Δάκρυ.

Πέρασε καιρός από τότε.
Μα εγώ ακόμα νιώθω τα μάτια μου να δακρύζουν.
Μα τι λέω δεν μπορώ να κλάψω πλέον. Είναι σπάνιο φαινόμενο για μένα.
Έχω στερέψει.
Πίστεψα σε μερικά πράγματα, προσπάθησα να βρω ελπίδα για να πάρω μια ανάσα
μιας και εκείνες οι παλιές εικόνες μου είχαν πάρει την ψυχή από παλιά
αλλά.

Περπατάω δυναμικά μπροστά μα ακόμα κάτι σπαράζει μέσα μου από τότε.
Δεν ξεχνάω βλέπεις. Αποδέχομαι αλλά δεν ξεχνάω.
Και όλα έχουν αλλάξει, και τίποτα δεν θέλω να γυρίσει πίσω μιας και τίποτα δεν είναι ίδιο.
Μα μερικά πράγματα τότε ήταν όμορφα αν παρέμεναν έτσι.
Η τότε μυρωδιά που είχαν.
Αυτές οι αναμνήσεις που δεν αλλάζουν και κάθε φορά σου φέρνουν και μια μοναδική χαρακιά στο μυαλό.
Κάθε φορά αλλάζω σκέψη γιατί δεν αντέχονται.
Λίγα πράγματα αντέχω να κοιτάω από παρελθόν
οπότε με βοηθάει να προχωράω μπροστά όπως και να έχει.
Ο πόνος είναι ο καλύτερος σύμμαχος.









Καθώς το έγραφα άκουγα αυτό. Ένα πολύ αξιόλογο άτομο που είναι στη ζωή μου, ένας πολύ καλός φίλος μου το έδειξε, και σε αυτόν αφιερώνω το χρόνο που έγραψα αυτό μονάχα γιαυτό το λόγο. Επειδή με βοήθησε να τα εκφράσω.
https://www.youtube.com/watch?v=INvPIGBkj1I