Έπεσα κατακόρυφα εκεί που καθόμουν
με έπιασαν οι σκέψεις πάλι
και ξαφνικά
ένιωσα μια αναγούλα έναν πόνο στο στομάχι
κ ένα τσίμπημα.
Οικείο.
Έπειτα πήρα μια βαθιά ανάσα και επανήλθα.

Τώρα είμαι κάπως καλύτερα.
Σκέφτομαι,
φτάνω την σκέψη μου σε βάθος σε βαθμό κακουργήματος
και έπειτα έρχομαι πάλι στην επιφάνεια.
Απλώς η βουτιά με το κεφάλι κάνει κακό.

Συνέχεια σκέφτομαι
Απλώς επειδή τον τελευταίο καιρό
παρατήρησα πως ηρέμησα κάπως
από πολλά στο κεφάλι μου
είπα να προχωρήσω τις σκέψεις μου
στο επόμενο στάδιο.
Το στάδιο είναι ήδη αρκετά ψηλά,
ελάχιστα άτομα νιώθω πως με καταλαβαίνουν,
νομίζω πως πρόκειται να φύγω ακόμα πιο μακριά από το σημείο που είμαι.

Έχω φτάσει σε ένα αδιέξοδο
και βρίσκω εξόδους σκάβοντας
απλώς δεν ξέρω πόσο ακόμα θα σκάβω.
Τελευταία μιλάω με άτομα που έχουν σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα και τα βοηθάω.
Παρατηρώ πολλά κοινά με αυτούς.
Η διαφορά μας είναι πως αυτοί δεν ξέρουν να σκάβουν.

Δεν ξέρω αν με πιάνεις...

Εν τω μεταξύ
το αστείο είναι πως όσα άτομα παρατηρώ που σκέφτονται έτσι
και έχουν περάσει ή περνούν θέματα "ψυχολογικά" 
είναι στην πραγματικότητα τα πιο έξυπνα και εύστροφα
και καλά άτομα
που δεν χρειάζονται καμία βοήθεια πέρα από αγάπη και ενδιαφέρον,
την στιγμή που όλος ο υπόλοιπος πληθυσμός θέλει ψυχανάλυση ψυχοθεραπεία και ψυχίατρο.

Είναι μεγάλο βάρος.

Σε τέτοιες καταστάσεις πρέπει να ξεδίνεις με το να βρίσκεις τα κατάλληλα άτομα να τα μοιράζεσαι.
Αλλά όταν η επικοινωνία με τον κόσμο είναι μονόπλευρη και εσύ νιώθεις καλά με το να δίνεις στους άλλους, αρκείσαι με το να ακούς. να φορτώνεις ακόμα περισσότερο και να σου ρουφούν ακόμα περισσότερη ενέργεια οι άλλοι
και έτσι χρειάζεσαι περισσότερο χρόνο μόνος.
Μια μέρα; μια βδομάδα; ένα μήνα;

Η μοναξιά είναι μια γλυκιά πίκρα.

5 παρά και πάλι.

 Κάθισα λίγο να ξαποστάσω. Τελευταία βλέπω τους πιο ψεύτικους ανθρώπους να μιλούν για ομορφιά και αγάπη και τους πιο αληθινούς να μιλούν για πόνο και απογοήτευση.
Ειρωνικά όλα γύρω, μα η ζωή είναι ειρωνεία από μόνη της.
 Ξέμεινα από ενέργεια και πάλι, προσπάθησα να διοχετεύσω όση είχα στο να τροφοδοτήσω πρόσωπα που είχαν χάσει την παραμικρή αξία.
Προσπαθώ να τους κρατήσω να τους δείξω πόσο όμορφη είναι η ζωή τους χωρίς όμως να τους δείχνω πως νιώθω εγώ γι αυτήν προσωπικά.
Προσπαθώ να τους δώσω αγάπη που ίσως βρει τόπο αν την χρειάζονται.
Νιώθω σαν μάνα ώρες ώρες που νοιάζεται για τον καθένα.
Νιώθω σαν σκιά που δεν την παρατηρεί κανείς μα είναι εκεί και προστατεύει.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα το έχουν οι άνθρωποι που ασχολούνται με τον εαυτό τους και που πληγώνουν τους γύρω, μα μακάρι να μπορούσα να τους βοηθήσω, ξέρω πως θα με κατέστρεφαν στην παραμικρή προσπάθεια γιατί πάντα έτσι έκαναν.
 Βλέπεις έχω φτάσει στο αδιέξοδο αλλά δεν κολλάω εκεί, σκάβω τρύπες όπως πάντα, πάντα τα καταφέρνω μόνη μου.
Ο εαυτός μου είναι το πιο έξυπνο και όμορφο άτομο που έχω γνωρίσει.
Μου μοιάζει τόσο πολύ αλήθεια.
Μακάρι να του έμοιαζες έστω και λίγο. Δεν λέει ποτέ ψέματα, είναι πάντα εκεί για μένα, δεν μιλάει μονάχα ακούει, βρίσκει λύσεις σε όλα, δεν πληγώνει ανθρώπους.
Πάνω απ όλα δεν πληγώνει εμένα.

