Είχα μια ιδέα.

Μα ο αέρας μου την πήρε.
Βροχερά βράδια, βροχερές σκέψεις
ψυχρές διαθέσεις και ανάσες
ιδέες που τις πήρε ο άνεμος και τις ταξίδεψε
σε ξένα μέρη μακριά από εδώ για πάντα

αγώνας δρόμου με επιβάτες δίχως θέσεις
δακρύζει ο μαύρος ουρανός δακρύζουν και οι σκέψεις
από πότε έμαθε ο χρόνος να αλλάζει προοπτική
από πότε υπόθεση σενάριο και πλοκή

ανάσες ζεστές ανάγκες μικρές
άνθρωποι έρχονται και φεύγουν
λίγοι μένουν σου κρατάνε συντροφιά για το ταξίδι
και αν είσαι τυχερός και το τιμόνι άμα τύχει
στην πορεία ίσως χάσεις και την πίστη
μα το χέρι να θυμάσαι ο εαυτός σου θα κρατήσει.

Το χρυσό χρώμα παντού τριγύρω
φθινόπωρο βλέπω και χαμογελώ πλατιά
αναρχία στη σκέψη μα και στα μυαλά
δεν δέχομαι νόμους και στον τρόπο της γραφής μου
κανόνες δεν ακολουθώ όταν είναι να εκφραστώ

και τι να την κάνω την ανταπόκριση εδώ
και τι να την κάνω την συμπάθεια εδώ
για τους νεκρούς ίσως δεν έχει παρόμοια πράγματα
αυτά είναι για αυτούς που ζουν με υποκατάστατα
μα εγώ ζωντανός θεωρούμαι
σε έναν κόσμο των νεκρών και των απωθημένων
σε έναν κόσμο μίζερο και γκρίζο
απομένω
και διανέμω ελπίδες.

Δίνω την αρρώστια για ανοσία και φαρμάκι.
Μαθαίνω από τη σιωπή επικοινωνία
ανταλλάσσω βλέμματα με τον ορίζοντα.
Ματώνω χρώματα και θάλασσες στο πέρασμά μου
ματώνω χωρίς πόνο για έναν λόγο
ματώνω για το τώρα.

Και ίσως και για το τότε.