Sometimes you want to scream for some things but you should not.

 Κάθε μέρα η ζωή μας μαθαίνει να μην εμπιστευόμαστε κανέναν. Πότε θα μάθουμε όμως να το τηρούμε, και πότε θα κατανοήσουμε το γεγονός πως μόνοι είμαστε και μόνοι θα παραμείνουμε στο μυαλό μας; Δεν πρέπει αλλά πρέπει. Δεν γίνεται αλλά γίνεται. Η ανάγκη για φαντάσματα και παραισθήσεις, σκέψεις ανύπαρκτες, θεατρικές, χωρίς ουσία, αυτές που σου δίνουν την εντύπωση πως υπάρχει η παραμικρή κατανόηση σε βαθύτερο επίπεδο, δεν υπάρχουν. Η μόνη επικοινωνία είναι αυτή του υλισμού και της υποτιθέμενης συμπαράστασης. Πράγματα απλά ανθρώπινα.
 Και είναι και αυτές οι στιγμές που δεν μπορείς να κάνεις τίποτα παραπάνω από το να κλειστείς για άλλη μια φορά στον εαυτό σου, και να λουστείς με τις σκέψεις σου. Μα πόσες σκέψεις να χωρέσουν δυο μάτια. Ας σχηματίσουμε ποτάμια να δροσίσουμε την έρημο και πάλι.
 Περισσότερο χρόνο τρώνε οι άνθρωποι με το να κλαίγονται γι αυτά που θέλουν παρά να προσπαθούν γι αυτά.