Always trying to fill the void.

Και να μαι πάλι εδώ έτοιμη να εκραγώ.
Έτοιμη να αποτυπώσω στη σελίδα ένα χείμαρρο από λέξεις και προτάσεις
που δεν βγάζουν νόημα
μόνο και μόνο επειδή έχω ανάγκη κάτι να γράψω
επειδή δεν αντέχω άλλο τέτοια σιγή
την έλλειψη της επικοινωνίας
νομίζω πως θα εκραγώ θα γίνω χίλια κομμάτια
και με τα κομμάτια μου θα βάψω ότι μου φαίνεται άχρωμο γύρο μου.
Τι όμως?
Τι να αλλάξεις και πως να το αλλάξεις όταν δεν ξέρεις τι είναι στραβό πρώτα απ όλα μέσα στο χάος.
Όταν δεν ξέρεις αν η ίδια σου η ζωή οδηγεί κάπου και δεν ξέρεις που καταλήγει όλο αυτό.
Αν έχει νόημα
αν έχει κάποιο λόγο που όλο αυτό γυρνάει και επανέρχεται στο ίδιο σημείο κάθε φορά
και γιατί οι σκέψεις δεν τελειώνουν να κάνουν τον κύκλο τους
και με επισκέπτονται κάθε βράδυ
δεν με αφήνουν να κοιμηθώ
από μικρό παιδί
και τα συναισθήματα όλα αυτά που έχω ή είχα να δώσω
να μην έχουν μέρος να πάνε και να τα κρατώ σαν βαρύ φορτίο
και να μην ξέρω τι να τα κάνω
δεν ξέρω που να ξεσπάσω πλέον δεν ξέρω τι να κάνω που να φορτίσω πως και γιατί.
Ψυχραιμία.
Σκέψου όπως κάνεις πάντα.
Σύρε την σκέψη σου σε μια λογική πορεία και θα βρεις τον δρόμο.
Τι κι αν δεν υπάρχει δρόμος;
Τι κι αν πέσεις στο κενό και μετά δεν βρίσκεις την έξοδο από μέσα;
Και αν όντως δεν υπάρχει νόημα γιατί με ανησυχούν τόσες σκέψεις χωρίς λόγο ύπαρξης και ουσίας;
Ή ίσως και να είναι αυτή η ουσία
Η ουσία είναι στο να μην υπάρχει ουσία.
Κουράστηκα να τρέχω κουράστηκα
να τρέχω και να κοιτάω πίσω και να μην σταματάω βήματα προσεκτικά κουβαλώντας ένα φράχτη μέχρι τα ουράνια για να μην μου μολύνουν τον περίγυρο οι άλλοι
και να μπορώ να τους βοηθάω μέσα από το κελί μου
μα κανένας
κανένας να μην μπορεί να με αγγίξει.
Και πάντα να νιώθω ικανοποίηση και γλύκα με την ευτυχία τους
με το να τους δίνω φτερά και αν τους βλέπω να πετάνε
την στιγμή που εγώ έχω φορτίο πάνω μου βαρύ και δεν πετάω.
Και ποιος να ακούσει και ποιος να καταλάβει.
Αυτή είναι η μοναξιά στα έγκατα της.
Το να μην μπορείς να βγάλεις
αυτά που θέλεις
όπως τα θέλεις
γιατί είναι τόσα πολλά που θα πνίξουν τους πάντες αν το κάνεις.
Και μια ζωή προστάτης ήμουν.
Προστάτευα καταστάσεις, κοιτούσα σιωπηλά πίσω από τοίχους και μόλις κάπου χρειαζόμουν έφτιαχνα κρυφά τις καταστάσεις και μετά έβλεπα τα χαμόγελα να ανθίζουν.
Μα βλέπεις το δικό μου ήταν πάντα κρυμμένο.
Δεν φώτιζε.
Και μόλις πίστευε στο φως και άρχισε να βγαίνει λίγο έξω
το βλέπανε και το σκοτώνανε μια και έξω.

Και σε σκέφτηκα πάλι τις προάλλες.
Πολλά σκεφτόμουν. Αναρωτιόμουν αν περνάω ποτέ από το μυαλό σου.
Και όχι μόνο από το δικό σου, πέρασε καιρός βλέπεις.
Γενικώς το αναρωτιέμαι για μερικά άτομα αυτό
μερικά άτομα που άθελά μου αναγκάστηκα στην πορεία να δώσω κομμάτια του εαυτού μου
τα οποία δεν τα πήρα ποτέ πίσω
και μείναν τα κενά εκεί να παγώνουν στο κρύο
και τώρα δεν γνωρίζω τι να τα κάνω για να μην με διαπερνά όλο το ψύχος.
Δεν γεμίζει το κενό.
Ακόμα και κάτι νέο, κάτι γλυκό, κάτι διαφορετικό, μια νότα ζωής
πάντα το κενό είναι εκεί
γιατί κανένα κομμάτι δεν κολλάει καλύτερα από το πρώτο.

Και για μια ακόμα ψυχή
Να ξέρεις.
Ξέρεις, όποτε με χρειαστείς είμαι εδώ, παρόλο που εσύ διάλεξες να φύγεις είμαι εδώ.
Να μοιραστώ κομμάτια και πάλι
για άλλη μια φορά.
Με το κενό.

Δάκρυ.

Πέρασε καιρός από τότε.
Μα εγώ ακόμα νιώθω τα μάτια μου να δακρύζουν.
Μα τι λέω δεν μπορώ να κλάψω πλέον. Είναι σπάνιο φαινόμενο για μένα.
Έχω στερέψει.
Πίστεψα σε μερικά πράγματα, προσπάθησα να βρω ελπίδα για να πάρω μια ανάσα
μιας και εκείνες οι παλιές εικόνες μου είχαν πάρει την ψυχή από παλιά
αλλά.

Περπατάω δυναμικά μπροστά μα ακόμα κάτι σπαράζει μέσα μου από τότε.
Δεν ξεχνάω βλέπεις. Αποδέχομαι αλλά δεν ξεχνάω.
Και όλα έχουν αλλάξει, και τίποτα δεν θέλω να γυρίσει πίσω μιας και τίποτα δεν είναι ίδιο.
Μα μερικά πράγματα τότε ήταν όμορφα αν παρέμεναν έτσι.
Η τότε μυρωδιά που είχαν.
Αυτές οι αναμνήσεις που δεν αλλάζουν και κάθε φορά σου φέρνουν και μια μοναδική χαρακιά στο μυαλό.
Κάθε φορά αλλάζω σκέψη γιατί δεν αντέχονται.
Λίγα πράγματα αντέχω να κοιτάω από παρελθόν
οπότε με βοηθάει να προχωράω μπροστά όπως και να έχει.
Ο πόνος είναι ο καλύτερος σύμμαχος.









Καθώς το έγραφα άκουγα αυτό. Ένα πολύ αξιόλογο άτομο που είναι στη ζωή μου, ένας πολύ καλός φίλος μου το έδειξε, και σε αυτόν αφιερώνω το χρόνο που έγραψα αυτό μονάχα γιαυτό το λόγο. Επειδή με βοήθησε να τα εκφράσω.
https://www.youtube.com/watch?v=INvPIGBkj1I

Γη - Αέρας.

Και η γη αγάπησε τον αέρα
μα αυτή ήταν στάσιμη και αυτός έτρεχε
τόσο γρήγορα που έκανε τα πάντα να κρυώνουν
πάντα την άφηνε μόνη
μερικές φορές να ξεραίνεται
να ελπίζει για βροχή.
Πάντα όμως ερχόταν ο καιρός που
ο αέρας πάγωνε
και πάντα αναγκαζόταν να αναπαυτεί
στην αγκαλιά της.

Δεν γίνονται οι αλλαγές από απο μηχανής θεούς μα ομαδικώς.

Θα σκάσω, δεν αντέχω άλλο. Βγαίνω Σάββατο. Περπατάω στο δρόμο και όλα μυρίζουν ηλιθιότητα, αντιπάθεια και μιζέρια. Ο κόσμος κοιτάει πέρα δώθε σχολιάζουν ο ένας τον άλλο άλλοι μίζεροι άλλοι χασκογελάν κοροιδεύοντας, παραμιλάν για προβλήματα, ξινίζουν, φυτοζωούν, οι τρελοί είναι στους δρόμους και όλη η νεολαία τρώει τα φράγκα της στα κλαμπάκια γκομενιάζοντας και μετά λένε πως δεν υπάρχουν λεφτά και πως έχουν προβλήματα. Μερικοί σκοτώνονται για να τη βγάλουν δουλεύουν όλη μέρα για να ζήσουν στιγμές υποτιθέμενης ελευθερίας. Οι ενήλικες το ρίχνουν στην νεολαία την στιγμή που το μόνο που κάνουν είναι να κλαίγονται μαζί με τους γέρους που πάνω από τα κεφάλια τους φωνάζουν και κρίνουν γενιές 50 και 60 χρόνια νεότερες από τις δικές τους ενώ αυτοί δεν μπορούν να πάρουν τα πόδια τους λες και αυτοί ήταν καλύτεροι που τρώγανε καταπίεση με τη σέσουλα και αν δεν παντρεύονταν ήταν δακτυλοδεικτούμενοι. Όλοι στην κοσμάρα τους, ευθυνόφοβοι με μικρότητες, ζηλοφθονίες και κατινιές και ούτε ένας να κάνει το βήμα για κάτι καλύτερο, τα μεγάλα μυαλά ακινητοποιούνται στην μιζέρια τους και τα ζόμπι καταναλώνουν πόρους για να μην πέφτουν σε κατάθλιψη και να μην παίρνουν ευθύνες πάνω τους μιας και το να μένεις με τον εαυτό σου πλέον δεν είναι επιτρεπτό σε καμία περίπτωση - ξυπνάει κόσμο. Ξένοι με τον εαυτό τους όλοι, είναι στιγμές που θέλω να τα κάνω άνω κάτω όλα χωρίς απαραίτητα να ξέρω τι, αλλά δεν αξίζει καν τον κόπο να βάλω την ζωή μου σε κίνδυνο για τέτοια μυαλά στην τελική. Ας φάνε όλοι τα μούτρα τους. Αιώνιος ύπνος για όλους.

