Ένα.

Ήρθαν όλοι ξαφνικά να σου πουν πως πρέπει να νιώθεις και πως νιώθεις
λες και όλοι μας γνωρίζουμε τι εστί κοινώς το κάθε συναίσθημα ξεχωριστά
στον κάθε άνθρωπο.
Λες και το πράσινο που βλέπω
είναι όντως πράσινο για κάποιους άλλους.
Ίσως μάθανε το κόκκινο που βλέπω πράσινο να λένε
ίσως εγώ το αντίθετο.
Μα ότι νιώθω βγαίνει. Γιατί το νιώθω.
Στην τελική μόνος είσαι ότι και να νιώθεις με όποιους και να είσαι
δεν υπάρχει η παραμικρή επικοινωνία ανάμεσα σε δυο άτομα.
Γιατί ο μόνος τρόπος που ίσως υπήρχε θα ήταν
να με κόψεις σε κομμάτια και να με ράψεις στο δέρμα σου
να γίνουμε ένα, μια ουσία
χωρίς διαφορά
χωρίς αποστάσεις
και χωρίς λέξεις.