Ζωή.

 Στην τελική δεν ξέρω αν με καταλαβαίνει κανένας.
Το μόνο που πραγματικά θέλω είναι να ζήσω.
Να βλέπω τα άτομα που αγαπώ και με αγαπάνε χαρούμενα.
Να κάνω τρελά πράγματα, να σηκωθώ μια μέρα να πάω στα χωράφια και να κυλιέμαι στα χόρτα.
Να κάτσω με τις ώρες μπροστά από την θάλασσα ακούγοντας μόνο το κύμα που σκάει
να πάρω 1-2 πολύ σημαντικά πρόσωπα να πάμε κάπου όμορφα, μόνοι μας, να μιλήσουμε για ότι μας απασχολεί, να κάνουμε συζητήσεις υπαρξιακές χωρίς όρια, να εκφραστούμε, να πούμε ο ένας στον άλλο πόσο σημαντικοί είμαστε και τι ιδιαίτερο βρίσκουμε στον καθένα, να δούμε όμορφα πράγματα καινούργια πράγματα, νέες οπτικές, να αγαπάμε, να γελάμε, απλά με όμορφη συντροφιά τίποτα παραπάνω από όμορφες και χαρούμενες στιγμές.
 Τρία πράγματα σου μαθαίνουν το νόημα της ζωής, το ένα είναι η λύπη που σου μαθαίνει τι είναι η ευτυχία, το άλλο είναι ο θόρυβος που σου μαθαίνει την σημασία της σιωπής και τέλος η απώλεια που σου μαθαίνει την αξία της ύπαρξης. Η ζωή είναι ειρωνεία.
Είναι ένα παιδί που παίζει, είναι ένα όμορφο χαριτωμένο βρωμόπαιδο που νομίζει πως όλα είναι παιχνίδι, πώς όμως θα πεις σε ένα μωρό να μην παίζει με σοβαρά πράγματα;
Θα παίξεις μαζί του.
Η τρέλα αντιμετωπίζεται με τρέλα.
Το χάος με το χάος.

Θέλω απλά να ζήσω.
Θέλω να μην υπάρχει φόβος, να υπάρχει έκφραση, ευθύτητα, ανιδιοτέλεια, χαρά, στιγμές, συναισθήματα.
Ανα πάσα στιγμή να με πάρουν και να τους πάρω αγκαλιά και να τους πω ή να μου πουν, "ξέρεις σε αγαπάω, είσαι πολύ σημαντικός/η για μένα" και να εννοείται αυτό που θα ειπωθεί.

Αλλά γιατί να φοβούνται όλοι τόσο πολύ να ζήσουν;