Κρατιέμαι... κρατιέμαι με νύχια και με δόντια σε αυτήν την κοινωνία, προσπαθώ να με χαλιναγωγήσω.
Γιατί άμα με αφήσω θα πάρω τέτοια φόρα που θα μου είναι φύσει αδύνατον να σταματήσω. Είναι κουραστικό να ψάχνεις συνέχεια τον εαυτό σου, να σκαλίζεσαι και να σκάβεις το μυαλό σου για απαντήσεις που δεν μπορούν να σε βοηθήσουν σε τίποτα μα απλά τις αναζητάς σαν λύτρωση. Και αυτό να μην σταματάει. Πάντως τα περισσότερα ψυχολογικά είναι γεγονός οτι στα δημιουργούν οι γύρω σου. Χαμόγελα με δόντια μυτερά, πεινασμένα. Οι περισσότεροι σε κοιτάνε σαν αρπακτικό και είναι εναντίον σου.
Ζούμε σε μια τόσο κομπλεξική κοινωνία που κατακρίνεσαι για αυτό που είσαι, αν είσαι αληθινός δεν έχει σημασία, ή θα μαζοποιήσαι πλέον ή θα σε κατακρίνουν.
Όχι δεν φταίω εγώ αν η γιαγιά δίπλα έχει μείνει στην εποχή του 1800 και ότι διαφορετικό δει θα το θεωρήσει ή σατανικό ή καρναβάλι ή θα κατηγορήσει το οικογενειακό σου περιβάλλον για κάτι που κάνεις το οποίο σε εκφράζει και δεν έχει δικαίωμα να κατακρίνει στην τελική αφού και η ίδια δεν κατανοεί. Λυπάμαι κυρά μου μα εσύ προπολεμικώς όταν ήσουν νέα κοιτούσες να φας και όχι τι θα κάνεις για τα μάτια του κόσμου και όπως τότε θα πρέπει να κάνεις και τώρα το ίδιο και να σταματήσεις να ψηφίζεις το κάθε ηλίθιο κόμμα αν θέλεις να πάρεις μια σύνταξη της προκοπής για να ταΐσεις τα εγγόνια σου.
Ούτε με συγκινούν τα πάρτι που κάνουν στις μέρες μας οι νέοι, που μαζεύονται όλοι και ο ένας απαυτώνει τον άλλο μετά από καταχρήσεις αλκοόλ και τσιγαριλίκι. Ανούσιος τρόπος για να διασκεδάζει κανείς, Και ίσως είναι τα άτομα με τα οποία είναι ωραίο να περνάς χρόνο και όχι το πώς περνάς αυτόν τον χρόνο. Προσωπικά ακόμα και τίποτα να μην κάνω, αν βρίσκομαι με τα άτομα που αγαπάω θα περνάω καλά με ένα - δυο αστεία που θα πετάξουμε, με λίγες κουβεντούλες και λίγο καθαρό αέρα σε μια βόλτα σε κάποιο πάρκο ή ακόμα και σε σπίτι. Μπορείς να είσαι χαρούμενος χωρίς πολλά πράγματα. Χωρίς να κάνεις άτιμα και άσχημα πράγματα. Χωρίς να μεταλλάσσεσαι σε κάτι άλλο.
Κουράστηκα να κλείνω τα μάτια και να ονειρεύομαι καταστάσεις. Να σκέφτομαι πως θα ήθελα να ζήσω ορισμένες σκηνές στη ζωή μου οι οποίες δεν γνωρίζω αν ποτέ θα έρθουν. Αν και είναι ωραίο να ονειρεύεσαι σε βάζει σε πολλούς πειρασμούς. Θέλει δύναμη και κουράγιο για να αντέξεις.
Και αυτή η πόλη είναι αποπνικτική. Κουραστική, σε κάνει να θέλεις να φύγεις να τα παρατήσεις όλα και να τρέξεις μακριά της. Ακόμα και ένα ταξίδι θα σου έφτανε για να αποδράσεις για ένα μικρό διάστημα, λαχταράς την στιγμή που θα πάρεις το αγαπημένο σου πρόσωπο και θα φύγετε μαζί μακριά από όλους... έστω για λίγο. Μακριά από ότι σε τρομάζει και σε κουράζει.
Πραγματικά δεν καταλαβαίνω που είναι το κακό στο να θαυμάζω πεσιμιστές ποιητές. Ο καθένας μας έχει τον τρόπο του να εκφράζεται και είναι λογικό να διαφέρουμε μεταξύ μας.
Μακάρι να υπήρχε λίγο παραπάνω μυαλό μέσα σε αυτά τα κεφάλια. Μακάρι πέρα από τις ριχές γνώσεις που προσπαθούν όλοι να αποκτήσουν να υπήρχε και βάθος. Μα δυστυχώς τις περισσότερες φορές δεν υπάρχουν θεμέλια κάτω από τα κτήρια και αυτά πέφτουν.
