Ανάπλαση.

Οι φίλοι μας θα πρέπει να είναι κυνικοί σκύλοι, που δαγκώνοντας μας θα μας συνετίζουν. Οι κόλακες μόνο φίλοι μας δεν είναι. Αυτό μόνο να καταλάβαιναν μερικοί με τις ανούσιες λυκοφιλίες τους. Στην πραγματικότητα δεν μας απογοητεύει το άτομο, μα η εικόνα που είχαμε γιαυτό στο μυαλό μας που διαλύεται. Μην στηρίζεις την ευτυχία σου στα χέρια των άλλων γιατί θα την ρίχνουν, συνέχεια.
Μου φαίνομαι πολύ αδίστακτη πλέον. Προς το καλύτερο θα έλεγα. Δεν επηρεάζομαι.
Γνωρίζω πότε πρέπει να ελευθερώσω έναν χείμαρρο συναισθημάτων και πότε απλά να πω ευγενικά φτάνει σε μια ανούσια επικοινωνία. Ο σκληρός είναι δυνατός από τα χτυπήματα. Κάνεις αντισώματα στη ζωή σου. Μαθαίνεις να επιβιώνεις.
Η καλοσύνη και ο σεβασμός είναι βαριά κλειδιά, μα πάντα ανοίγουν πόρτες.
Παρόλα αυτά τις αναμνήσεις τις αγαπάς όσο ψεύτικες και αν είναι όσο παραμορφωμένες κι αν ήθελες να τις έχεις νομίζοντας πως είναι έτσι. Καμένες σχισμένες κατεστραμμένες. Η καταστροφή είναι ένας τρόπος ανάπλασης και αναγέννησης. Κλεισμένες σκέψεις σε ένα κουτί, κλειδωμένες να μην ανοίγουν ποτέ, παρά μόνο με μέτρο για να δαμάζονται μια-μια, μην τυχόν και μεγαλώσουν και σε φάνε.
Ποτέ ξεχασμένες παρόλα αυτά.
Είναι στιγμές που νιώθω πιλότος που πετάει άγρια και σε δύσκολες καιρικές συνθήκες.
Είναι δύσκολο να βρεθεί συνεπιβάτης παρόλα αυτά, δεν αντέχουν όλοι σε τέτοιες συνθήκες.
Αυτός που θα τα καταφέρει όμως θα είναι ο καλύτερος συνεπιβάτης.
Δεν θυμάμαι τις συζητήσεις μου αυτόν τον καιρό, ήταν πολλές.
Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια φράση που μου είχε βγει στην πλάκα
"Δεν βάζουμε τους πάντες στο ίδιο σακούλι.
Παρόλο που το είδος είναι σάπιο μέχρι το μεδούλι."
Και όλοι γελούσαν λέγοντάς με πως ακόμα και στον λόγο είμαι ποιήτρια.
Απορώ με το χιούμορ μου ώρες ώρες.
Απορώ με την ενέργειά μου.
Με αγαπώ πολύ κάτι τέτοιες ώρες.