Πορτραίτο.

Άφησα τον καμβά για λίγο στην άκρη και εστίασα στα όμορφα πρόσωπά τους.

Έμοιαζαν με αστέρια που το ένα δεν έλαμπε χωρίς το άλλο.

Ένα δάκρυ κύλισε και τους χαμογέλασα.

"Είστε όμορφοι", τους είπα.

Ο κόσμος βυθιζόταν στο χάος, 

λες και ένιωθα τις εκρήξεις μίσους να έρχονται απ'έξω

με επηρέαζαν, βυθιζόμουν κι εγώ στο μαύρο του.

Μα αυτοί οι δύο ήταν λες και βγήκαν από άλλο κόσμο.

Παραμύθι.

Ήταν όμορφο να βλέπω ζωντανούς ακόμα κι αν εγώ δεν ήμουν η ίδια.

"Μες στη ζωντάνια είσαι", μου είπαν

την κατάλληλη στιγμή μου το είπαν

αν και βυθιζόμουν ακόμα στο χάος

για κάποιο λόγο κάτι έλαμπε φαίνεται στα μάτια τους.

Σε λίγα λεπτά όλο αυτό.

Η μαγική σιγή που εμπλουτίζει την κάθε πρόταση,

το κάθε άγγιγμα, το κάθε βλέμμα που μπορεί να υποστείς

σαν μαχαίρι είναι συνήθως

αλλά μερικές φορές σου χαρίζει ζωή περισσότερη απ'όσο έχεις ο ίδιος.

Ο πόνος είναι μεγάλος δάσκαλος. Πολύ ζόρικος.

Ελάχιστοι είναι όμως αυτοί που ξέρουν να τον ξεγελάνε στ'αλήθεια

να παίζουν μαζί του,

να τον αγκαλιάζουν σαν να είναι παιδί που έπεσε και χτύπησε.

Ο ίδιος ο πόνος πονάει πολύ για να πονάει και τους άλλους

γιατί όποιος σε πονάει πονάει ο ίδιος

και βρίσκεται σε ένα μόνιμο χάος

μια μόνιμη

ελαττωματική πραγματικότητα.

Όπως και η μόνιμη ανάγκη να βρεις τρόπο να πιαστείς

από κάτι δικό σου

από κάτι που αξίζει

για να ξεχάσεις για λίγο την ματαιότητα που νιώθεις

και σε σκοτώνει με δόλο.

Άνθρωποι, ποτέ ευχαριστημένοι.

Ήταν όμορφοι και οι δύο. Έλαμπαν.

Δεν το έβλεπες σε άνθρωπο εύκολα πλέον.

Δεν βλέπεις άτομα να λάμπουν από το φως του άλλου

από την ίδια του την παρουσία

παρά με μια ικανοποίηση του εγωισμού τους.

Και μου έδιναν δύναμη.

Ναι μου έδιναν.

Αλλά πως να αφήσεις έναν κόσμο πίσω όταν υπάρχουν άτομα εκεί που παλεύουν για σένα

περισσότερο απ'όσο εσύ για σένα;

Και μόλις αναλύεις την έννοια της μοναξιάς.

Το χάρισμα της.

Η συναισθηματική ελευθερία της.

Και συνάμα,

η τιμωρία της.

Γιατί όταν είσαι μόνος δεν παίρνεις κανένα στο λαιμό σου 

μα υποφέρεις μονίμως τη ματαιότητα μιας ζωής 

που ποτέ δεν υπήρχε μέσα της νόημα για το πως να μείνεις ζωντανός για κάτι.

Και αν δεν είσαι, τότε, 

τότε είναι που θα υποστείς την ζημιά

το ότι δυστυχώς θα υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται για σένα 

και δεν θα μπορείς ποτέ να τους πληγώσεις

θα κάνεις τα πάντα για να τους βλέπεις να χαμογελάνε

ακόμα κι αν χρειαστεί εσύ να βουτήξεις στα βαθιά γι αυτούς. 

Γιατί με ένα χαμόγελό τους

σου γελάει ο κόσμος.