Και περιμένουμε να φτιάξει ο κόσμος. Σκατά.
Γιατί άμα με αφήσω θα πάρω τέτοια φόρα που θα μου είναι φύσει αδύνατον να σταματήσω. Είναι κουραστικό να ψάχνεις συνέχεια τον εαυτό σου, να σκαλίζεσαι και να σκάβεις το μυαλό σου για απαντήσεις που δεν μπορούν να σε βοηθήσουν σε τίποτα μα απλά τις αναζητάς σαν λύτρωση. Και αυτό να μην σταματάει. Πάντως τα περισσότερα ψυχολογικά είναι γεγονός οτι στα δημιουργούν οι γύρω σου. Χαμόγελα με δόντια μυτερά, πεινασμένα. Οι περισσότεροι σε κοιτάνε σαν αρπακτικό και είναι εναντίον σου.
Ζούμε σε μια τόσο κομπλεξική κοινωνία που κατακρίνεσαι για αυτό που είσαι, αν είσαι αληθινός δεν έχει σημασία, ή θα μαζοποιήσαι πλέον ή θα σε κατακρίνουν.
Όχι δεν φταίω εγώ αν η γιαγιά δίπλα έχει μείνει στην εποχή του 1800 και ότι διαφορετικό δει θα το θεωρήσει ή σατανικό ή καρναβάλι ή θα κατηγορήσει το οικογενειακό σου περιβάλλον για κάτι που κάνεις το οποίο σε εκφράζει και δεν έχει δικαίωμα να κατακρίνει στην τελική αφού και η ίδια δεν κατανοεί. Λυπάμαι κυρά μου μα εσύ προπολεμικώς όταν ήσουν νέα κοιτούσες να φας και όχι τι θα κάνεις για τα μάτια του κόσμου και όπως τότε θα πρέπει να κάνεις και τώρα το ίδιο και να σταματήσεις να ψηφίζεις το κάθε ηλίθιο κόμμα αν θέλεις να πάρεις μια σύνταξη της προκοπής για να ταΐσεις τα εγγόνια σου.
Ούτε με συγκινούν τα πάρτι που κάνουν στις μέρες μας οι νέοι, που μαζεύονται όλοι και ο ένας απαυτώνει τον άλλο μετά από καταχρήσεις αλκοόλ και τσιγαριλίκι. Ανούσιος τρόπος για να διασκεδάζει κανείς, Και ίσως είναι τα άτομα με τα οποία είναι ωραίο να περνάς χρόνο και όχι το πώς περνάς αυτόν τον χρόνο. Προσωπικά ακόμα και τίποτα να μην κάνω, αν βρίσκομαι με τα άτομα που αγαπάω θα περνάω καλά με ένα - δυο αστεία που θα πετάξουμε, με λίγες κουβεντούλες και λίγο καθαρό αέρα σε μια βόλτα σε κάποιο πάρκο ή ακόμα και σε σπίτι. Μπορείς να είσαι χαρούμενος χωρίς πολλά πράγματα. Χωρίς να κάνεις άτιμα και άσχημα πράγματα. Χωρίς να μεταλλάσσεσαι σε κάτι άλλο.
Κουράστηκα να κλείνω τα μάτια και να ονειρεύομαι καταστάσεις. Να σκέφτομαι πως θα ήθελα να ζήσω ορισμένες σκηνές στη ζωή μου οι οποίες δεν γνωρίζω αν ποτέ θα έρθουν. Αν και είναι ωραίο να ονειρεύεσαι σε βάζει σε πολλούς πειρασμούς. Θέλει δύναμη και κουράγιο για να αντέξεις.
Και αυτή η πόλη είναι αποπνικτική. Κουραστική, σε κάνει να θέλεις να φύγεις να τα παρατήσεις όλα και να τρέξεις μακριά της. Ακόμα και ένα ταξίδι θα σου έφτανε για να αποδράσεις για ένα μικρό διάστημα, λαχταράς την στιγμή που θα πάρεις το αγαπημένο σου πρόσωπο και θα φύγετε μαζί μακριά από όλους... έστω για λίγο. Μακριά από ότι σε τρομάζει και σε κουράζει.
Πραγματικά δεν καταλαβαίνω που είναι το κακό στο να θαυμάζω πεσιμιστές ποιητές. Ο καθένας μας έχει τον τρόπο του να εκφράζεται και είναι λογικό να διαφέρουμε μεταξύ μας.
Μακάρι να υπήρχε λίγο παραπάνω μυαλό μέσα σε αυτά τα κεφάλια. Μακάρι πέρα από τις ριχές γνώσεις που προσπαθούν όλοι να αποκτήσουν να υπήρχε και βάθος. Μα δυστυχώς τις περισσότερες φορές δεν υπάρχουν θεμέλια κάτω από τα κτήρια και αυτά πέφτουν.
Και περιμένουμε να φτιάξει ο κόσμος. Σκατά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου