Έπεσα κατακόρυφα εκεί που καθόμουν
με έπιασαν οι σκέψεις πάλι
και ξαφνικά
ένιωσα μια αναγούλα έναν πόνο στο στομάχι
κ ένα τσίμπημα.
Οικείο.
Έπειτα πήρα μια βαθιά ανάσα και επανήλθα.

Τώρα είμαι κάπως καλύτερα.
Σκέφτομαι,
φτάνω την σκέψη μου σε βάθος σε βαθμό κακουργήματος
και έπειτα έρχομαι πάλι στην επιφάνεια.
Απλώς η βουτιά με το κεφάλι κάνει κακό.

Συνέχεια σκέφτομαι
Απλώς επειδή τον τελευταίο καιρό
παρατήρησα πως ηρέμησα κάπως
από πολλά στο κεφάλι μου
είπα να προχωρήσω τις σκέψεις μου
στο επόμενο στάδιο.
Το στάδιο είναι ήδη αρκετά ψηλά,
ελάχιστα άτομα νιώθω πως με καταλαβαίνουν,
νομίζω πως πρόκειται να φύγω ακόμα πιο μακριά από το σημείο που είμαι.

Έχω φτάσει σε ένα αδιέξοδο
και βρίσκω εξόδους σκάβοντας
απλώς δεν ξέρω πόσο ακόμα θα σκάβω.
Τελευταία μιλάω με άτομα που έχουν σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα και τα βοηθάω.
Παρατηρώ πολλά κοινά με αυτούς.
Η διαφορά μας είναι πως αυτοί δεν ξέρουν να σκάβουν.

Δεν ξέρω αν με πιάνεις...

Εν τω μεταξύ
το αστείο είναι πως όσα άτομα παρατηρώ που σκέφτονται έτσι
και έχουν περάσει ή περνούν θέματα "ψυχολογικά" 
είναι στην πραγματικότητα τα πιο έξυπνα και εύστροφα
και καλά άτομα
που δεν χρειάζονται καμία βοήθεια πέρα από αγάπη και ενδιαφέρον,
την στιγμή που όλος ο υπόλοιπος πληθυσμός θέλει ψυχανάλυση ψυχοθεραπεία και ψυχίατρο.

Είναι μεγάλο βάρος.

Σε τέτοιες καταστάσεις πρέπει να ξεδίνεις με το να βρίσκεις τα κατάλληλα άτομα να τα μοιράζεσαι.
Αλλά όταν η επικοινωνία με τον κόσμο είναι μονόπλευρη και εσύ νιώθεις καλά με το να δίνεις στους άλλους, αρκείσαι με το να ακούς. να φορτώνεις ακόμα περισσότερο και να σου ρουφούν ακόμα περισσότερη ενέργεια οι άλλοι
και έτσι χρειάζεσαι περισσότερο χρόνο μόνος.
Μια μέρα; μια βδομάδα; ένα μήνα;

Η μοναξιά είναι μια γλυκιά πίκρα.