Μιλούσαμε για αγάπη πριν.
Και αυτό το "Σ'αγαπώ" που το ακούω συνέχεια, πραγματικά μου προκαλεί αηδία. Όταν αγαπάς τρέχεις για τον άλλο μέχρι το άπειρο αν σε νοιάζει, κάνεις πράγματα πέρα από την φαντασία γιατί ο άλλος είναι πιο σημαντικός από την ίδια σου την ζωή. Δεν γίνεται να αγαπάς τόσο εύκολα. Ο κόσμος δεν ξέρει να αγαπάει.

Ανησυχώ καθημερινά για άτομα, τρέχω να δω αν είναι καλά, αν χρειάζονται κάτι και μετά κάθομαι μόνη στη σκιά για να παρατηρήσω αν όλα είναι εντάξει και να προσπαθήσω να ηρεμήσω σε ασφάλεια πλέον.
Είναι η κατάρα των παρατηρητών, δεν κοιτούν ποτέ τον εαυτό τους παρά μόνο προσέχουν τους άλλους εφόσον ξέρουν πλέον πως λειτουργούν οι ίδιοι.
Δεν είναι όλοι παρατηρητές βλέπεις, μερικοί προτιμούν να δείχνουν τον εαυτό τους ως το απόλυτο παράδειγμα.

Δεν είμαι παράδειγμα, είμαι ένα τίποτα και αυτό μου αρκεί για να είμαι ήρεμη.

Βυθίζοντας σε σκέψεις βασανιστικές, που μόνο και μόνο από το βάθος τους κουράζεσαι στο να φτάνεις κολυμπώντας στα έγκατα για να τις βρεις, έχω ανάγκη να ακούω μονίμως ένα ήρεμο μονότονο τραγούδι για να μην αποσπώ την προσοχή μου, να μην φεύγω από την ασφαλή πορεία που χάραξα και να βυθίζομαι όσο μπορώ και πιο μέσα στο μυαλό μου για να βρω απαντήσεις.
Η ήρεμη μουσική μπορεί να δαμάσει τα τέρατα στο μυαλό μου, μπορεί να καλμάρει τις σκέψεις
και όλα μοιάζουν τόσο λιγότερο επικίνδυνα έπειτα.
Η αρνητικότητα είναι σαν ένα χωράφι για εμένα
Ένας κουβάς σκατά που και όμως μπορούν να καλλιεργήσουν τόσο όμορφα και ενδιαφέροντα πράγματα. Τόσο όμορφες σκέψεις, ιαματικές και να δώσουν απαντήσεις σε κάθε λογής πρόβλημα.
Είναι ωραίο να είσαι το καντήλι για την κάθε ψυχή εκεί έξω που θα χαθεί στο σκοτάδι και θα έρθει σε εσένα ζητώντας βοήθεια.
Και το μόνο που θα κάνεις θα είναι να προσπαθείς να του βγάλεις το δικό του φως προς τα έξω, χωρίς καν να του δώσεις μια σπίθα. Αυτό αγαπητοί είναι η λεγόμενη αντίληψη.
Και είναι ωραίο παρόλο που κανείς δεν μπορεί να διαβάσει ποτέ την δική σου σπίθα.
Παραμένει χαμένη σαν ένας θρύλος στο άγνωστο.
Και μακάρι να μπορούσα να βοηθήσω χαμένες ψυχές που δεν είναι εδώ και ούτε θα είναι.
Αλλά δεν μπορώ να ρισκάρω την καταστροφή μου για κάτι τέτοιο πλέον.

