Sinister words or deadly silence. Thats a dilemma for sure. We build fires... we burn hope.

Πιέστηκα. 
Προσπάθησα να το κρατήσω
να σκεφτώ πως δεν μου αξίζει αυτό στην τελική.
Όλα ξερά 
και ξαφνικά τρέμουλο.
Η καρδιά μου θα έσπαγε.
Μα ήσουν εκεί και το ήξερες πως ήμουν επίσης
παρόλα αυτά σιγή
και ενώ έσταζε μέλι το στόμα σου αρχικά
ήσουν απασχολημένος πια
με το να χτίζεις τον τοίχο σου
για να σε σκεπάζει το σκοτάδι.
Μα αφού έλαμπες δεν άντεξες το φως;
Και νόμιζα πως ξαφνικά θα σκάσω
θα κάνω μια έκρηξη και θα εξαφανιστώ
και το ήλπιζα για να μην ξαναβρεθώ σε τέτοια θέση
σε καρφιά πατώ για να αναπνεύσω.
Να νιώθω πως υπάρχω από τον πόνο
και να ξανασηκωθώ 
και όλα συσσωρεύτηκαν σε ένα μόνο δάκρυ
έσταξε, έφυγε και μετά χάθηκαν για πάντα όλα.
Ολόκληρος ο κόσμος μέσα σε μια σταγόνα
σκοτώνω τα αισθήματα για να ελευθερωθώ.
Η πίστη αργοπεθαίνει και η ελπίδα δεν αρκεί.
Μέρα με τη μέρα σιγοσβήνεται.
Έχω φύγει στην τελική
μα συνεχίζω και κοιτάω το τομάρι.
Για άλλη μια φορά.
Τι είναι τελικά;
Γιατί δεν λέει να με αφήσει μοναχή μου;
Και τι έκανα για να πληρώνω τίμημα αλλουνού
το μόνο που ήθελα ήταν να μυρίσω άνοιξη και πάλι
άνθη ανθισμένα δροσερά
χρώματα ζωής και παρηγοριάς για το μαύρο μου το χρώμα.
Και μόνη ήμουν και μόνη είμαι
και η μοναξιά με αγαπά γιαυτό που είμαι.
Φίλη μου παντοτινή
δε σε φοβάμαι
εσύ είσαι για πάντα εδώ
τι κι αν πονάς για απουσία ή παρουσία
το ίδιο με κρατάς σφιχτά
στις κρύες σου αγκάλες.