Αφιέρωση.

Είχε μια όμορφη επιβλητική παρουσία, σου κοβόταν η ανάσα από ομορφιά και τρόμο ταυτόχρονα.

Το γαλάζιο της δέρμα είχε πάνω του κρυστάλλους σε μικροσκοπική μορφή ενώ τα μαύρα της μαλλιά γυάλιζαν μέσα στο σκοτάδι.

Μα, τα μάτια της ήταν το χάος. Με ένα βλέμμα πάγωνε η ψυχή σου.

Με μια κίνηση πάγωνε το είναι σου.

Η στέκα στα μαλλιά της ήταν αγκαθωτή και υποσχόμενη.

Εμφανίσου άλλη μια φορά 

και δώσε μου τη δύναμη που έχω ανάγκη.

Ω, θεά του κάτω κόσμου.

Σκέπασε με, με το πέπλο της σοφίας σου.

Είμαι μονάχα ένα άνθος στη βασιλεία σου.

Είμαι ένας καθρέφτης του κόσμου

μια ιέρεια της απουσίας σου.

Δείξε μου το δρόμο για την πνευματική ολοκλήρωση

δικαίωσε με.

Στο όνομα των ουρανών και των υδάτων

στο άκουσμα της ιερής φλόγας και της ματωμένης γης.

Θεά της ομορφιάς, της δύναμης, της σοφίας, της μαγείας και των τεχνών.

Φίλη μου παντοτινή.

Αγκάλιασε με.