Σημειώσεις.

Τo αυτονόητο με κουράζει γιατί πιο πολύ με κουράζουν οι αυτονόητοι άνθρωποι που ζουν σ έναν αυτονόητο κόσμο. Οι λέξεις μου εμπιστεύονται την βαθύτητα τους κι εγώ αναζητώ σ αυτές, τις ιδέες. Δεν πρόκειται για ευγενείς φιλοδοξίες, είμαι η κυρία τους, τις αγαπώ και με αγαπάνε εξίσου.
Σε τελικό απολογισμό: η διασκέδαση δεν θα μπορούσε να είναι παρά μια καινοφανής κατάντια. Όταν προσπαθείς να εξηγήσεις κάτι σε ένα άτομο που είναι αδύνατο να καταλάβει, τότε κινδυνεύεις να φανείς ηλίθιος. Ευτυχώς εγώ δεν κινδυνεύω από κάτι τέτοιο, στο βιβλίο μου ανθίζουν συνεχώς λουλουδιασμένες σελίδες. Η τέχνη είναι ένα προσωπικό νοσοκομείο και γι αυτήν θα είμαι ο αιώνια ασθενής. Οι άνθρωποι, σου προκαλούν έμπνευση αηδία ή συμπόνια. Όλα τα υπόλοιπα είναι περιττά αισθήματα. Πρέπει να είναι καιρός όπου οι ποιητές παραφέρονται από την οίηση της ζωής τους. Όπου οι ζωγράφοι βυθίζονται μεταφυσικά στην ερμηνεία των χρωμάτων.  Και οι φιλόσοφοι χάνονται στην αιτιότητα του υποκειμένου και της ύλης. Έχω δεί τους ανθρώπους με την κακομούτσουνη κεφάλα και τα τρομαχτικά μάτια, τα καταχωμένα μέσα στην σκοτεινή τους γούβα, να ξεπερνούν το βράχο στη σκληράδα του, το ατσάλι στην αλυγισιά του, τον καρχαρία στην ασπλαχνία του, τη νεότητα στην αναίδεια και την αποκοτιά της, τον φονιά στον παροξυσμό του παραλογισμού του, τον υποκριτή στα προδοτικά του μικρο-τερτίπια, τους ηθοποιούς στην πιο καταπληκτική στιγμή της τέχνης τους, τους παπάδες στην ξεροκεφαλιά τους, έχω δει στο διάστημα της ζωής μου τους ανθρώπους όλους χωρίς καμιάν εξαίρεση, κακομοιριασμένους να κάνουν απειράριθμες και βλακώδεις πράξεις, να εξευτελίζουνε τους άλλους και να διαφθείρουνε την ψυχή τους με κάθε μέσο. Το κίνητρο τους ήταν πάντοτε ένα και το ίδιο: H δόξα.