Ψάχνοντας την λύτρωση.

Μακάρι να μπορούσα τον ήλιο να αντικρίσω
μα μόνο μαύρα σύννεφα με μάτια βουρκωμένα εντοπίζω.
Σαν να τανε μια νύχτα χωρίς καλό σημάδι.
Σαν να τανε μονάχα χαοτικό σκοτάδι.

Τίποτα δεν έχει νόημα και τίποτα δεν μπορώ να κατανοήσω.
Μα γιατί να μην μπορώ ελεύθερα να ζήσω?
Σαν ένα μαύρο σύννεφο να έκρυψε τον ήλιο.
Σαν χίλια δύο μαχαίρια να μπήγουν στα σωθικά μου.

Ίσως να είναι νότα απελπισίας και μοναξιάς σημάδι.
Ίσως να είναι ηλιαχτίδα που χάνεται μες στο σκοτάδι.
Μα ότι και να σκέφτομαι τα δάκρυα θα τρέχουν.
Και ο πόνος θα παγώνει τη ζεστασιά που με λύσσα εγώ γυρεύω.

Οι εποχές σιγά σιγά πληγές θα ανιχνεύουν.
Και πάλι τις ανάσες μου κρυφά θα χαραμίζω.
Και πάλι με μολύβι ελπίδες θα μαζεύω.
Θα καρτερώ μια λήθη, να ξεχάσω αυτά που εγώ ξεθάβω.

(Αυτά που εγώ σκέφτομαι με κάποιο τρόπο να αποβάλλω.)

Trapped.

 Και εδώ φτάνω πάλι στο σημείο να μην ξέρω τι να κάνω καθώς με εκνευρίζω. Ναι, με εκνευρίζω. Με εκνευρίζω που δεν μπορώ να ελέγξω τον εαυτό μου, να ηρεμήσω, να με βάλω σε μια τάξη και σε μια οργάνωση και διαλύω κάθε φορά την οποιαδήποτε ευκαιρία έχω μέσα σε μια μέρα για να νιώσω ευτυχισμένη. Ο μόνος τρόπος που μπορώ να εξηγήσω γιατί το κάνω αυτό είναι το οτι ίσως πάσχω από κάποιο είδος ψυχικού μαζοχισμού. Πραγματικά δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς, δεν ξέρω τι άλλο θέλω από την ζωή μου απλά νιώθω πως δεν υπάρχει διαφυγή. Δεν μπορώ να ηρεμήσω όταν σκέφτομαι πως τίποτα δεν έχει νόημα και όσες φορές και να προσπαθούν να μου εξηγήσουν οτι η ζωή έχει αξία και τους λόγους εγώ βρίσκω τα λόγια τους κούφια.
Με κουράζω. Πολύ. Και το κακό είναι πως δεν ξέρω τι σκέφτομαι όταν η ψυχολογία μου αγγίζει το πάτωμα, δεν ξέρω τους λόγους και δεν γνωρίζω γιατί έχω δημιουργήσει τέτοιο σκεπτικό σχετικά με την ζωή. Όλοι λένε πως είναι όμορφη μα εμένα μου φαίνεται μαύρη, τρομακτική και ανούσια.
Δεν βρίσκω δύναμη να συνεχίσω. Ακόμα και τώρα έχω ταχυπαλμία. Δεν μπορώ να ηρεμήσω ούτε μια στιγμή μέσα στην μέρα. Δεν μπορώ να χαλαρώσω. Έτσι κι αλλιώς δεν έχει σημασία. Τίποτα.
Εκνευρίζομαι με τους πάντες γύρω μου όταν δεν με καταλαβαίνουν. Εκνευρίζομαι με τον εαυτό μου που σκέφτομαι έτσι όπως σκέφτομαι και βάζω τα κλάματα στο άκυρο χωρίς λόγο και αιτία. Μου την δίνει ο κόσμος όλος και η ζωή που είναι έτσι όπως είναι. Που υπάρχω και πρέπει να ζήσω συγκεκριμένα επειδή έτσι πρέπει και δεν μπορώ να επιβιώσω αλλιώς. Μου την δίνει το μυαλό μου που είναι σαν λαβύρινθος και δεν μπορώ να λειτουργήσω με αντικειμενικότητα και λογική. Που πετάω στα σύννεφα και δημιουργώ δικούς μου όρους και πορίσματα και αντιδρώ περίεργα. Μα πάνω απ'όλα με εκνευρίζω που στεναχωρώ τα λίγα κοντινά μου άτομα με αυτόν τον τρόπο τα οποία προσπαθούν μάταια να με καταλάβουν και εγώ ξεσπάω πάνω τους με νεύρα και υπερβολές.

Με κούρασα και πάλι...

Voodoo people.

