Ανασκόπηση.

Το πρόβλημα ήταν πως δεν άνοιγαν τα μάτια για να δουν, όχι πως δεν μπορούσαν να δουν.

Υπήρχε ελπίδα, απλά ήταν τόσο καλά βυθισμένη στην απελπισία που ακόμα και να είχε συστηθεί αυτοπροσώπως θα την παίρναν για ψεύτρα. Ότι λαμπερό και σπάνιο θα το βλέπανε ως κάτι κάλπικο και φτηνό επειδή έτσι είχαν συνηθίσει. 

Το καλύτερο που είχε να κάνει κάποιος που ήθελε το καλό τους ήταν να τους ανοίξει τα μάτια.

Ήταν το μόνο που είχε να κάνει. Και όμως κάτι τόσο απλό που παράλληλα είναι και τόσο δύσκολο στο να γίνει. 

Ακόμα και αυτό όμως οφείλεται στην έλλειψη της θέλησης που είχαν για κάτι τέτοιο.

Την έλλειψη της πίστης.

Της πίστης στην ελπίδα.

I used to be happy.

I used to write
to fill the emptiness of this void
inside me
I used to be happy back then
when I start using words in paper
just to call my thoughts
just to make peace happen
inside me.

There was a break of this writing
I stopped believing that the peace
could be brough by writing thoughts
There could be a break of this writing
but I don't want to leave it all behind
not another piece of who I was
I really love my old self though.

And even though all these are ruins
I try to make them count
as kingdoms.

Even though there is not a single team of people
to make it last
I pretend that there is the biggest show going on
only for me
only to believe that
it matters to some of them
that there is a reason behind my battle
a reason to continue to write
and create
as much as I can.

I will recall these minutes
as my ultimate try
inside myself.


-------------

The saddest thing I own
except my phone
that never rings ---
is myself.
My own self. The inner core of my existence.

The most original thing I own
except the few people I see daily
is myself.
My own self. The inner core of my existence.

Sad but true.