Λόγια φθινοπώρου.

Αχανές έκταση ανθρώπινων συναισθημάτων και μυρωδιά πόνου και παθών.
Στην τελική ένας δρόμος είναι και ο καθένας διαλέγει από που θα τρέξει.
Τυχαίνει να διαλέγεις δυσκολότερη πορεία κατά τη διάρκεια του δρόμου,
αναβαθμίζεσαι,
όσο πιο δύσκολος ο δρόμος τόσο πιο όμορφο το ταξίδι.
Εξάλλου δεν έχει σημασία ο προορισμός μα η διάρκεια του ταξιδιού.
Μερικοί διαλέγουν να πορευτούν μαζί σου άλλοι βαριούνται στη συνέχεια γιατί βρίσκουν το ταξίδι σου μονότονο.
Μα, το μονότονο είναι υποκειμενικό, για εμένα έτσι είναι ο τρόπος του ταξιδιού μου.
Επίσης, μπορεί να μείναν και πίσω την στιγμή που άλλαζες δρόμο ή επιτάχυνες.
Δύσκολες κατευθύνσεις, όμορφα αποτελέσματα.
Ας ελπίσουμε μόνο πως ο συνεπιβάτης δεν θα μας δυσκολέψει στην πορεία μας.
Προτιμώ το μοναχικό ταξίδι, εγώ και ο εαυτός μου
δεν πρόκειται να παρατήσω τη μοναξιά μου για κανέναν που δεν έχει να προσφέρει συντροφιά πιο ποιοτική από τη μοναξιά μου.
Βαρέθηκα καταστάσεις. Θέλω να ταξιδέψω. Να δω πράγματα πέρα από κάθε φαντασία.
Να δω πέρα από την ανθρώπινη υπόσταση.
Να μιλήσω χωρίς όρια, δεν έχω να κρύψω τίποτα.
Η καθαρότητα του ατόμου φαίνεται από το πόσο εύκολα μπορεί να μιλήσει για το οτιδήποτε.
Όταν κάνεις κάτι με πλήρη επίγνωση του τι πραγματικά θέλεις δεν μετανιώνεις ποτέ.
Όταν ζεις και αναπνέεις για να βλέπεις το είναι σου να ζει μαζί με τους λίγους υποστηρικτές σου χαρούμενους, αυτό είναι το νόημα.
Όταν η ευτυχία τους σε γεμίζει σαν άτομο και το πιο ακριβότερο όνειρο ίσως μοιάζει ασήμαντο στη στιγμή.
Αυτό είναι η ευτυχία.

Και οι υπόλοιποι ας καούν στην πλάνη τους.