Μπορείς να είσαι μόνος ανάμεσα σε κόσμο.

Επειδή η διαφορετικότητά σου δείχνει να αποκτά αναγνώριση.

# EQ - Dangerously high level. ~ Extremely Rare.

Αδελφές ψυχές.

Και ναι, κατάλαβα πως υπάρχουν άτομα εκεί έξω που καταλαβαίνουν ακριβώς πως νιώθω.
Το τι σημαίνει πραγματικά διαφορετικός.
Το τι σημαίνει διαίσθηση, κατάρα και ευλογία.
Το πως γίνεται να αγαπάς μα τα περισσότερα άτομα που αγαπάς να ξέρεις πως δεν σε καταλαβαίνουν. Πως δεν υπάρχει επικοινωνία.
Ξέρω πως είναι.
Ξέρω πως είναι να νιώθεις σαν μια κλειδαριά στην οποία δεν υπάρχουν άλλα αντικλείδια
και άντε να βρεις το σωστό.
Υπάρχουν λοιπόν άτομα που ξέρουν. Μα δυστυχώς δύσκολα εφαρμόζονται στη ζωή μου.
Το γεγονός πως ακόμα και όταν δεν είσαι μόνος - μόνος νιώθεις.
Το ότι δεν ξέρει κανένας στην πραγματικότητα να σε "διαβάζει".
Δεν γνωρίζουν πως να το κάνουν.
Δεν φταίνε αυτοί.

Είναι σαν να προσπαθείς να επικοινωνήσεις με μια νυχτερίδα όταν είσαι γάτα.
Διαφορετική γλώσσα.
Μα δεν έχει σημασία που είσαι νυχτερίδα φίλε μου, ακόμα σε αγαπάω. Αλλού είναι το θέμα.

Αλλά ποιος να καταλάβει στο χάος μου;
Η ευθύνη για το πως να κάνουν κάτι τέτοιο είναι πολύ μεγάλη.
Το να ψάχνεις στα έγκατα του εαυτού σου να βρεις ποιος πραγματικά είσαι
είναι ίσως το πιο ανυπόφορο πράγμα
και σπάνια βρίσκεις ανθρώπους που να έχουν διαίσθηση και συναισθηματική ευφυΐα.
Δεν είναι όλοι οι καλοί άνθρωποι συναισθηματικά ευφυείς.
Για την ακρίβεια όσο δύσκολο είναι να βρεις καλούς ανθρώπους
απείρως πιο δύσκολο είναι να βρεις ανθρώπους που μιλούν σε εσένα.
Άτομα που ξέρουν να σε διαβάζουν χωρίς να πεις κουβέντα.
Που ξέρουν.

Και είναι δύσκολο να επικοινωνείς με ανθρώπους που νοιάζεσαι γι αυτούς
αλλά νιώθεις μόνο πως μπορείς να τους προσφέρεις
και τίποτα να σου προσφέρουν
γιατί κάπου στον δρόμο η επικοινωνία σας χάνεται σε μια συζήτηση
σε μια διαίσθηση.

Θα συνεχίσω να ψάχνω για ένα τέτοιο άτομο στον κόσμο όλο.
Θα υποστώ την μοναξιά που μου προσφέρω.
Θα υποστώ τον όμορφα διαμορφωμένο λαβύρινθο μου.
Θα τον αγκαλιάσω και θα τον αγαπήσω.

Όπως μια μάνα το παιδί της.

Το ψεύδος του εγωισμού.

Βλέπεις φωτισμένες σπίθες μέσα στο χάος και αντί να ανάψουν πυρκαγιά προσπαθούν να τις σβήσουν γιατί η φωτιά τους αγχώνει.

