Πανοπλία.

Τη μια μέρα βάφω τις ελπίδες μου με μαύρο σταχτί χρώμα
την επόμενη ελπίζω σε μια λάμψη ξαφνική.
Ότι και να φέρει η μέρα προσπαθώ να σταθώ ακόμα
ενάντια της βαρύτητας, σε μια όψη σταθερή.

Επαίνους τι κι αν άκουσα και λόγια δίχως λόγο
θεμέλια, τοίχους έχτισα και τώρα κρατώ όπλο.
Ασπίδα, πανοπλία απέκτησα, ατσάλινη, το πνεύμα μου το ατόφιο
με τόσα απανωτά χτυπήματα σε πέτρα το μετέτρεψα το δέρμα του τριγύρω.

Καρδιά σκληρή στο κέλυφος μα μέσα της χτυπάει
ζεστή σαν λάβα καίγεται ζεσταίνει την ψυχή, με πόνο κολυμπάει
γιατί εφόσον ήθελα για αλήθειες να υπομένω
σε αυτήν πιστή θα μείνω και από πόνο θα υποφέρω.

Η αυθεντικότητα έχει τίμημα, το συναίσθημα έχει ουσία
μα όλα τα καλά χρειάζονται για στήριγμα ένα παρελθόν σαπίλα.
Θα μείνω εδώ απόψε για να κοιτάζω τα άστρα
με μουσική υπόκρουση τις σκέψεις της σιωπής μου.

Και τραγουδάω τις κραυγές που βγάζει η ανάσα
Απελπισία μάχεσαι σκληρά να με κερδίσεις.
Τι κι αν θα πέφτω, θα σηκώνομαι και πάλι μπρος στη μάχη
και ότι μπει στο δρόμο μου στο λέω θα γίνει στάχτη.

Δεν θα πέσω.