Ακολουθεί κράξιμο περί ανθρώπινων συνηθειών. Προσοχή.

 Συνηθίζουμε να ενοχλούμαστε από ανθρώπους που πράττουν με γνώμονα το "χαβαλέ" και την βλακεία εναντίων των άλλων, τα έρμαια της κοινωνίας και της μαζικοποίησης (παρόλο που πολλοί που το κατακρίνουν το κάνουν οι ίδιοι) αλλά όχι με εγωπαθείς πνευματικούς νάρκισσους που ισχυρίζονται πόσο καλύτεροι και εξυπνότεροι είναι βασισμένοι στην αιώνια αγάπη, γνώση και ανιδιοτέλεια την ίδια στιγμή που οι ίδιοι παρεξηγούν, κρίνουν και πέφτουν θύματα του καλού λόγου.
 Εγωπαθείς, ελιτιστές, ψυχικά διαταραγμένα όντα που ζητούν είτε με τον έναν είτε με τον άλλο τρόπο επιβεβαίωση, λέγοντας πως τους έχει χτυπήσει η ζωή, δυσκολεύονται να εμπιστευτούν ανθρώπους και φέρονται σκατένια στον κάθε άνθρωπο που προσπαθεί να τους φερθεί με ειλικρίνεια μόνο και μόνο επειδή έχουν "απωθημένα".
Φάσκουν και αντιφάσκουν. Λες και δεν έχουν πληγωθεί άλλοι πέρα από τον εαυτό τους. Λες και η μόνη αλήθεια κρύβεται στις παρωπίδες τους, στην γνώμη τους, λες και είναι το κέντρο του κόσμου ή κάποιοι μεσσίες πνευματικοί και μοναδικοί. Η μόνη διαφορά τους είναι πως κρύβονται πίσω από μια ασπίδα υποτιθέμενου εξελιγμένου λόγου. Ο έξυπνος ρωτάει και παραδέχεται την άγνοιά του, δεν το παίζει ιστορία. Δεν σκέφτονται το ενδεχόμενο πως οι απόψεις είναι άπειρες και δεν υπάρχει σωστό και λάθος. Μιλούν για την αγάπη ως κάτι προφανές την στιγμή που δεν ξέρουν να δέχονται μια ευγενική κριτική, κρίνουν τις ζωές των άλλων και ανθρώπους που απλά δεν μπορούν να καταλάβουν.
 Κρύβονται πίσω από τυπικότητες και αηδιαστικές ψευτο-ευγένειες.Υπερόπτες, ψωροπερήφανοι, μπερδεύουν την έννοια της αποδοχής και της αγάπης με ένα μάτσο μπουρδολογίες για τον εαυτό τους, πνευματικότητα ως αντικείμενο επίτευξης και επιδεικτικότητας και όχι προσφοράς και καλοσύνης. Το μόνο αξιόλογο άτομο είναι αυτό που σέβεται τα πάντα γύρω του, αυτό που ακόμα κι αν δεν συμφωνεί δέχεται μια νέα οπτική με ανοιχτές αγκάλες, αυτό που δεν πετάει ευγενικά δηλητήριο για να φανεί ανώτερο, αυτό που δεν καταντάει να ονομάζει πνευματική πράξη και εξέλιξη μια ναρκισσιστική ιδεολογία περί του είναι, μιας και όταν ο εγωισμός δηλητηριάζει την ιδέα για αγάπη και ανιδιοτέλεια γίνεται ένα αντικείμενο ναρκισσισμού, κοιτάζοντας στον καθρέφτη και σκέφτοντας πως είναι το απόλυτο παράδειγμα, η απόλυτη μορφή διαφωτισμένου ατόμου. Έτσι χάνεται ο δρόμος του, ξεχνώντας πως ο σκοπός της γνώσης είναι το να αγαπάμε τον εαυτό μας και τους άλλους γίνοντας ανοιχτός σε νέες ιδέες και συζητήσεις με άλλα ανθρώπινα όντα, και αντί να ανοίγουν την καρδιά τους μιλώντας με ουσιαστική καλοσύνη και ειλικρίνεια φτάνουν σε ένα επίπεδο υπεροχής - ακριβώς αυτό που χρειάζεται ο εγωισμός για την ασφάλειά του.