύ
προσπαθώντας να κρύψεις τον εαυτό σου
από τον κόσμο.

Καληνύχτα.

Πριν κοιμηθείς
βάλε τα όνειρά σου σε όμορφο κρεβάτι και σκέπασε τα
να μην κρυώσουν.
Φίλα τα γλυκά και καληνύχτισε τα
το πρωί να τα βρει όμορφα και ευτυχισμένα. 

Σκέψεις.

Ίσως και πάλι να υπήρχε ένας κόσμος
όταν έκλεισα τα μάτια μου,
λες και ζούσα σε άλλο σύμπαν νιώθω τώρα.
Είναι λες και βγήκα από άλλη διάσταση.
Ακόμα με πονάει το κεφάλι.

Υπέφερα με τόσο θόρυβο
στη σιωπή μαθημένη
η μουσική
μου έμοιαζε αλλόκοτη.
Οι ψίθυροι με τρόμαζαν
μα οι φωνές μου έδιναν δύναμη.
Στον κόσμο της παραφωνίας των ψυχών.

Μια στιγμή.

Αν είχα ακόμα μια στιγμή στα χέρια μου 

θα την έπλαθα στα σχήματα που ζήτησες

θα της έδινα ζωή

θα την έβαφα στα χρώματα που ήθελες

θα την έκανα δική μου

 ..και πριν στην δώσω,

....θα την βασάνιζα.

Θα την έσπαγα.

Θα την διέλυα.

Θα την έκαιγα.

και μετά θα στεκόμουν πάνω από τα κομμάτια της για να δω αν θα μου ζητούσες να την ξανακάνω το ίδιο όμορφη όσο την έκανα στην αρχή.

Μόνο που κουράστηκα να κάνω πράγματα που δεν έμαθε κανείς να εκτιμά ποτέ του.

Τελείωσε τώρα. 

Πέσε για ύπνο.

Το φως το δειλινό
το φως των αστεριών
μου έδειξε τον δρόμο για την χώρα
εκεί που δεν υπάρχει τότε.

Ήταν σκοτεινά μα όμορφα στον κόσμο τους,
και χάθηκα στα σπήλαια των ονείρων τους,
όνειρα έκανα κι εγώ
και με καμβά τα έφερα στο φως απ'το σκοτάδι.

Και να που είχα στην τσέπη έναν φακό
τον άνοιξα και είδα τα όνειρά μου
Απ'το στόμα μου βγήκε μια μικρή μικρή ηχώ,
μου μίλησε και είπε κάτι όμορφο.

Ξεχνάω, δεν θυμάμαι, τα όμορφα περνάνε
και το ταξίδι συνεχίζει στα καλύτερα εδώ.
Μα ένα λεπτό σιγής στα όνειρα που έφυγαν ταξίδια μακρινά,
 που δεν έζησαν ποτέ τους.
Μα δεν έζησαν.
Δεν έζησαν.

Προσπαθώ μανιωδώς να αγαπήσω αυτό το μιασμένο είδος που αποκαλείται ανθρωπότητα. Με απωθεί συνεχώς, με αηδιάζει αλλά κατά τ άλλα πάντα με κάνει να το λυπάμαι και να θέλω να το βοηθήσω σαν ένα λασπωμένο ξεσκισμένο κουκλάκι μέσα στη βροχή. Μετά σκέφτομαι, τα κουκλάκια δεν έχουν ψυχή. Ποτέ δεν ξέρεις όμως τι μπορείς να κάνεις με λίγη αγάπη. Και ίσως, ίσως να τραφείς από την ίδια αγάπη που έδωσες αργότερα.