Αυτό το αίσθημα, που σε κάνει να λαχταράς να γίνεις όλο και πιο καλός από αυτό που ήδη είσαι.
Αυτό το αίσθημα τελειομανίας. Σε κάνει να θέλεις να δημιουργείς. Ζεις με αυτό. Και αν δεν περνάς ένα δημιουργικό διάστημα αρρωσταίνεις και μελαγχολείς. Αυτό το αίσθημα σε κάνει να νιώθεις όλο και πιο άχρηστος. Σε κουράζει. Σε κάνει να νιώθεις όλο και πιο κατώτερος. Σαν έναν εθισμένο. Σαν έναν ναρκομανή. Έναν παθιασμένο με την τελειότητα.
 Άραγε η τέχνη είναι και αυτοκαταστροφή? Φυσικά. Λένε πως οι καλλιτέχνες τα καλύτερα έργα τους τα κάναν σε στιγμές πόνου που περνούσαν στη ζωή τους. Ο πόνος είναι έμπνευση. Και η τέχνη είναι το αποτέλεσμα του πόνου. Άρα η τέχνη έχει να κάνει με την αυτοκαταστροφή μερικές φορές. Είναι σαν να δουλεύεις πάνω σε κάτι τόσο τέλειο που να χρειάζεται να χρεώνεσαι την ίδια σου την ζωή για να το δημιουργήσεις. Και γιατί να μην το κάνεις? Ίσως αυτό να αξίζει περισσότερο από κάτι που κάποια στιγμή τελειώνει. Ίσως αυτό μείνει για πάντα στο χρόνο. Ίσως είναι ένας λόγος για να σε θυμούνται.