Κρατιέμαι... κρατιέμαι με νύχια και με δόντια σε αυτήν την κοινωνία, προσπαθώ να με χαλιναγωγήσω.
Γιατί άμα με αφήσω θα πάρω τέτοια φόρα που θα μου είναι φύσει αδύνατον να σταματήσω. Είναι κουραστικό να ψάχνεις συνέχεια τον εαυτό σου, να σκαλίζεσαι και να σκάβεις το μυαλό σου για απαντήσεις που δεν μπορούν να σε βοηθήσουν σε τίποτα μα απλά τις αναζητάς σαν λύτρωση. Και αυτό να μην σταματάει. Πάντως τα περισσότερα ψυχολογικά είναι γεγονός οτι στα δημιουργούν οι γύρω σου. Χαμόγελα με δόντια μυτερά, πεινασμένα. Οι περισσότεροι σε κοιτάνε σαν αρπακτικό και είναι εναντίον σου. 
Ζούμε σε μια τόσο κομπλεξική κοινωνία που κατακρίνεσαι για αυτό που είσαι, αν είσαι αληθινός δεν έχει σημασία, ή θα μαζοποιήσαι πλέον ή θα σε κατακρίνουν.
Όχι δεν φταίω εγώ αν η γιαγιά δίπλα έχει μείνει στην εποχή του 1800 και ότι διαφορετικό δει θα το θεωρήσει ή σατανικό ή καρναβάλι ή θα κατηγορήσει το οικογενειακό σου περιβάλλον για κάτι που κάνεις το οποίο σε εκφράζει και δεν έχει δικαίωμα να κατακρίνει στην τελική αφού και η ίδια δεν κατανοεί. Λυπάμαι κυρά μου μα εσύ προπολεμικώς όταν ήσουν νέα κοιτούσες να φας και όχι τι θα κάνεις για τα μάτια του κόσμου και όπως τότε θα πρέπει να κάνεις και τώρα το ίδιο και να σταματήσεις να ψηφίζεις το κάθε ηλίθιο κόμμα αν θέλεις να πάρεις μια σύνταξη της προκοπής για να ταΐσεις τα εγγόνια σου.
Ούτε με συγκινούν τα πάρτι που κάνουν στις μέρες μας οι νέοι, που μαζεύονται όλοι και ο ένας απαυτώνει τον άλλο μετά από καταχρήσεις αλκοόλ και τσιγαριλίκι. Ανούσιος τρόπος για να διασκεδάζει κανείς, Και ίσως είναι τα άτομα με τα οποία είναι ωραίο να περνάς χρόνο και όχι το πώς περνάς αυτόν τον χρόνο. Προσωπικά ακόμα και τίποτα να μην κάνω, αν βρίσκομαι με τα άτομα που αγαπάω θα περνάω καλά με ένα - δυο αστεία που θα πετάξουμε, με λίγες κουβεντούλες και λίγο καθαρό αέρα σε μια βόλτα σε κάποιο πάρκο ή ακόμα και σε σπίτι. Μπορείς να είσαι χαρούμενος χωρίς πολλά πράγματα. Χωρίς να κάνεις άτιμα και άσχημα πράγματα. Χωρίς να μεταλλάσσεσαι σε κάτι άλλο.
Κουράστηκα να κλείνω τα μάτια και να ονειρεύομαι καταστάσεις. Να σκέφτομαι πως θα ήθελα να ζήσω ορισμένες σκηνές στη ζωή μου οι οποίες δεν γνωρίζω αν ποτέ θα έρθουν. Αν και είναι ωραίο να ονειρεύεσαι σε βάζει σε πολλούς πειρασμούς. Θέλει δύναμη και κουράγιο για να αντέξεις.
Και αυτή η πόλη είναι αποπνικτική. Κουραστική, σε κάνει να θέλεις να φύγεις να τα παρατήσεις όλα και να τρέξεις μακριά της. Ακόμα και ένα ταξίδι θα σου έφτανε για να αποδράσεις για ένα μικρό διάστημα, λαχταράς την στιγμή που θα πάρεις το αγαπημένο σου πρόσωπο και θα φύγετε μαζί μακριά από όλους... έστω για λίγο. Μακριά από ότι σε τρομάζει και σε κουράζει.
Πραγματικά δεν καταλαβαίνω που είναι το κακό στο να θαυμάζω πεσιμιστές ποιητές. Ο καθένας μας έχει τον τρόπο του να εκφράζεται και είναι λογικό να διαφέρουμε μεταξύ μας.
Μακάρι να υπήρχε λίγο παραπάνω μυαλό μέσα σε αυτά τα κεφάλια. Μακάρι πέρα από τις ριχές γνώσεις που προσπαθούν όλοι να αποκτήσουν να υπήρχε και βάθος. Μα δυστυχώς τις περισσότερες φορές δεν υπάρχουν θεμέλια κάτω από τα κτήρια και αυτά πέφτουν.
Και περιμένουμε να φτιάξει ο κόσμος. Σκατά.