"Η Κιβωτός Ονείρων" ~Απόσπασμα~

 ...Και όλα άρχισαν όταν δεν υπήρχε χρόνος για τίποτα. Δεν υπήρχε χρόνος για ζωή. Και ο άνθρωπος προσπάθησε να την κάνει και αυτή τεχνητή όπως όλα γύρω του. Στην προσπάθεια όμως απέτυχε γιατί ξέχασε να ζει. Ξέχασε τι είναι η ζωή και το οτι δεν μπορείς να την ανακτήσεις αν την χάσεις. Κλείστηκε μόνος στο κλουβί του, ζούσε μηχανικά. Έγινε το δημιούργημα του. Το "μηχάνημα" του. Έτσι για να διορθώσει το λάθος που έκανε δημιούργησε μια μηχανή η οποία θα τον έσωζε από τα δικά του σφάλματα που δημιούργησε ο ίδιος. Η μηχανή αυτή θα του έδινε την δυνατότητα να ζει την ζωή που αυτός δεν μπορούσε να ζήσει. Την ζωή που στερούταν για να επιβιώνει. Να κοιμάται και να ονειρεύεται ότι θέλει. Να ζει ότι θέλει. Κ έτσι τα όνειρα έγιναν τρόπος ζωής. Η κιβωτός των ονείρων έγινε καθημερινότητα και καθώς οι άνθρωποι την μέρα ήταν δούλοι του εαυτού τους και του συμφέροντος την νύχτα όταν ονειρεύονταν στον ύπνο τους ήταν ελεύθεροι. Είχαν ότι από μόνοι τους είχαν καταστρέψει. Ότι ήταν αδύνατο να παρέχουν. Μια ψεύτικη ζωή είχαν σε αντάλλαγμα από την κανονική δική τους. Και έπειτα ήρθε το σκοτάδι...