Ανήκω, ανήκεις, ανήκουμε.

Όλοι θέλουμε να ανήκουμε κάπου.

Και φυσικά.

Όλοι θέλουμε χρόνο με τον εαυτό μας.

Βλέπεις,

Όλοι θέλουμε να ανήκουμε στον εαυτό μας.

Συγχρόνως θέλουμε να ανήκουμε συναισθηματικά 

σε κάποιον

τον ώμο απαλά να ακουμπάει

να ανήκουμε συναισθηματικά

στην οποιαδήποτε αδελφή ψυχή μας

έναν φίλο απεριόριστης σημασίας.

Ένα άλλο μας μισό.

Και όλοι θέλουμε να έχουμε αυτόν που θα μας κρατάει

όταν θα πέφτουμε

από το χέρι.

Όχι κάτι μισό.

Μιας και τον κρατάμε και εμείς εδώ για πάντα.

Υπάρχει άραγε η έννοια της φιλίας στον έξω κόσμο

όπως θέλω να την φαντάζομαι;

Υπάρχει επίσης η έννοια του ρομαντισμού

σε σχέσεις και έρωτες

όπως θέλω να την φαντάζομαι;

Υπάρχουν άνθρωποι ακόμα εκεί έξω;

Υπάρχουν ζωντανοί στον τόπο μου;

Δεν ξέρω.

Υπάρχουν όμως βασανισμένοι.

Πονεμένοι.

Τίποτα λιγότερο από αυτό που φαντάζομαι 

δεν με ολοκληρώνει

δεν με κάνει να νιώθω εγώ.

Δεν με γεμίζει σε τέτοιο βαθμό.

Εσύ εκεί που με λόγια με καθησυχάζεις

ξέρω πως δεν θα σε βρω.

Πόσο προσπαθώ

μονάχα εγώ το ξέρω.

Δείξε μου αν αξίζει και θα αφεθώ.

Η πορεία μετράει για μένα

όχι λόγια μαζεμένα

ποτισμένα με ντροπή.

Ένα ίχνος υποστήριξης

και στήριξης μαζί.

Ειλικρίνεια, 

σεβασμός 

και μια αγκαλιά για αρχή.