Ήρθες φθινόπωρο.

Και νιώθω πιο ζεστά ξαφνικά.

Άραγε πρέπει να κάνουμε υποθέσεις σύμφωνα με αυτά που βλέπουμε να πράττονται προς εμάς για το αν οι άλλοι μας ξεχνούν ή όχι;
Πρέπει να νιώθουμε μόνοι μέσα στο σύνολο στο οποίο βρισκόμαστε όταν πραγματικά δεν νιώθουμε πως παίρνουμε ανταπόκριση από φιλικά πρόσωπα;
Ή μήπως πρέπει να αρκεστούμε στο τι ίσως ο άλλος να νιώθει για εμάς τους ίδιους όταν όλος ο κόσμος έχει και κάτι διαφορετικό να πει και να πράξει κάπως διαφορετικά από εμάς τους ίδιους;

Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ένα μαρτύριο.
Ανασφάλειες προς όλους τους τομείς, γιαυτό καλύτερα να ξεκαθαρίζουμε πως νιώθουμε για ανθρώπους εξαρχής.

Και απογοητευόμαστε χωρίς να ξέρουμε.
Και δεν ξέρουμε και απογοητευόμαστε.
Και όλα είναι ένας φαύλος κύκλος στην συνείδησή μας.
Θέλουμε να είμαστε προτεραιότητα των κοντινών μας ατόμων όπως είναι και αυτοί για εμάς.
Άραγε είναι τόσο εγωιστικό αυτό όσο το γεγονός πως το κάνουμε για να μην μείνουμε μόνοι;
Μήπως η προσπάθεια στην οποία στηρίζουμε μια καλή κοινωνική σχέση με κοντινά άτομα να γίνεται μόνο και μόνο για εμάς στην τελική;
Και αν γίνεται, γίνεται για καλό όμως, εφόσον θέλουμε να προσφέρουμε για να συνυπάρχουμε με όντα παρόμοια με εμάς.
Όντα που έχουν πάνω κάτω τις ίδιες ανάγκες.
Μια αγκαλιά, έναν καλό λόγο για προθέρμανση, μια συμβουλή για κάτι που ίσως δεν έχουμε σκεφτεί, ένα στήριγμα τις στιγμές που το δικό μας τείνει να γέρνει προς τα κάτω.

Η αγάπη είναι η πιο όμορφη αλυσίδα.
Τι είναι όμως η αγάπη; Αυτό είναι κάτι που τείνει να ξεχνάει όλος ο κόσμος ή να μην γνωρίζει καν.

Είναι η ανάγκη του να δώσεις πράγματα του εαυτού σου για να δεις άλλους να χαμογελούν, μόνο και μόνο γιατί και εσύ ο ίδιος δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτούς.
Γίνεται να αγαπάς χωρίς ανταπόκριση;
Γίνεται.
Απλώς μια τέτοια κατάσταση είναι βασανιστική γι αυτόν που έχει να δώσει κάτι που ποτέ δεν παίρνει πίσω.
Είναι σαν να έχεις ανάγκη από υλικά που δεν έχεις για να φτιάξεις το γλυκό σου και ο απέναντί σου δεν μπορεί να σου παρέχει το αντίστοιχο υλικό που του δίνεις εσύ με αποτέλεσμα να μένεις εσύ χωρίς κανένα υλικό.
Και τι έγινε; Θα παράγεις άλλο.
Μπορείς να ζήσεις χωρίς το γλυκό. Αυτό είναι που έχει την γλύκα όμως.
Σιγά σιγά αρχίζεις και πεινάς και η πείνα είναι άσχημο πράγμα.
Έχουμε μάθει να ζούμε με υποκατάστατα.

Στην τελική εφόσον έχουμε τα υλικά
γιατί δεν μάθαμε να τα συνδυάζουμε;