Ο κόσμος είναι μια συνεχή απομίμηση, όλος ο πολιτισμός σε αυτόν βασίζεται
και νιώθεις τόσο μόνος όταν σχεδόν όλο το ποσοστό έχει γίνει ένα με τον ιό της μόδας, της μαζικοποίησης και της εποχής. Το ερώτημα είναι εφόσον ο κόσμος τείνει να μιμήται γιατί δεν διαλέγει τα καλύτερα παραδείγματα πάντα, και διαλέγει τα πιο εγωιστικά και καταστροφικά για τους άλλους; Γιατί να μην διαλέξω τον πιο πνευματικό ηθικό και σωστό δρόμο και να διαλέξω τον δρόμο της απληστίας του εγωισμού του δήθεν και του πειρασμού; Τα απλά πράγματα στη ζωή είναι και τα πιο όμορφα, αλλά όσο περισσότερο το ακούω αυτό και το εμπεδώνω άλλο τόσο ο κόσμος γύρω μου με απογοητεύει και μου δείχνει πως κοιτάει το αντίθετο πάντα.

Κυρίως πάνω απ όλα βάζω βέβαια το ότι δεν έχει κανένας δικαίωμα να συμπεριφέρεται ψευδά και άσχημα στον άλλον. Πρέπει να υπάρχει ειλικρίνεια και συζήτηση, και πάνω απ όλα σεβασμός για τον συνάνθρωπο, αλλά ποιος ακούει και πράττει.
Όλοι βάζουν τις ηλίθιες απόψεις τους πάνω απ όλα, διαστρεβλώνουν τα πάντα στα μέτρα τους για να γίνονται οι σωστοί και να γίνονται αρεστοί και ξεχνάνε τους πάντες, λες και είναι άψυχα όντα.

Όσο περνάει ο καιρός θα καταλάβω από τα δεδομένα που υπάρχουν ότι μάλλον όντως υπάρχουν και τέτοια άψυχα όντα.

Τίποτα δεν ξέρετε λοιπόν. Ξεχάστε ότι σας έμαθαν και ότι πιστεύατε.


«Όταν δεν υπάρχει γύρω μας τίποτα το αληθινό, πώς να υποψιαστούμε ότι όλα είναι ψεύτικα;». Δημήτρης Λιαντίνης 1942 - 1998


Από μικρό παιδί έμαθα να στέκομαι στα πόδια μου μόνο μου, για να βοηθάω τα άτομα που το εκτιμούν και το αξίζουν. Μέχρι στιγμής όσοι το εκτίμησαν είναι εδώ. Και είμαι ευγνώμων. Το χαμόγελό τους μου δίνει χαρά και μόνο που φταίω εγώ γιαυτό.

 Πιστεύω πως τον εαυτό μας πρέπει να τον κρίνουμε σαν ξεχωριστό άτομο και παράλληλα να τον έχουμε σαν φίλο, μόνο έτσι θα υπάρχει μια ισορροπία - αλλά οχι στασιμότητα.
 Λίγοι είναι αυτοί που εκτιμούν. 
Μα κύριε, αν ο άλλος έχει σάπιο μυαλό αν δεν το αλλάξει μόνος του δεν γίνεται να το αλλάξουμε εμείς, το μόνο που μπορείς να κάνεις σε μια τέτοια περίπτωση είναι να μην παρασύρεσαι.


 Και συνάμα να βοηθάς τις σπίθες να μεγαλώσουν.

ΥΓ. Ευχαριστώ ένα υπέροχο παιδί που μου το έδειξε. Χαίρομαι που υπάρχουν ακόμα άτομα που σκέφτονται έτσι, νόμιζα πως ήμουν μόνη.http://www.terrapapers.com/?p=20174

Μια μικρή σημείωση.

Μερικοί μπερδεύουν τους φίλους με τους γλείφτες.
Οι πρώτοι θα σου πουν αυτό που πρέπει να ακούσεις.
Οι δεύτεροι θα σου πουν αυτό που θέλεις να ακούσεις.
Η διαφορά τους είναι στο οτι ο πρώτος θα τροφοδοτήσει μια πιθανή αλλαγή (προς το καλύτερο αν είναι όντως φίλος) ενώ ο δεύτερος θα τροφοδοτήσει τον εγωισμό σου και την αδράνειά σου - μερικές φορές θα σε ωθήσει και στο χειρότερο.
Αν ο πρώτος παρόλα αυτά έχει λανθασμένες απόψεις περί σωστού γιατί ο ίδιος τα κάνει πάντα σκατά τότε καλύτερα να μην μιλάει.

Lessons from the Brotherhood.

And everyone was saying that this devil - was the devil himself.
I followed the path and finally understand.

