Always trying to fill the void.

Και να μαι πάλι εδώ έτοιμη να εκραγώ.
Έτοιμη να αποτυπώσω στη σελίδα ένα χείμαρρο από λέξεις και προτάσεις
που δεν βγάζουν νόημα
μόνο και μόνο επειδή έχω ανάγκη κάτι να γράψω
επειδή δεν αντέχω άλλο τέτοια σιγή
την έλλειψη της επικοινωνίας
νομίζω πως θα εκραγώ θα γίνω χίλια κομμάτια
και με τα κομμάτια μου θα βάψω ότι μου φαίνεται άχρωμο γύρο μου.
Τι όμως?
Τι να αλλάξεις και πως να το αλλάξεις όταν δεν ξέρεις τι είναι στραβό πρώτα απ όλα μέσα στο χάος.
Όταν δεν ξέρεις αν η ίδια σου η ζωή οδηγεί κάπου και δεν ξέρεις που καταλήγει όλο αυτό.
Αν έχει νόημα
αν έχει κάποιο λόγο που όλο αυτό γυρνάει και επανέρχεται στο ίδιο σημείο κάθε φορά
και γιατί οι σκέψεις δεν τελειώνουν να κάνουν τον κύκλο τους
και με επισκέπτονται κάθε βράδυ
δεν με αφήνουν να κοιμηθώ
από μικρό παιδί
και τα συναισθήματα όλα αυτά που έχω ή είχα να δώσω
να μην έχουν μέρος να πάνε και να τα κρατώ σαν βαρύ φορτίο
και να μην ξέρω τι να τα κάνω
δεν ξέρω που να ξεσπάσω πλέον δεν ξέρω τι να κάνω που να φορτίσω πως και γιατί.
Ψυχραιμία.
Σκέψου όπως κάνεις πάντα.
Σύρε την σκέψη σου σε μια λογική πορεία και θα βρεις τον δρόμο.
Τι κι αν δεν υπάρχει δρόμος;
Τι κι αν πέσεις στο κενό και μετά δεν βρίσκεις την έξοδο από μέσα;
Και αν όντως δεν υπάρχει νόημα γιατί με ανησυχούν τόσες σκέψεις χωρίς λόγο ύπαρξης και ουσίας;
Ή ίσως και να είναι αυτή η ουσία
Η ουσία είναι στο να μην υπάρχει ουσία.
Κουράστηκα να τρέχω κουράστηκα
να τρέχω και να κοιτάω πίσω και να μην σταματάω βήματα προσεκτικά κουβαλώντας ένα φράχτη μέχρι τα ουράνια για να μην μου μολύνουν τον περίγυρο οι άλλοι
και να μπορώ να τους βοηθάω μέσα από το κελί μου
μα κανένας
κανένας να μην μπορεί να με αγγίξει.
Και πάντα να νιώθω ικανοποίηση και γλύκα με την ευτυχία τους
με το να τους δίνω φτερά και αν τους βλέπω να πετάνε
την στιγμή που εγώ έχω φορτίο πάνω μου βαρύ και δεν πετάω.
Και ποιος να ακούσει και ποιος να καταλάβει.
Αυτή είναι η μοναξιά στα έγκατα της.
Το να μην μπορείς να βγάλεις
αυτά που θέλεις
όπως τα θέλεις
γιατί είναι τόσα πολλά που θα πνίξουν τους πάντες αν το κάνεις.
Και μια ζωή προστάτης ήμουν.
Προστάτευα καταστάσεις, κοιτούσα σιωπηλά πίσω από τοίχους και μόλις κάπου χρειαζόμουν έφτιαχνα κρυφά τις καταστάσεις και μετά έβλεπα τα χαμόγελα να ανθίζουν.
Μα βλέπεις το δικό μου ήταν πάντα κρυμμένο.
Δεν φώτιζε.
Και μόλις πίστευε στο φως και άρχισε να βγαίνει λίγο έξω
το βλέπανε και το σκοτώνανε μια και έξω.

Και σε σκέφτηκα πάλι τις προάλλες.
Πολλά σκεφτόμουν. Αναρωτιόμουν αν περνάω ποτέ από το μυαλό σου.
Και όχι μόνο από το δικό σου, πέρασε καιρός βλέπεις.
Γενικώς το αναρωτιέμαι για μερικά άτομα αυτό
μερικά άτομα που άθελά μου αναγκάστηκα στην πορεία να δώσω κομμάτια του εαυτού μου
τα οποία δεν τα πήρα ποτέ πίσω
και μείναν τα κενά εκεί να παγώνουν στο κρύο
και τώρα δεν γνωρίζω τι να τα κάνω για να μην με διαπερνά όλο το ψύχος.
Δεν γεμίζει το κενό.
Ακόμα και κάτι νέο, κάτι γλυκό, κάτι διαφορετικό, μια νότα ζωής
πάντα το κενό είναι εκεί
γιατί κανένα κομμάτι δεν κολλάει καλύτερα από το πρώτο.

Και για μια ακόμα ψυχή
Να ξέρεις.
Ξέρεις, όποτε με χρειαστείς είμαι εδώ, παρόλο που εσύ διάλεξες να φύγεις είμαι εδώ.
Να μοιραστώ κομμάτια και πάλι
για άλλη μια φορά.
Με το κενό.