~~

Ο φόβος για το άγνωστο, ρυάκι που τρέχει χωρίς σταματημό,
μάτια μαύρα κοιτούν με απορία στο κενό
και μιας και από το παρελθόν επέστρεψα και πάλι στο παρόν
τώρα πως χάνομαι από τα δεσμά
της λογικής μου;

Θα παρασυρθώ.
Θα χτίσω ενέδρα στο μυαλό, μπαρούτι θα του βάλω
να καταστραφεί κομμάτια θρύψαλα να γίνει
να μην σκέφτεται το τότε ή το αύριο
να ζήσει την στιγμή που έχει ακόμα αναπνοή
να επενδύσει
να καλλιεργήσει μια ανάγκη για πνοές
να μην διστάζει να πετάξει.
Μια φορά.
Για μια φορά να μην χαλάσει η στιγμή
για μια φορά να έρθει πίσω η ζωή να λειτουργήσει
στα μάτια μου να λάμψει να την ζήσει απ'την αρχή
στιγμές να υποστεί και δάκρυα να χύσει.
Μα τον ουρανό θα πρέπει να με μάθω να πετώ
με όμορφα φτερά που αιμορραγούν
να μάθω να παίρνω απ'τις στιγμές
τα όμορφα κομμάτια που μου δίνουν
τα όμορφα σημάδια που μου δίνουν.
Και έπειτα να επιβιώνω πέρα από αυτά.
Και χάνονται τα λόγια σαν αέρας.
Δεν έχουνε υπόσταση, δεν έχουνε αξία
να μάθω να τα φυλακίζω σε ανάμνηση
να κολλούν μονίμως  σε μια σκέψη
να μην φεύγουν.
Να μην φεύγουν.