I stepped to the black door in a cave
Asked if anyone's there.
A voice I heard.
"What's the music of life?"

My mouth whispered alone then.
"Silence my brother."


And the devils door
opened a road to paradise.

Συζητώντας με έναν άγνωστο γνωστό.

"Από τη φύση μας λέμε ψέματα οι άνθρωποι", είπε.

Τι έκανε λέει;
Από τη φύση μας λέει! Από τη φύση μας! Οι άνθρωποι λέμε ψέματα!

Περίμενε να το εμπεδώσω..

Από τη φύση μας λέμε οι άνθρωποι ψέματα.

Όχι, όχι κάτι πάει πολύ λάθος. Πάρα πολύ λάθος εδώ πέρα.

Γιαυτό κατάντησε έτσι όλος ο κόσμος. Έχοντας τέτοιες απόψεις. Πράττοντας έτσι, δικαιολογώντας μονίμως τον εαυτό του.
Και θίγοντας την ίδια μου την νοημοσύνη πιστεύοντας πως δεν παρατηρώ τα ψέματα γύρω μου.

Λοιπόν νεαρέ για να ξεκαθαριστούμε λοιπόν λυπάμαι που θα δυστυχήσεις αλλά σύμφωνα με τα λεγόμενά σου κατάλαβα πως δεν είμαι άνθρωπος
ή τουλάχιστον δεν θα ήθελα να είμαι.

Λυπάμαι που θα στο πω αλλά ψέματα δεν λέω,
μπορεί να σου πω το πιο άσχημο πράγμα αλλά θα το εννοώ κ θα είναι αλήθεια
δεν πρόκειται να συμπεριφερθώ όπως όλα τα υπόλοιπα υποκεινούμενα και εγωιστικά όντα
προσπαθώ να καλυτερέψω και όχι να χειροτερέψω.
Δεν έχω να κρύψω τίποτα.
Δεν με ξέρεις
ούτε και θα με μάθεις ποτέ.

Και μπορεί να σου φαίνεται περίεργο να υπάρχουν άτομα που προσπαθούν για την καταστροφική αλήθεια από το γλυκό ψέμα. Ζεις μια ζωή μέσα σε αυτό. Σου φαίνεται περίεργο πράγμα και μόνο η απώλειά του. Αλλά συμβαίνει.
Εγώ προτιμώ την καταστροφή, προτιμώ να αφανιστούν όλα τα βρωμερά και τιποτένια όντα χωρίς λόγο ύπαρξης, που φυτοζωούν και ζουν επί πτωμάτων, εις βάρος των υπόλοιπον ανθρώπων, αυτοί που έχουν ξεχάσει την παραμικρή σπίθα καλοσύνης μέσα τους, που δεν είναι ευγνώμονες σε κανέναν παρά στον ίδιο εγωιστικό εαυτό τους μιας και μόνο αυτός είναι που πάντα έχει το δίκιο και αυτός είναι που είναι το θύμα γιατί παρευρέθηκε μέσα στον ίδιο του το λάκκο, αυτόν που έσκαψε για να κρύψει ότι βρωμιά είχε δημιουργήσει.

