Trapped.

 Και εδώ φτάνω πάλι στο σημείο να μην ξέρω τι να κάνω καθώς με εκνευρίζω. Ναι, με εκνευρίζω. Με εκνευρίζω που δεν μπορώ να ελέγξω τον εαυτό μου, να ηρεμήσω, να με βάλω σε μια τάξη και σε μια οργάνωση και διαλύω κάθε φορά την οποιαδήποτε ευκαιρία έχω μέσα σε μια μέρα για να νιώσω ευτυχισμένη. Ο μόνος τρόπος που μπορώ να εξηγήσω γιατί το κάνω αυτό είναι το οτι ίσως πάσχω από κάποιο είδος ψυχικού μαζοχισμού. Πραγματικά δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς, δεν ξέρω τι άλλο θέλω από την ζωή μου απλά νιώθω πως δεν υπάρχει διαφυγή. Δεν μπορώ να ηρεμήσω όταν σκέφτομαι πως τίποτα δεν έχει νόημα και όσες φορές και να προσπαθούν να μου εξηγήσουν οτι η ζωή έχει αξία και τους λόγους εγώ βρίσκω τα λόγια τους κούφια.
Με κουράζω. Πολύ. Και το κακό είναι πως δεν ξέρω τι σκέφτομαι όταν η ψυχολογία μου αγγίζει το πάτωμα, δεν ξέρω τους λόγους και δεν γνωρίζω γιατί έχω δημιουργήσει τέτοιο σκεπτικό σχετικά με την ζωή. Όλοι λένε πως είναι όμορφη μα εμένα μου φαίνεται μαύρη, τρομακτική και ανούσια.
Δεν βρίσκω δύναμη να συνεχίσω. Ακόμα και τώρα έχω ταχυπαλμία. Δεν μπορώ να ηρεμήσω ούτε μια στιγμή μέσα στην μέρα. Δεν μπορώ να χαλαρώσω. Έτσι κι αλλιώς δεν έχει σημασία. Τίποτα.
Εκνευρίζομαι με τους πάντες γύρω μου όταν δεν με καταλαβαίνουν. Εκνευρίζομαι με τον εαυτό μου που σκέφτομαι έτσι όπως σκέφτομαι και βάζω τα κλάματα στο άκυρο χωρίς λόγο και αιτία. Μου την δίνει ο κόσμος όλος και η ζωή που είναι έτσι όπως είναι. Που υπάρχω και πρέπει να ζήσω συγκεκριμένα επειδή έτσι πρέπει και δεν μπορώ να επιβιώσω αλλιώς. Μου την δίνει το μυαλό μου που είναι σαν λαβύρινθος και δεν μπορώ να λειτουργήσω με αντικειμενικότητα και λογική. Που πετάω στα σύννεφα και δημιουργώ δικούς μου όρους και πορίσματα και αντιδρώ περίεργα. Μα πάνω απ'όλα με εκνευρίζω που στεναχωρώ τα λίγα κοντινά μου άτομα με αυτόν τον τρόπο τα οποία προσπαθούν μάταια να με καταλάβουν και εγώ ξεσπάω πάνω τους με νεύρα και υπερβολές.

Με κούρασα και πάλι...