Sometimes you want to scream for some things but you should not.

 Κάθε μέρα η ζωή μας μαθαίνει να μην εμπιστευόμαστε κανέναν. Πότε θα μάθουμε όμως να το τηρούμε, και πότε θα κατανοήσουμε το γεγονός πως μόνοι είμαστε και μόνοι θα παραμείνουμε στο μυαλό μας; Δεν πρέπει αλλά πρέπει. Δεν γίνεται αλλά γίνεται. Η ανάγκη για φαντάσματα και παραισθήσεις, σκέψεις ανύπαρκτες, θεατρικές, χωρίς ουσία, αυτές που σου δίνουν την εντύπωση πως υπάρχει η παραμικρή κατανόηση σε βαθύτερο επίπεδο, δεν υπάρχουν. Η μόνη επικοινωνία είναι αυτή του υλισμού και της υποτιθέμενης συμπαράστασης. Πράγματα απλά ανθρώπινα.
 Και είναι και αυτές οι στιγμές που δεν μπορείς να κάνεις τίποτα παραπάνω από το να κλειστείς για άλλη μια φορά στον εαυτό σου, και να λουστείς με τις σκέψεις σου. Μα πόσες σκέψεις να χωρέσουν δυο μάτια. Ας σχηματίσουμε ποτάμια να δροσίσουμε την έρημο και πάλι.
 Περισσότερο χρόνο τρώνε οι άνθρωποι με το να κλαίγονται γι αυτά που θέλουν παρά να προσπαθούν γι αυτά.

Ένα ευχαριστώ

Σε όσους συνεχίζουν να παρακολουθούν το ιστολόγιο μου παρόλο που γράφω μονάχα για να ξεσπάω, και παρόλα αυτά το απολαμβάνουν.
Σε όσους νιώθουν όντως να εκφράζονται μέσα από τα λόγια μου.
Τους ευχαριστώ βαθύτατα γιατί μου δίνουν παραπάνω δύναμη και θέληση στο να συνεχίσω να γράφω.
Να συνεχίσω αυτή την γλυκιά και όμορφη λύτρωση σε μεγαλύτερο βαθμό.
Και παράλληλα να ξέρω πως πιάνουν τόπο όχι μόνο για μένα
μα και για άλλες ταλαίπωρες ψυχές.
Να νιώθω πως ο λόγος μου αγγίζει σκέψεις, τις κάνει φωνές, και τις βοηθάει να μεγαλώνουν
και καλλιεργεί θέληση
για γνώση και κάπου στο βάθος μια ανάγκη
για έναν καλύτερο εαυτό μας.
Χαίρομαι αν βοηθάω.
Έστω στο κατα πόσο θα έπρεπε να εκφράζεται η ειλικρίνεια της απόγνωσης
μέσα από ένα καλλιτεχνικό κείμενο
μέσα από την τέχνη
μέσα από την ζωή.

Να ξερες μόνο πόσο δύσκολο είναι
να χαμογελάς και να ενθαρρύνεις
όταν κανένας δεν το κάνει αυτό για σένα.

Να ξερες μόνο πόσο δύσκολο είναι
να φορτίζεις τον εαυτό σου με ελπίδες
όταν σου τις έχουν φάει όλες από την αρχή.

Και πόσο δύσκολο είναι να είσαι γεμάτος
όταν δεν ξέρεις τι είναι να είσαι γεμάτος
και δεν νιώθεις καν πως είσαι.

Μα κανένας δεν ξέρει και δεν θα μάθει.

Ένα.

Ήρθαν όλοι ξαφνικά να σου πουν πως πρέπει να νιώθεις και πως νιώθεις
λες και όλοι μας γνωρίζουμε τι εστί κοινώς το κάθε συναίσθημα ξεχωριστά
στον κάθε άνθρωπο.
Λες και το πράσινο που βλέπω
είναι όντως πράσινο για κάποιους άλλους.
Ίσως μάθανε το κόκκινο που βλέπω πράσινο να λένε
ίσως εγώ το αντίθετο.
Μα ότι νιώθω βγαίνει. Γιατί το νιώθω.
Στην τελική μόνος είσαι ότι και να νιώθεις με όποιους και να είσαι
δεν υπάρχει η παραμικρή επικοινωνία ανάμεσα σε δυο άτομα.
Γιατί ο μόνος τρόπος που ίσως υπήρχε θα ήταν
να με κόψεις σε κομμάτια και να με ράψεις στο δέρμα σου
να γίνουμε ένα, μια ουσία
χωρίς διαφορά
χωρίς αποστάσεις
και χωρίς λέξεις.

Sinister words or deadly silence. Thats a dilemma for sure. We build fires... we burn hope.