Αυτούς που σε βγάζουν ψυχοπαθή, ψεύτη, λανθασμένο, παρανοϊκό, και μαζί με τον στόλο από ψέματα που δημιουργούν, μαζί με την στρατιά ψευδών ανθρώπων που έχουν σε κατηγορούν για τα χειρότερα την στιγμή που οι ίδιοι έχουν κάνει τα άπαντα και ζητούν λύτρωση και ανακούφιση στα ύπουλα γιατί δεν μπορούν να ζήσουν από τις ίδιες τους τις τύψεις, που τα μάτια τους δάκρυ δεν έχουν γνωρίσει, που την αλήθεια το στόμα τους δεν έχει γευτεί ποτέ, αυτοί, αυτοί που σε καταστρέφουν, καταστρέφουν ότι όμορφο πάσχισες να χτίσεις στα μάτια σου γι'αυτούς την στιγμή που ότι έβλεπες πάνω τους ήταν σάπιο και ψεύτικο, την παραμικρή ευκαιρία την ισοπέδωσαν και σε κάναν σκουπίδι στα σκουπίδια, όοοοχι όχι, δεν τελείωσα ακόμα, γι'αυτούς λοιπόν μιλάω που δεν γνωρίζουν την δύναμη του κάρματος. Θα υποφέρετε, λυπάμαι. Πρέπει να υποφέρετε όσο κάνατε τους άλλους να υποφέρουν. Τους ανθρώπους που σας έδωσαν, όχι αυτό που θέλατε να δείτε, όχι αυτό για το οποίο μιλάει ο κόσμος, μα μια αλήθεια. Και μια αλήθεια είναι πιο σημαντική από οτιδήποτε άλλο στον κόσμο. Είναι κάτι σπάνιο, ένα δώρο που λίγοι στο δίνουν με την καρδιά τους. Και ελπίζω η τζαμαρία μέσα μου να μην ακούστηκε που έσπασε τότε. Γιατί όταν σπας κάτι τόσο δυνατό, θα πρέπει να υποστείς τις συνέπειες.
Είναι έγκλημα να απογοητεύεις ανθρώπους να μην λες ένα συγνώμη και να γυρνάς πίσω τους ξανααπογοητεύοντάς τους και με το παραπάνω. Δεν είναι παιχνίδια οι ψυχές.
Ήξερα τόσα πράγματα άσχημα και δεν τα έλεγα γιατί αντί να βλέπεις μόνο την αρνητική πλευρά του ανθρώπου δίπλα σου τον δικαιολογείς λέγοντας πως είναι άνθρωπος και έλεγα από μέσα μου "έλα μωρέ και αυτός ίσως το βλέπει αλλιώς ας μην είμαι τόσο εγωιστής και καχύποπτος" μα ναι, πάντα πρέπει να βγαίνω αληθινή, ω μα την θεία ιερή κατάρα μου. Και πονάει τόσο η αλήθεια, το οτι ξέρω ΤΟΣΑ πολλά που δεν χωράει ο νους κανενός, για πολλά άτομα κ όλας, ΤΟΟΟΟΣΑ πολλά που δεν φαντάζονται ούτε οι ίδιοι. Αλλά ναι το ψέμα πονάει περισσότερο πάντα γιαυτό είμαι ευγνώμον στο σύμπαν που μου τα έφερε στο χέρι.

Γι'αυτο σε παρακαλώ μην μιλάς σε έμενα για ψέμα ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ ΟΣΟ ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΤΟ ΑΣΠΑΖΟΝΤΑΙ. Μου δημιουργεί αναγούλα η εικόνα τους και μόνο.

Δεν θέλω να μιλήσω για κάτι.
Βράζω κυνικότητα απόψε και καλό είναι να μην μιλάω γιατί θα με περάσουν για υστερική.

Α ναι, και ψυχοπαθή βεβαίως βεβαίως.
Και ένα σωρό ακόμη που δεν μπορώ να τα πω από εδώ.

Η αλήθεια σε κάνει τέρας μερικές φορές. Αλλά πρέπει από κάπου να πιαστείς όταν είσαι καθαρός και σε λασπώνουν οι λασπωμένες και αθώες παναγίτσες.
Και γιαυτούς που δεν ξέρουν.

Η αγάπη είναι ζωντανός οργανισμός
και πονάει.
Αλλιώς μιλάμε για κάτι πεθαμένο.

Και δεν τελείωσα ακόμα..

Οι περισσότεροι άνθρωποι σκέφτονται πως κανένας δεν γίνεται να είναι ειλικρινής. Αυτό και μόνο δείχνει πόσο δεν έχουν καταφέρει οι ίδιοι να εκτιμήσουν την ειλικρίνεια μέσα τους. Ψέματα, ψέματα, ψέματα. Ότι είναι βολικό για να καλύψουν την βρωμιά που δημιούργησαν οι ίδιοι, με το να λερώνουν ψυχές άλλων. Τόσο πολύ υιοθέτησαν το ψέμα μέσα τους που το έκαναν κομμάτι του εαυτού τους, τόσο λογικό και φυσικό που παράλογο τους μοιάζει η απώλειά του.
Και αλίμονο στους καθαρούς.. Αλίμονο.

