Μακάρι να μπορούσα τον ήλιο να αντικρίσω
μα μόνο μαύρα σύννεφα με μάτια βουρκωμένα εντοπίζω.
Σαν να τανε μια νύχτα χωρίς καλό σημάδι.
Σαν να τανε μονάχα χαοτικό σκοτάδι.
Τίποτα δεν έχει νόημα και τίποτα δεν μπορώ να κατανοήσω.
Μα γιατί να μην μπορώ ελεύθερα να ζήσω?
Σαν ένα μαύρο σύννεφο να έκρυψε τον ήλιο.
Σαν χίλια δύο μαχαίρια να μπήγουν στα σωθικά μου.
Ίσως να είναι νότα απελπισίας και μοναξιάς σημάδι.
Ίσως να είναι ηλιαχτίδα που χάνεται μες στο σκοτάδι.
Μα ότι και να σκέφτομαι τα δάκρυα θα τρέχουν.
Και ο πόνος θα παγώνει τη ζεστασιά που με λύσσα εγώ γυρεύω.
Οι εποχές σιγά σιγά πληγές θα ανιχνεύουν.
Και πάλι τις ανάσες μου κρυφά θα χαραμίζω.
Και πάλι με μολύβι ελπίδες θα μαζεύω.
Θα καρτερώ μια λήθη, να ξεχάσω αυτά που εγώ ξεθάβω.
(Αυτά που εγώ σκέφτομαι με κάποιο τρόπο να αποβάλλω.)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου