Τομάρι για ένα βασίλειο.

Άνθρωποι. Πάντα άκρως απογοητευτικοί.
Αυτό το κάτι που σε κάνει να τους απεχθάνεσαι τόσο
η ψεύτικη τους φύση
τα κλεμμένα κομμάτια που μαζεύουν από ψυχές που διέλυσαν
και τα παρουσιάζουν σαν καινούργια φτηνά σημάδια πάνω στο δέρμα τους
λες και ήταν από την αρχή δικά τους
δεν αναγνωρίζουν ούτε καν την προέλευσή τους
ούτε σέβονται από που τα πήραν
απλώς τα ονομάζουν αλλιώς
και έπειτα τα παρουσιάζουν ως δικές τους δημιουργίες
λες και σημαίνουν κάτι γι αυτούς
λες και ξέρουν πόσο πόνεσαν κάποιοι για να τα φτιάξουν
αυτά
που αυτοί τα θεωρούν κάτι τόσο απλό και ανούσιο
κάτι τόσο εύκολο και άνετο
για να προκαλούν άδεια βλέμματα και εντύπωση
γιατί ποιος ξέρει να ψάχνει μες στα βάθη για απαντήσεις
όλοι έτοιμες τις παίρνουν
και την δόξα παίρνουν βασιλιάδες που δεν ξέρουν από βασιλεία.
Γιατί μια ζωή η δόξα είχε τα μεγαλεία
και μια ζωή ο βασιλιάς έπαιρνε την δόξα
και όχι ο πολεμιστής χαμηλών τόνων.
Στο όνομα του βασιλιά χάνονταν ψυχές
στο όνομα του βασιλιά δοξάζονταν παλάτια
και έπειτα ξεχνούσαν τους χαμένους ηττημένους νικητές
μιας και ήταν μες στο χώμα.
Το τομάρι σήμαινε πολλά για μια εντύπωση στον κόσμο.
Το τομάρι σημαίνει πολλά και σήμερα.
Το τομάρι τους κοιτάνε.

Τομάρια.. Έξοχα. Φτηνά και τιποτένια.
Από τομάρια φτιάχνονται χαλιά.
Ποτέ, ποτέ βασίλεια.