Η προσδοκία είναι η ρίζα όλης της στεναχώριας - είπε ο Ουίλλιαμ Σαίξπηρ.
Εγώ λέω... και οι αναμνήσεις είναι.
Δεν μπορείς να πονέσεις για κάτι που δεν έχεις ζήσει. - Μονάχα για κάτι που έζησες και έφυγε.
Για κάτι που έζησες και είχε τέλος.
Για κάτι που νόμιζες πως ζούσες μα ήταν ψέμα.
Για κάτι που δεν είχε αξία ενώ στα μάτια σου ήταν το παν.

- Για κάτι που έδωσες και ποτέ δεν πήρες πίσω. -

Η ματαιότητα υπάρχει παντού. Η κενότητα. Πονάει το να προσπαθείς να γεμίσεις το κενό που δεν μπορεί ο κόσμος όλος να σου γεμίσει εφόσον ο ίδιος είναι το κενό, ο ίδιος είναι άδειος και απόμακρος και δεν έχει τίποτα να σου προσφέρει ως επί του πλείστον.
Όταν έχεις πολλά να προσφέρεις αλλά τίποτα να πάρεις για να επιβιώσεις
και έτσι καταλήγεις να διοχετεύεις την ενέργειά σου για να επιβιώνεις
να δίνεις στον εαυτό σου ανακυκλωμένα συναισθήματα
για να νιώθει ζωντανός.

Είναι ευλογία ο πόνος όμως.
Σου υπενθυμίζει πως έχεις ακόμα ψυχή.
Σου υπενθυμίζει πως έχεις πράγματα να κάνεις μέσα σου.

Η προσδοκία πονάει όταν έχεις προσδοκίες.
Αλλά αναμνήσεις.. υπάρχει κάποιος ζωντανός - νεκρός που δεν έχει από αυτές;
Αυτά τα παγωμένα πράγματα που πέθαναν στον χρόνο;
Που καλά καλά οι στάχτες τους είναι εκεί για να σου θυμίζουν περισσότερο το συναίσθημα παρά την κατάσταση;
Μάθημα είναι.
Μάθημα.

Και όλα είναι στη μαγεία της ζωής. Γιατί να μην αγκαλιάσεις τον πόνο;
Η αγάπη είναι πόνος. Δεν γίνεται να αγαπάς χωρίς να πονάς.
Ο πόνος θέλει κατανόηση και αγάπη..
Να τον αγκαλιάσεις μέχρι να μην υπάρχει αύριο.
Να μην υπάρχει
αύριο.

Να μην υπάρχει

τίποτα.

Πορτραίτο.

Άφησα τον καμβά για λίγο στην άκρη και εστίασα στα όμορφα πρόσωπά τους.

Έμοιαζαν με αστέρια που το ένα δεν έλαμπε χωρίς το άλλο.

Ένα δάκρυ κύλισε και τους χαμογέλασα.

"Είστε όμορφοι", τους είπα.

Ο κόσμος βυθιζόταν στο χάος, 

λες και ένιωθα τις εκρήξεις μίσους να έρχονται απ'έξω

με επηρέαζαν, βυθιζόμουν κι εγώ στο μαύρο του.

Μα αυτοί οι δύο ήταν λες και βγήκαν από άλλο κόσμο.

Παραμύθι.

Ήταν όμορφο να βλέπω ζωντανούς ακόμα κι αν εγώ δεν ήμουν η ίδια.

"Μες στη ζωντάνια είσαι", μου είπαν

την κατάλληλη στιγμή μου το είπαν

αν και βυθιζόμουν ακόμα στο χάος

για κάποιο λόγο κάτι έλαμπε φαίνεται στα μάτια τους.

Σε λίγα λεπτά όλο αυτό.

Η μαγική σιγή που εμπλουτίζει την κάθε πρόταση,

το κάθε άγγιγμα, το κάθε βλέμμα που μπορεί να υποστείς

σαν μαχαίρι είναι συνήθως

αλλά μερικές φορές σου χαρίζει ζωή περισσότερη απ'όσο έχεις ο ίδιος.

Ο πόνος είναι μεγάλος δάσκαλος. Πολύ ζόρικος.

Ελάχιστοι είναι όμως αυτοί που ξέρουν να τον ξεγελάνε στ'αλήθεια

να παίζουν μαζί του,

να τον αγκαλιάζουν σαν να είναι παιδί που έπεσε και χτύπησε.

