Ανυπόφορη ανάγκη για να προχωρήσεις πέρα από τα όρια που δημιούργησες, μα χωρίς να υπάρχει η δικαιολογία, και πως να προχωρήσεις εξάλλου η ζωή είναι εκεί για να σου υπενθυμίζει πόσο μικρή είναι - και γιατί να θέλεις να τρέξεις όταν το αργό είναι το σωστό, μα πως θα τα προλάβεις όλα, ο χρόνος είναι χαοτική έννοια στον κόσμο μας. Αγχώνομαι και μόνο που τα λέω.
Προστατέψου, εκλογικεύσου, απομυθοποιήσου.
- Γίνε ένα με τον εαυτό σου και μάθε να διαχωρίζεις το γνωστό από το άγνωστο. -
Μα πως να το κάνω αυτό με σιγουριά όταν ούτε αυτό δεν γνωρίζω;
Τίποτα δεν ξέρουμε, τίποτα, και οι κινήσεις χαοτικές ασυμβίβαστες και στο σκοτάδι.
Το χθες έχει περάσει το τώρα τρέχει και το αύριο είναι άγνωστο. Και εγώ που να προλάβω να το πιάσω εξάλλου;
Να αφεθώ ή να βιαστώ για να το φτάσω; Να μια ερώτηση δίχως απαντήσεις.
Ίσως η απάντηση να είναι διαφορετική για τον καθένα, μα τι λέω σίγουρα είναι.
Ηλίθιος εγκέφαλος ο ανθρώπινος.
Ξέρει πολλά αλλά ποτέ αρκετά για να ξέρει πραγματικά.
Λειτουργεί με υποθέσεις.
Και μερικές φορές παραμένεις πίσω σκεπτόμενος πράγματα. Ποτέ ανθρώπους όμως, δεν τους κάνεις τη χάρη, έχουν ζωή, έχεις ζωή. Βέβαια μερικοί άνθρωποι με τον καιρό σου αποδεικνύουν πως δεν έχουν ψυχή οπότε μπορούμε να τους παρομοιάσουμε με πράγματα. Και πάλι όμως αυτό τους κάνει άξιους ως προσωπικότητες; Ζωντανούς; Ουσιώδεις;
Μάλλον ως μαθήματα θα έλεγα.
Οι πέτρες όλα τα γνωρίζουν γιατί είναι αιώνιες στο χρόνο. Μάλλον. Δεν το γνωρίζω.
Χάνω τα λόγια μου
οι λέξεις δεν παίζουν το παιχνίδι μου απόψε.
...
Σιωπώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου