Λόγια της βροχής.

Ύπνος μηδέν, μάτια ξερά, κεφάλι βαρύ
δεν νιώθω τίποτα αυτή τη στιγμή.
Μηχανικά το σώμα προχωράει
σε αδιέξοδο φτάνει
η συνείδηση αποχωρεί.
Ένα τραγούδι παίζει.

Στην βροχή.
Τα κομμάτια μου βρέχονται
διαβρώνονται.
Γίνονται ένα με τις λίμνες που πατώ
και κάνουν κάτι σαν κρότο
όταν τσαλαβουτάω.
Δίνω έμφαση στα συστατικά
και με την βοήθεια των δικών μου
ποτίζω δηλητήριο το συναίσθημα.

Και είμαι πάλι εδώ.
Κοιτάω το χώμα καθώς περπατώ.
Με το ζόρι σηκώνω το κεφάλι
γιατί κουράστηκα.
Αλλά πρέπει να συνεχίσω.
Και θα το κάνω.

Άδεια πρόσωπα στην βροχή.
Σκυμμένα κεφάλια
άδεια βλέμματα.
Κανένας δεν προσπαθεί γι αυτά που θέλει
όλοι τα περιμένουν να έρθουν έτοιμα
και σκύβουν το κεφάλι.
Μα εγώ με τη βία δεν θα το σκύψω.

Θέλω να δω ανθρώπους να προσπαθούν
γι αυτά που αγαπάνε
ή τους νοιάζουν
ή τουλάχιστον που θα θελαν να τους νοιάζουν.

Και κατάντησα να νιώθω τύψεις
που δεν έκανα κάτι
για να δείξω στον κόσμο
πως πρέπει να κυνηγάει τα όνειρά του.
Τα δικά του όνειρα.
Κατάντησα.
Έννοια βαριά.
Λες και δεν είναι κάτι που πρέπει να το κάνουν
ή θέλουν να το κάνουν μόνοι τους.

Έχω την ανάγκη να φωνάξω μια στιγμή
να βάλω τα κλάματα για κάποιο λόγο
να πω πως κάτι που θα έρθει
δεν θα φύγει
σαν αέρας
σε μια μέρα με παλιόκαιρο.
Μα έναν καιρό που τόσο αγαπώ.

Και χάνονται οι σκέψεις μου καθώς περπατώ στο δρόμο
σαν δάκρυα που κυλάνε και μετά χάνονται.
Έναν άνθρωπο θέλω να δω που να ελπίζει
που να κάνει προσπάθεια και να μην τα παρατάει.
Και θα σωπάσω.

Και πάλι δεν θυμάμαι τι σκεφτόμουν όταν ο άνεμος με χτύπαγε με λύσσα
τόσες σκέψεις χάνονται όταν ο ίδιος του σωπαίνει.
Αν η μνήμη μου δεν με απατούσε ποιήτρια θα γινόμουν
μα ακόμα και εκείνη άλλα μέρη θα γυρεύει.
Άραγε που να είναι η μνήμη μου
σε ποιανού τα μέρη γυροφέρνει

Μια ζωή ζητιάνεμα για αγάπη, για ενδιαφέρον
και αφύπνιση ανθρώπων θα υπομένω.
Στην προσπάθεια θα μένω.
Ένα χαρτί να γράψω αυτά που νιώθω
και στάχτη να το κάνω
σαν τα όνειρά μου να γίνει όμοιο και αυτό.

Να πάρω τις ελπίδες μου
θρίψαλα να τις κάνω
να μην ελπίζω άλλο
κουράστηκα να είμαι
το φως μες στο σκοτάδι.
Κουράστηκα να βρίσκομαι πια εδώ.
Σβήσε με..

Κουράστηκα να κρατάω
όλο το φορτίο
κανένας δεν θα άντεχε
όλο αυτό το βάρος
στις πλάτες του επάνω.

Ίσως και άν γινόταν εκείνο
τα πράγματα θα ήταν αλλιώς
αλλά ίσως δεν είμαι εγώ αρκετή
για κάτι σαν το άλλο.

Και ίσως είμαι πολύ αρκετή για κάτι τέτοιο
Και ίσως η κατάσταση δεν είναι.
Μα ίσως να μην αρκεί τίποτα πλέον
και όλα να αρκούνε για το τώρα.