Πιέστηκα. 
Προσπάθησα να το κρατήσω
να σκεφτώ πως δεν μου αξίζει αυτό στην τελική.
Όλα ξερά 
και ξαφνικά τρέμουλο.
Η καρδιά μου θα έσπαγε.
Μα ήσουν εκεί και το ήξερες πως ήμουν επίσης
παρόλα αυτά σιγή
και ενώ έσταζε μέλι το στόμα σου αρχικά
ήσουν απασχολημένος πια
με το να χτίζεις τον τοίχο σου
για να σε σκεπάζει το σκοτάδι.
Μα αφού έλαμπες δεν άντεξες το φως;
Και νόμιζα πως ξαφνικά θα σκάσω
θα κάνω μια έκρηξη και θα εξαφανιστώ
και το ήλπιζα για να μην ξαναβρεθώ σε τέτοια θέση
σε καρφιά πατώ για να αναπνεύσω.
Να νιώθω πως υπάρχω από τον πόνο
και να ξανασηκωθώ 
και όλα συσσωρεύτηκαν σε ένα μόνο δάκρυ
έσταξε, έφυγε και μετά χάθηκαν για πάντα όλα.
Ολόκληρος ο κόσμος μέσα σε μια σταγόνα
σκοτώνω τα αισθήματα για να ελευθερωθώ.
Η πίστη αργοπεθαίνει και η ελπίδα δεν αρκεί.
Μέρα με τη μέρα σιγοσβήνεται.
Έχω φύγει στην τελική
μα συνεχίζω και κοιτάω το τομάρι.
Για άλλη μια φορά.
Τι είναι τελικά;
Γιατί δεν λέει να με αφήσει μοναχή μου;
Και τι έκανα για να πληρώνω τίμημα αλλουνού
το μόνο που ήθελα ήταν να μυρίσω άνοιξη και πάλι
άνθη ανθισμένα δροσερά
χρώματα ζωής και παρηγοριάς για το μαύρο μου το χρώμα.
Και μόνη ήμουν και μόνη είμαι
και η μοναξιά με αγαπά γιαυτό που είμαι.
Φίλη μου παντοτινή
δε σε φοβάμαι
εσύ είσαι για πάντα εδώ
τι κι αν πονάς για απουσία ή παρουσία
το ίδιο με κρατάς σφιχτά
στις κρύες σου αγκάλες.

I believe in the death of the emotions.

And I stand here speechless, without emotions left waiting for miracles.
Life is nothing more than a lie in a deathbed. Waiting to end.
Smelling death everywhere I go, like it is following me as some kind of curse.
I am afraid, so afraid but I will never let go. I have to go on. I have to conquer fear.
I know nothing of them all, nothing of it all, nothing at all.
And I will never be sure about anything.
I am nothing and everything in one body and soul.

Πανοπλία.

Τη μια μέρα βάφω τις ελπίδες μου με μαύρο σταχτί χρώμα
την επόμενη ελπίζω σε μια λάμψη ξαφνική.
Ότι και να φέρει η μέρα προσπαθώ να σταθώ ακόμα
ενάντια της βαρύτητας, σε μια όψη σταθερή.

Επαίνους τι κι αν άκουσα και λόγια δίχως λόγο
θεμέλια, τοίχους έχτισα και τώρα κρατώ όπλο.
Ασπίδα, πανοπλία απέκτησα, ατσάλινη, το πνεύμα μου το ατόφιο
με τόσα απανωτά χτυπήματα σε πέτρα το μετέτρεψα το δέρμα του τριγύρω.

Καρδιά σκληρή στο κέλυφος μα μέσα της χτυπάει
ζεστή σαν λάβα καίγεται ζεσταίνει την ψυχή, με πόνο κολυμπάει
γιατί εφόσον ήθελα για αλήθειες να υπομένω
σε αυτήν πιστή θα μείνω και από πόνο θα υποφέρω.

Η αυθεντικότητα έχει τίμημα, το συναίσθημα έχει ουσία
μα όλα τα καλά χρειάζονται για στήριγμα ένα παρελθόν σαπίλα.
Θα μείνω εδώ απόψε για να κοιτάζω τα άστρα
με μουσική υπόκρουση τις σκέψεις της σιωπής μου.

Και τραγουδάω τις κραυγές που βγάζει η ανάσα
Απελπισία μάχεσαι σκληρά να με κερδίσεις.
Τι κι αν θα πέφτω, θα σηκώνομαι και πάλι μπρος στη μάχη
και ότι μπει στο δρόμο μου στο λέω θα γίνει στάχτη.

Δεν θα πέσω.

Όλοι οι άνθρωποι τα ίδια σιχάματα είναι
βρώμικοι
δεν ξέρουν που να ανακτήσουν την χαμένη αθωότητά τους
και πόσο με αηδιάζουν
με το ζόρι προσπαθώ να βρω συμπάθεια στις τραγικές τους υπάρξεις
μα μάταιο είναι ότι κι αν κάνω τελικά.