Ο ίδιος ο πόνος πονάει πολύ για να πονάει και τους άλλους

γιατί όποιος σε πονάει πονάει ο ίδιος

και βρίσκεται σε ένα μόνιμο χάος

μια μόνιμη

ελαττωματική πραγματικότητα.

Όπως και η μόνιμη ανάγκη να βρεις τρόπο να πιαστείς

από κάτι δικό σου

από κάτι που αξίζει

για να ξεχάσεις για λίγο την ματαιότητα που νιώθεις

και σε σκοτώνει με δόλο.

Άνθρωποι, ποτέ ευχαριστημένοι.

Ήταν όμορφοι και οι δύο. Έλαμπαν.

Δεν το έβλεπες σε άνθρωπο εύκολα πλέον.

Δεν βλέπεις άτομα να λάμπουν από το φως του άλλου

από την ίδια του την παρουσία

παρά με μια ικανοποίηση του εγωισμού τους.

Και μου έδιναν δύναμη.

Ναι μου έδιναν.

Αλλά πως να αφήσεις έναν κόσμο πίσω όταν υπάρχουν άτομα εκεί που παλεύουν για σένα

περισσότερο απ'όσο εσύ για σένα;

Και μόλις αναλύεις την έννοια της μοναξιάς.

Το χάρισμα της.

Η συναισθηματική ελευθερία της.

Και συνάμα,

η τιμωρία της.

Γιατί όταν είσαι μόνος δεν παίρνεις κανένα στο λαιμό σου 

μα υποφέρεις μονίμως τη ματαιότητα μιας ζωής 

που ποτέ δεν υπήρχε μέσα της νόημα για το πως να μείνεις ζωντανός για κάτι.

Και αν δεν είσαι, τότε, 

τότε είναι που θα υποστείς την ζημιά

το ότι δυστυχώς θα υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται για σένα 

και δεν θα μπορείς ποτέ να τους πληγώσεις

θα κάνεις τα πάντα για να τους βλέπεις να χαμογελάνε

ακόμα κι αν χρειαστεί εσύ να βουτήξεις στα βαθιά γι αυτούς. 

Γιατί με ένα χαμόγελό τους

σου γελάει ο κόσμος.

Τομάρι για ένα βασίλειο.

Άνθρωποι. Πάντα άκρως απογοητευτικοί.
Αυτό το κάτι που σε κάνει να τους απεχθάνεσαι τόσο
η ψεύτικη τους φύση
τα κλεμμένα κομμάτια που μαζεύουν από ψυχές που διέλυσαν
και τα παρουσιάζουν σαν καινούργια φτηνά σημάδια πάνω στο δέρμα τους
λες και ήταν από την αρχή δικά τους
δεν αναγνωρίζουν ούτε καν την προέλευσή τους
ούτε σέβονται από που τα πήραν
απλώς τα ονομάζουν αλλιώς
και έπειτα τα παρουσιάζουν ως δικές τους δημιουργίες
λες και σημαίνουν κάτι γι αυτούς
λες και ξέρουν πόσο πόνεσαν κάποιοι για να τα φτιάξουν
αυτά
που αυτοί τα θεωρούν κάτι τόσο απλό και ανούσιο
κάτι τόσο εύκολο και άνετο
για να προκαλούν άδεια βλέμματα και εντύπωση
γιατί ποιος ξέρει να ψάχνει μες στα βάθη για απαντήσεις
όλοι έτοιμες τις παίρνουν
και την δόξα παίρνουν βασιλιάδες που δεν ξέρουν από βασιλεία.
Γιατί μια ζωή η δόξα είχε τα μεγαλεία
και μια ζωή ο βασιλιάς έπαιρνε την δόξα
και όχι ο πολεμιστής χαμηλών τόνων.
Στο όνομα του βασιλιά χάνονταν ψυχές
στο όνομα του βασιλιά δοξάζονταν παλάτια
και έπειτα ξεχνούσαν τους χαμένους ηττημένους νικητές
μιας και ήταν μες στο χώμα.
Το τομάρι σήμαινε πολλά για μια εντύπωση στον κόσμο.
Το τομάρι σημαίνει πολλά και σήμερα.
Το τομάρι τους κοιτάνε.

Τομάρια.. Έξοχα. Φτηνά και τιποτένια.
Από τομάρια φτιάχνονται χαλιά.
Ποτέ, ποτέ βασίλεια.