Collapse.

 Οι μέρες κυλάνε, οι ρουτίνες αλλάζουν, κουράζουν, φόβος, άγχος για το κάθε ασήμαντο θέμα.

Πως θα ήταν άραγε να ζεις μια καθημερινότητα και ξαφνικά όλα να αλλάζουν; Ξαφνικά να μην ακούς τα θερμά καλώς ήρθες μόλις μπαίνεις στο σπίτι; Ξαφνικά να μην έχεις μια αγκαλιά να πέσεις στις πιο βασανιστικές σου σκέψεις. Ξαφνικά να χάνεις τα πάντα, να μην έχεις από που να κρατηθείς. Τι θα γινόταν σε μια τέτοια κατάσταση; Ίσως είναι το μόνο πράγμα που φοβάμαι πλέον το αχανές μέλλον, το σκοτάδι, το πόσο άγνωστα είναι όλα η απώλεια, η μυρωδιά του θανάτου, το μετά, το τι θα απογίνω. Ίσως είναι η απώλεια των τυχόν ελάχιστον ατόμων που είναι στη ζωή μου ακόμα πιο τρομακτικό από τον ίδιο τον θάνατο.
 Είναι αυτές οι στιγμές που πιάνεις το μαξιλάρι σου και βυθίζεσαι σε μαύρες σκέψεις. Και το κακό είναι πως δεν υπάρχει σταματημός σε αυτές, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να ξεχαστείς, να ασχοληθείς με κάτι άλλο αλλά με τι; Με κάτι που να σε κάνει χαρούμενο έστω. Μερικά πράγματα σου θυμίζουν όμορφες αναμνήσεις και μερικά άλλα άσχημες. Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο από τα δύο οι όμορφες που έφυγαν και δεν γυρίζουν ποτέ με την ίδια τους υπόσταση; Μάλλον αυτό. Ποτέ δεν ένιωσα άσχημα για κάτι άσχημο με το πέρασμα του χρόνου. Ήταν όλα όπλα, κομμάτια του εαυτού μου, αυτού του ατόμου που κινείται μεταξύ του ρεαλισμού και του ονείρου. Αυτού του φαντάσματος. Αυτό που είμαι σήμερα.
Η ζωή είναι πολύ πιο μικρή απ'όσο νομίζουμε και μέχρι να καταλάβεις μια στιγμή έχει φύγει και έρχεται η επόμενη. Όποιος χάνει κάτι στη ζωή του καταλαβαίνει πως τίποτα και ποτέ δεν του ανήκει. Είμαστε όλοι περαστικοί, ο καθένας στο δρόμο του, μερικοί τυχαίοι συνοδοιπόροι.

[....]

Και κάπου εδώ έπρεπε να σιωπήσω λίγη ώρα.
Μετά από ώρα το μαύρο σύννεφο έφυγε και ηρέμησα. Μάλλον το κεφάλι μου ανέλυσε αρκετά πράγματα για σήμερα και επιτέλους μπορώ να χαλαρώσω και να αδειάσω από σκέψεις αφού μου το επιτρέπει.
Δεν θα επιβίωνα χωρίς το γράψιμο και την τέχνη μου για κανένα λόγο. Δεν ξέρω αν είναι κρίμα ή ακόμα και τύχη που μερικοί άνθρωποι παρόλο που προσπαθούν να εμπνευστούν από μια τέτοια ιδέα νομίζουν ότι τους κάνει καλό ενώ στην πραγματικότητα το κάνουν για το θεαθήναι.
Η τέχνη είναι λύτρωση και συνάμα κατάρα. Παίζει να μαζεύω κιλά αρνητικών σκέψεων για να αναγκάζομαι να τα γράψω σε ένα κείμενο εδώ πέρα και να πάρουν μορφή έτσι ακριβώς όπως εγώ τα θέλω.
Οι δημιουργίες μου είναι παιδιά μου, και τις αγαπώ. Μου κάνουν καλό, είναι σαν φυσικό αντιβιοτικό για όλα τα επίπονα θέματα στο κεφάλι μου.



Δεν είναι βασανιστικές όμως όλες οι ατελείωτες ιστορίες που έχεις και ποτέ σου δεν θα εξιστορήσεις;