Χωρίς ύπνο, χωρίς ελπίδες.

Το περιβάλλον γύρω μας

μούσα που για μας δουλεύει

και ιστορίες μας λέει

καθώς μαγεύει

μονάχα με μια ματιά.

Τι κι αν ένιωσα ζεστά

πόσες φορές με κόσμο

στο τέλος κρύωσα πολύ

και έγινα μισή ψυχή

για χάρη της επιβίωσης

συνέχισα να γράφω

νωρίς το πρωί

δεν ξέρω

αν αντέχω

δεν

ξέρω.

Ίσως φταίω

ίσως δεν φταίω.

Μα και πάλι καταλήγω πως

η αλήθεια είναι μισή.

Λόγια της βροχής.

Ύπνος μηδέν, μάτια ξερά, κεφάλι βαρύ
δεν νιώθω τίποτα αυτή τη στιγμή.
Μηχανικά το σώμα προχωράει
σε αδιέξοδο φτάνει
η συνείδηση αποχωρεί.
Ένα τραγούδι παίζει.

Στην βροχή.
Τα κομμάτια μου βρέχονται
διαβρώνονται.
Γίνονται ένα με τις λίμνες που πατώ
και κάνουν κάτι σαν κρότο
όταν τσαλαβουτάω.
Δίνω έμφαση στα συστατικά
και με την βοήθεια των δικών μου
ποτίζω δηλητήριο το συναίσθημα.

Και είμαι πάλι εδώ.
Κοιτάω το χώμα καθώς περπατώ.
Με το ζόρι σηκώνω το κεφάλι
γιατί κουράστηκα.
Αλλά πρέπει να συνεχίσω.
Και θα το κάνω.

Άδεια πρόσωπα στην βροχή.
Σκυμμένα κεφάλια
άδεια βλέμματα.
Κανένας δεν προσπαθεί γι αυτά που θέλει
όλοι τα περιμένουν να έρθουν έτοιμα
και σκύβουν το κεφάλι.
Μα εγώ με τη βία δεν θα το σκύψω.

Θέλω να δω ανθρώπους να προσπαθούν
γι αυτά που αγαπάνε
ή τους νοιάζουν
ή τουλάχιστον που θα θελαν να τους νοιάζουν.

Και κατάντησα να νιώθω τύψεις
που δεν έκανα κάτι
για να δείξω στον κόσμο
πως πρέπει να κυνηγάει τα όνειρά του.
Τα δικά του όνειρα.
Κατάντησα.
Έννοια βαριά.
Λες και δεν είναι κάτι που πρέπει να το κάνουν
ή θέλουν να το κάνουν μόνοι τους.

Έχω την ανάγκη να φωνάξω μια στιγμή
να βάλω τα κλάματα για κάποιο λόγο
να πω πως κάτι που θα έρθει
δεν θα φύγει
σαν αέρας
σε μια μέρα με παλιόκαιρο.
Μα έναν καιρό που τόσο αγαπώ.

Και χάνονται οι σκέψεις μου καθώς περπατώ στο δρόμο
σαν δάκρυα που κυλάνε και μετά χάνονται.
Έναν άνθρωπο θέλω να δω που να ελπίζει
που να κάνει προσπάθεια και να μην τα παρατάει.
Και θα σωπάσω.

Και πάλι δεν θυμάμαι τι σκεφτόμουν όταν ο άνεμος με χτύπαγε με λύσσα
τόσες σκέψεις χάνονται όταν ο ίδιος του σωπαίνει.
Αν η μνήμη μου δεν με απατούσε ποιήτρια θα γινόμουν
μα ακόμα και εκείνη άλλα μέρη θα γυρεύει.
Άραγε που να είναι η μνήμη μου
σε ποιανού τα μέρη γυροφέρνει

Μια ζωή ζητιάνεμα για αγάπη, για ενδιαφέρον
και αφύπνιση ανθρώπων θα υπομένω.
Στην προσπάθεια θα μένω.
Ένα χαρτί να γράψω αυτά που νιώθω
και στάχτη να το κάνω
σαν τα όνειρά μου να γίνει όμοιο και αυτό.

Να πάρω τις ελπίδες μου
θρίψαλα να τις κάνω
να μην ελπίζω άλλο
κουράστηκα να είμαι
το φως μες στο σκοτάδι.
Κουράστηκα να βρίσκομαι πια εδώ.
Σβήσε με..

Κουράστηκα να κρατάω
όλο το φορτίο
κανένας δεν θα άντεχε
όλο αυτό το βάρος
στις πλάτες του επάνω.

Ίσως και άν γινόταν εκείνο
τα πράγματα θα ήταν αλλιώς
αλλά ίσως δεν είμαι εγώ αρκετή
για κάτι σαν το άλλο.

Και ίσως είμαι πολύ αρκετή για κάτι τέτοιο
Και ίσως η κατάσταση δεν είναι.
Μα ίσως να μην αρκεί τίποτα πλέον
και όλα να αρκούνε για το τώρα.

