Οχετός.

- Και που λες δεν ξέρω τι συμβαίνει στο κεφάλι μου αλήθεια, μπορώ να τα βάλω με τα τέρατα όλων ακόμα και με το δικό μου. Έχω τρομερή δύναμη καταλαβαίνω απίστευτα πολλά πράγματα, επικοινωνώ με όλων των ειδών τους ανθρώπους, σέβομαι τα πάντα, πονάω για τα πάντα, νιώθω τα πάντα, αισθάνομαι κομμάτι από τα πάντα,
γιατί να νιώθω έτσι όμως;
 Ούτε καν ξέρω πως εξηγείται αυτό το "έτσι". Μπορώ την μια στιγμή να τα ισοπεδώσω όλα και την επόμενη να με σηκώσω και να προσπαθήσω για το καλύτερο. Μπορώ να βγάλω άτομα από την πλάνη, μπορώ να βγω εγώ από την απόγνωση, αλλά πραγματικά μου τρώει τόση ενέργεια αυτό. Νιώθω εξουθενωμένη. Πρώτη φορά κοιμάμαι τόσο και νυστάζω ακόμα. Άτιμο πράγμα η ενέργεια, και είναι παντού γύρω μας.
Μερικές φορές παρόλα αυτά δεν ξέρω πως να χαρακτηρίσω τον εαυτό μου, δεν ξέρω πως να χαρακτηρίσω τις καταστάσεις όλα είναι το παν και το τίποτα ταυτόχρονα. Δεν ξέρω τίποτα αλήθεια.
Όλα είναι μαύρο και άσπρο και το γκρι με σκοτώνει.
Κοιμάμαι στα καρφιά αναπαύομαι στα σίδερα και με ενοχλούν τα πούπουλα και το βαμβάκι.
Δεν τα εμπιστεύομαι βλέπεις, σε καλομαθαίνουν.
Έβγαλε κρύο, άλλαξε ο καιρός, άλλαξα εγώ, άλλαξε η γεύση αυτής της εποχής, δεν ξέρω τι σημάδια θα μου αφήσει πάλι.
Άσχημα χαράζονται στο μυαλό μερικά πράγματα, αλλά πάλι καλά που υπάρχουν και οι άσχημες στιγμές για να μας θυμίζουν πως ζήσαμε.
Είναι αποδεδειγμένο πως οι άσχημες αναμνήσεις είναι που μας μένουν λεπτομερώς και μπορούμε στη σκέψη μας να τις ζούμε ξανά και ξανά, ενώ από τις ευτυχισμένες και τις ευχάριστες μας μένει μόνο η γλύκα και η ανάμνηση πως περάσαμε όμορφα.
Δεν ξέρω λοιπόν τι είναι μεγαλύτερη κατάρα από τα δύο. Το ένα ολοκληρώνει το άλλο. Είναι που είχα ηρεμήσει από τις σκέψεις. Ας τις βγάλω σαν εμετό να τελειώνω με αυτό το κομμάτι.
Από ένα ρομαντικό άτομο υποκινούμενο από τα συναισθήματά του έγινα ένα τέρας της λογικής, της ψυχανάλυσης και της φιλοσοφίας. Αναγκάστηκα για να επιβιώσω. Παρόλα αυτά τα συναισθήματα υπάρχουν ακόμα μέσα μου απλώς για καλό δεν μπορούν να με ακινητοποιήσουν πλέον.
 Αυτή μου η φύση είναι που με καταστρέφει παράλληλα όμως. Όταν δεν υπάρχει τρόπος να σωθείς από κάπου πρέπει να σωθείς ο ίδιος. Όταν κινδυνεύεις να σπάσεις από εξωτερικούς παράγοντες, σπας τον εαυτό σου μόνος σου για να μην σε σπάσουν οι άλλοι. Και όπως και το αυγό ενός πτηνού σπάει εσωτερικά και δημιουργείται ζωή ενώ από εξωτερικά και το βρίσκει θάνατος έτσι είναι και ο εσωτερισμός. Είναι ευλογία και κατάρα το να είσαι τόσο εσωστρεφής. Αλλά τι σημασία έχει που δεν σε καταλαβαίνει ο κόσμος, τι σημασία έχει που κανένας δεν περνάει την δοκιμασία της καλοσύνης όσο κι αν μιλάει γι αυτήν - γιατί όλοι είναι καλοί μέχρι να τους πατήσουν - το λεγόμενο "γύρνα και το άλλο μάγουλο" έρχεται έπειτα και ας μην το κατάλαβαν πολλοί αυτό σαν έννοια κι όμως έχει λογική απλά η λογική του είναι πιο μεταφορική, ο πόνος σου κάνει καλό και αυτός που σε πληγώνει έχει πληγωθεί ήδη. Σταματάς την μάχη και δεν την συνεχίζεις προσπαθώντας να κερδίσεις. Σταματάς την αλυσίδα του πόνου. Ευγενικά προς την κακία. Οφείλεις προσωπικά να το κάνεις. Τι σημασία - είναι το καθήκον της ανθρωπότητας (όσης έχει απομείνει) να κάνει ο καθένας ένα βήμα από μόνος του. Ας πονέσεις, όλοι πόνεσαν. Ας χτυπήσεις, ένα σημάδι παραπάνω. Τα σημάδια είναι υγεία. Είναι ομορφιά. Είναι αναμνήσεις και αποδείξεις.