Τι και αν..;

 Η πολύ ενέργεια που προσφέρεις και ποτέ δεν παίρνεις πίσω φέρνει την ανάγκη του να κλειστείς σε απομόνωση για να φορτίσεις, μιας και είναι ο μόνος τρόπος επαναφόρτισης της ενέργειάς σου, του είναι σου, η διαδικασία αυτή λοιπόν είναι εξουθενωτική. Το να δίνεις χωρίς απαιτήσεις, το να μην έχεις προσδοκίες για τίποτα γιατί ίσως ο καθένας ήδη προσφέρει ότι μπορεί, το να νοιάζεσαι πραγματικά και να μην ακούς έναν καλό λόγο.
 Αλλά ναι, μόνοι είμαστε έτσι; Τίποτα δεν μας αρκεί. Τίποτα δεν είναι αρκετό. Δεν μας αρκεί το να προσφέρουμε για το καλό, δεν μας αρκεί το να διασχίσει κάποιος μια θάλασσα του εαυτού του για να μας βρει γιατί ίσως πρόκειται για δυο βήματα. Η απόσταση διαφέρει στον καθένα. Ο εγωισμός και η μόνιμη ανάγκη για αποδοχή και η ανταμοιβή μας. Τι και αν τίποτα δεν έχει σημασία όμως; Τι κι αν υπάρχουμε απλά για να γινόμαστε ένα με το χώμα που πατάμε; Τι κι αν τα λόγια δεν ωφελούν; Τι κι αν δεν φταίνε οι άλλοι μα εμείς οι ίδιοι; Τι κι αν συμβαίνει το αντίθετο; Τι κι αν συμβαίνουν και τα δυο μαζί ή όλα μαζί; Τι κι αν όλα είναι ψέμα.
Και πόσο σιχαίνομαι τα ψέματα.