Έρχεται το σύμπαν. Και σου λέει: (τι του απαντάς;)

Δεν αρκεί τίποτα
πρέπει να υποφέρεις
ξανά και ξανά
χωρίς σταματημό
να κάνεις συνέχεια λάθη
να ελπίζεις για κάτι
για να σου θυμίζουν
πως τίποτα δεν θα μείνει
τίποτα δεν αξίζει
και τίποτα δεν είναι αληθινό
για σένα.

Δεν νυστάζω. Δεν το πιστεύω, δεν νυστάζω.

Έχω να κοιμηθώ δυο μέρες και δεν νυστάζω. Έχω δυο ώρες ακόμα

αλλά δεν θα τα καταφέρω το ξέρω.

Οι ταχυπαλμίες δεν θα με αφήσουν.

Αντί να φτιάξω τον εαυτό μου τον καταστρέφω πιο πολύ με τα ηλίθια συνήθειά μου.

Ανησυχώ πως δεν θα ξαναηρεμίσω ποτέ μιας και μόνο ο ύπνος είναι αυτός που γλυκά με σβήνει τις ώρες που καίγομαι.

Όσο δύσκολη και αν του γίνομαι, αυτός είναι ο μόνος που το καταφέρνει.

Η στιγμή που δεν ξέρεις αν σου λείπει το τότε του εαυτού σου , το τότε του άλλου, το τότε που πίστευες, αν σου λείπει η κατάσταση, η αλλαγή, το συναίσθημα, η σκέψη, η ημέρα, η ελπίδα, η ζωή, το τίποτα.
Η στιγμή που το κενό σου παίρνει πολλές μορφές.
Χάνω τις ελπίδες μου, τον εαυτό που έχω τώρα, την υπομονή μου, την ηρεμία μου, την ψυχραιμία μου, τα σκουλαρίκια μου, τον ύπνο μου, τα λόγια μου, την αναπνοή μου, τη ζωή μου, χάνω κιλά, χάνω στιγμές, χάνω χρόνο.

Παλμοί.

Αυτό το συναίσθημα που αναγκάζεσαι να ακούσεις ένα συγκεκριμένο τραγούδι άπειρες φορές γιατί σε βοηθάει να αναπνέεις καλύτερα.
Νομίζεις πως ξέρεις τον περισσότερο κόσμο, πως έχεις γνωστούς και μη, πως έχεις φίλους και κοντινούς ανθρώπους μα στην τελική το θέμα είναι πως δεν πρόκειται ούτε τον εαυτό σου να μάθεις τελείως, ξέρεις κανέναν άραγε;
Θα γνωρίσεις ποτέ κανέναν άραγε; Το μέρος από όπου γεννιέσαι και αυτό που μπαίνεις όταν πεθαίνεις χωρούν μόνο ένα άτομο. Μα ποιος θέλει να το δει έτσι; Στη ζωή ζεις με ψευδαισθήσεις. Αυτές κινούν το νόημα.

Προσδοκίες.

Έτσι κάνουν οι άνθρωποι σε ανοίγουν σε φουσκώνουν με ελπίδες και έπειτα σε ανατινάζουν στον αέρα και βλέπουν τη σκόνη σου να πέφτει.

Αυτό τους γεμίζει στην τελική

να γνωρίζουν πως μπορούν να ανατινάζουν φουσκωμένες ελπίδες στον αέρα.

Σκέψεις.

 Πολύ συχνά νιώθω την ανάγκη για να γράψω και γράφω, σε άκυρες στιγμές μέσα στη μέρα, και αν δεν είμαι μπροστά από έναν υπολογιστή ή αν δεν έχω κάποιο χειρόγραφο μέσο ξεσπάω στο σημειωματάριο του κινητού.
Μπορεί να περπατάω, να είμαι στο κρεβάτι για ύπνο, να βρίσκομαι σε μια άδεια τάξη μα πάντα μπορεί να μου έρθει η επιθυμία για να γράψω κάτι.
Μόνο και μόνο για να αδειάσει το μυαλό μου εκείνη την συγκεκριμένη στιγμή από τις σκέψεις,
να τις αποτυπώσω κάπου για να συνεχίσουν να υπάρχουν στον δικό τους χώρο και να μην με βασανίζουν αποσπώντας μου την προσοχή.
Διπλά νούμερα στην ώρα και πάλι. Τα περίεργα πράγματα είναι στην φύση μου πλέον.
Βράδυ, είναι αργά πάλι.
Πάλι δεν κοιμάμαι γιατί οι σκέψεις με αναγκάζουν να τις σκεπάσω σε ένα ζεστό πάπλωμα και να σιγήσουν σε έναν βαθύ ύπνο μέχρι το ξημέρωμα,
έτσι ούτως ώστε να μπορέσω να ηρεμήσω και εγώ η ίδια.
Ψάχνω λοιπόν απεγνωσμένα σημειώσεις μου από πράγματα που ήθελα να γράψω και τώρα καταλαβαίνω πως δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για πολλά από αυτά γιατί ήδη κοιμούνται και δεν μπορώ να τα ενοχλήσω.
Δεν μπορώ να μοιραστώ μαζί τους αυτό το χώρο για την ώρα.

Τι και αν..;

 Η πολύ ενέργεια που προσφέρεις και ποτέ δεν παίρνεις πίσω φέρνει την ανάγκη του να κλειστείς σε απομόνωση για να φορτίσεις, μιας και είναι ο μόνος τρόπος επαναφόρτισης της ενέργειάς σου, του είναι σου, η διαδικασία αυτή λοιπόν είναι εξουθενωτική. Το να δίνεις χωρίς απαιτήσεις, το να μην έχεις προσδοκίες για τίποτα γιατί ίσως ο καθένας ήδη προσφέρει ότι μπορεί, το να νοιάζεσαι πραγματικά και να μην ακούς έναν καλό λόγο.
 Αλλά ναι, μόνοι είμαστε έτσι; Τίποτα δεν μας αρκεί. Τίποτα δεν είναι αρκετό. Δεν μας αρκεί το να προσφέρουμε για το καλό, δεν μας αρκεί το να διασχίσει κάποιος μια θάλασσα του εαυτού του για να μας βρει γιατί ίσως πρόκειται για δυο βήματα. Η απόσταση διαφέρει στον καθένα. Ο εγωισμός και η μόνιμη ανάγκη για αποδοχή και η ανταμοιβή μας. Τι και αν τίποτα δεν έχει σημασία όμως; Τι κι αν υπάρχουμε απλά για να γινόμαστε ένα με το χώμα που πατάμε; Τι κι αν τα λόγια δεν ωφελούν; Τι κι αν δεν φταίνε οι άλλοι μα εμείς οι ίδιοι; Τι κι αν συμβαίνει το αντίθετο; Τι κι αν συμβαίνουν και τα δυο μαζί ή όλα μαζί; Τι κι αν όλα είναι ψέμα.
Και πόσο σιχαίνομαι τα ψέματα.

~~

Ο φόβος για το άγνωστο, ρυάκι που τρέχει χωρίς σταματημό,
μάτια μαύρα κοιτούν με απορία στο κενό
και μιας και από το παρελθόν επέστρεψα και πάλι στο παρόν
τώρα πως χάνομαι από τα δεσμά
της λογικής μου;

Θα παρασυρθώ.
Θα χτίσω ενέδρα στο μυαλό, μπαρούτι θα του βάλω
να καταστραφεί κομμάτια θρύψαλα να γίνει
να μην σκέφτεται το τότε ή το αύριο
να ζήσει την στιγμή που έχει ακόμα αναπνοή
να επενδύσει
να καλλιεργήσει μια ανάγκη για πνοές
να μην διστάζει να πετάξει.
Μια φορά.
Για μια φορά να μην χαλάσει η στιγμή
για μια φορά να έρθει πίσω η ζωή να λειτουργήσει
στα μάτια μου να λάμψει να την ζήσει απ'την αρχή
στιγμές να υποστεί και δάκρυα να χύσει.
Μα τον ουρανό θα πρέπει να με μάθω να πετώ
με όμορφα φτερά που αιμορραγούν
να μάθω να παίρνω απ'τις στιγμές
τα όμορφα κομμάτια που μου δίνουν
τα όμορφα σημάδια που μου δίνουν.
Και έπειτα να επιβιώνω πέρα από αυτά.
Και χάνονται τα λόγια σαν αέρας.
Δεν έχουνε υπόσταση, δεν έχουνε αξία
να μάθω να τα φυλακίζω σε ανάμνηση
να κολλούν μονίμως  σε μια σκέψη
να μην φεύγουν.
Να μην φεύγουν.

Έκρηξη.

 Αυτός που βρίσκεται δεμένος στο άρμα της εξουσίας δεν μπορεί για κανένα λόγο να λέγεται διανοούμενος, παρά προπαγανδιστής.
Από την στιγμή που διαλέγεις να αποκτήσεις μια ουσιώδες κριτική σκέψη οφείλεις να απέχεις από κάθε δέσμευση και αναγκαστικά να ακολουθήσεις ένα μοναχικό μονοπάτι. Σύμμαχος και εχθρός ο εαυτός σου.
 Δεν πρόκειται να δώσω ποτέ λογαριασμό σε κανέναν. Η άρνηση της πραγματικότητας είναι το κλειδί. Η τέχνη, η φύση και η αγάπη. Η αληθινή διανόηση δεν αποπλανιέται, είναι σπίρτο που ανάβει, σπίρτο της άρνησης, με την ακραία προσπάθεια για την αλλαγή, για την προοπτική μιας πραγματικότητας άλλης, οποιαδήποτε άλλης πέρα από του υποτιθέμενου αληθινού. Πέρα από τα υποτιθέμενα όρια που σου βάζουν.

Να τρέξω ή να πιαστώ.

Ανυπόφορη ανάγκη για να προχωρήσεις πέρα από τα όρια που δημιούργησες, μα χωρίς να υπάρχει η δικαιολογία, και πως να προχωρήσεις εξάλλου η ζωή είναι εκεί για να σου υπενθυμίζει πόσο μικρή είναι - και γιατί να θέλεις να τρέξεις όταν το αργό είναι το σωστό, μα πως θα τα προλάβεις όλα, ο χρόνος είναι χαοτική έννοια στον κόσμο μας. Αγχώνομαι και μόνο που τα λέω.

Προστατέψου, εκλογικεύσου, απομυθοποιήσου.

- Γίνε ένα με τον εαυτό σου και μάθε να διαχωρίζεις το γνωστό από το άγνωστο. -

Μα πως να το κάνω αυτό με σιγουριά όταν ούτε αυτό δεν γνωρίζω;

Τίποτα δεν ξέρουμε, τίποτα, και οι κινήσεις χαοτικές ασυμβίβαστες και στο σκοτάδι. 

Το χθες έχει περάσει το τώρα τρέχει και το αύριο είναι άγνωστο. Και εγώ που να προλάβω να το πιάσω εξάλλου;

Να αφεθώ ή να βιαστώ για να το φτάσω; Να μια ερώτηση δίχως απαντήσεις.

Ίσως η απάντηση να είναι διαφορετική για τον καθένα, μα τι λέω σίγουρα είναι.

Ηλίθιος εγκέφαλος ο ανθρώπινος.

Ξέρει πολλά αλλά ποτέ αρκετά για να ξέρει πραγματικά.

Λειτουργεί με υποθέσεις.

Και μερικές φορές παραμένεις πίσω σκεπτόμενος πράγματα. Ποτέ ανθρώπους όμως, δεν τους κάνεις τη χάρη, έχουν ζωή, έχεις ζωή. Βέβαια μερικοί άνθρωποι με τον καιρό σου αποδεικνύουν πως δεν έχουν ψυχή οπότε μπορούμε να τους παρομοιάσουμε με πράγματα. Και πάλι όμως αυτό τους κάνει άξιους ως προσωπικότητες; Ζωντανούς; Ουσιώδεις; 

Μάλλον ως μαθήματα θα έλεγα. 

Οι πέτρες όλα τα γνωρίζουν γιατί είναι αιώνιες στο χρόνο. Μάλλον. Δεν το γνωρίζω.

Χάνω τα λόγια μου

οι λέξεις δεν παίζουν το παιχνίδι μου απόψε.

...

Σιωπώ.

Και το ταξίδι στο να μάθω τον εαυτό μου συνεχίζεται μέχρι το τέλος.

 Στην τελική η εσωστρέφεια και η εξωστρέφεια συνυπάρχουν αλλιώς η μια είναι η καταστροφή της άλλης. Ενώ με θεωρώ ένα πολύ εσωστρεφή άτομο παράλληλα έχω και τις στιγμές εξωστρέφειας.
Μιας και λοιπόν ο χαρακτήρας μας χωρίζεται στο άτομο που είμαστε, στο άτομο που θέλουμε να γίνουμε και στο άτομο που νομίζουν οι άλλοι πως είμαστε (που μιας και οι άλλοι είναι πολλοί ίσως ο χαρακτήρας μας να έχει άπειρα προσωπεία - και πριν καλά καλά προλάβουμε να μάθουμε μερικά από αυτά αλλάζουν την επόμενη στιγμή) μιας και λοιπόν το πως φαινόμαστε είναι αχτίδες που αντανακλώνται πάνω σε καθρέφτες, για τους γύρω υπάρχουν μόνο τα προσωπεία του χαρακτήρα μας που τείνουμε να δείχνουμε.
Το κάθε άτομο όμως μας βγάζει και διαφορετικό τέρας από μέσα μας, διαφορετικό πρόσωπο, διαφορετικά μιλάει στην ψυχή μας. Μας αγγίζει διαφορετικά, διαφορετικά μαθήματα μαθαίνουμε από αυτό και διαφορετικά δίνουμε.
Δεν γίνεται λοιπόν να υπάρχει η απόλυτη εσωστρέφεια και απομόνωση με παρωπίδες στον δικό μας κόσμο ούτε και η απόλυτη εξωστρέφεια με αποτέλεσμα αποξένωσης από τον ίδιο μας τον εαυτό.
Ο χαρακτηρισμός θα έπρεπε να είναι για την πλευρά που δρα περισσότερο σε εμάς τους ίδιους και στην δική μου περίπτωση μπορώ να πω πως είναι η εσωστρέφεια. Παρόλα αυτά μερικά άτομα μπορούν με την άνεση του χαρακτήρα τους, με ένα συγκεκριμένο τρόπο, ένα βλέμμα, μια κουβέντα να δημιουργήσουν αυτόματα ένα όμορφο και άνετο κλίμα για τον εξωστρεφή εαυτό μου.
Ο οποίος πάντα βαδίζει στα χνάρια της εσωστρέφειας. Ξέρει πότε να βγει και πού.
-Παν- μέτρον άριστον.