Οκτώβρης. Οκτώβρης.
Έχει πολύ πλάκα που άνθρωποι υποστηρίζουν πως δεν θέλουν να σου μοιάζουν, έχουν πάρει στοιχεία σου, δημιουργούν καταστάσεις που σε θυμίζουν, προσπαθούν να σου μοιάσουν στον τρόπο σκέψης χωρίς να σε καταλαβαίνουν, στολίζουν τις ιντερνετικές τους σπηλιές με στοιχεία που εσύ τους δίδαξες για να βγάζουν τη σαπίλα που κουβαλάνε και τα ψέματα τους.
Έχω και εγώ τόσο υλικό από αυτούς, λεκτικό, που μπορώ να φτιάξω μυθιστόρημα, αλλά δεν το κάνω γιατί δεν είμαι κακός άνθρωπος. Όλες εκείνες τις άσχημες ατελείωτες προτάσεις που έσπασαν τα τζάμια της ψυχής μου και την άφησαν στο κρύο τότε. Αλλά εκείνα είναι αποδεικτικά πως υπήρξαν. Μερικοί προσπαθούν να αποδεικνύουν ψέματα και άλλοι που έχουν τις αλήθειες στα χέρια τις κρατάνε γερά για να μην τους κάνουν κακό. Δεν μπορεί να κρυφτεί το ψέμα όσο κι αν προσπαθείς.
Πραγματικά δεν ξέρω τι να γράψω αυτό τον καιρό, και που γράφω πολύ είναι. Κουράστηκα.
Δεν ξέρω αν γράφω όπως έγραφα, αν έχω ήδη πει ότι ήταν να πω ή αν φταίει η έμπνευση, το οτι είμαι πραγματικά κουρασμένη, το ότι ξοδεύω πολύ ενέργεια για καταστάσεις, πάντως δεν ξέρω και ίσως αυτό να είναι και ο λόγος και να μην χρειάζεται κάποιο ιδιαίτερο σκάλισμα.
Δεν παίζω ιδιαίτερα με τις λέξεις τελευταία, ωμά και απλά κείμενα για να ξεσκονίζω το μυαλό μου, να αφήνω ότι δεν χρειάζομαι να κουβαλάω μαζί μου εδώ και ας μην διαβάζεται από πουθενά στην τελική.
Δεν ξέρω αν νιώθω τα πάντα ή τίποτα στην τελική.
Δεν έχω σκοπό να γράφω τόσο προσωπικά συναισθήματα πλέον σε αυτή τη σελίδα, ίσως στην καινούργια που δεν θα αφήσω τόσο γνωστή (όποιος ενδιαφέρεται για να διαβάζει ας μου στείλει μήνυμα για το link) αλλά και πάλι μερικά πράγματα είναι προφανέστατα στον κόσμο, δεν μπορείς να μιλάς συνέχεια για τα ίδια και τα ίδια.
Ας τα πάρει ο διάολος αυτά που έδωσες και δεν πήρες ένα ευχαριστώ, δε πειράζει, με ανθρώπους έχουμε να κάνουμε, νομίζω.
Δεν ήξερα πως ο μινιμαλισμός θα με επηρέαζε τόσο, ελπίζω να μην με επηρεάσει και στον γραπτό λόγο γιατί μετά δεν θα γράφω τίποτα πέρα από λέξεις ανά δημοσίευση.
Έχω πλάνα στο μυαλό μου και δεν πρέπει να καταστραφούν. Πρέπει να συγκεντρωθώ.
Ας κρατήσουμε αυτό στην τελική. Ο σωστός είναι αυτός που παραδέχεται τα λάθη του και δεν κρύβεται. Γιατί άγιοι μπορούμε να το παίξουμε όλοι, ειλικρινείς όμως ποτέ.
Έχει πολύ πλάκα που άνθρωποι υποστηρίζουν πως δεν θέλουν να σου μοιάζουν, έχουν πάρει στοιχεία σου, δημιουργούν καταστάσεις που σε θυμίζουν, προσπαθούν να σου μοιάσουν στον τρόπο σκέψης χωρίς να σε καταλαβαίνουν, στολίζουν τις ιντερνετικές τους σπηλιές με στοιχεία που εσύ τους δίδαξες για να βγάζουν τη σαπίλα που κουβαλάνε και τα ψέματα τους.
Έχω και εγώ τόσο υλικό από αυτούς, λεκτικό, που μπορώ να φτιάξω μυθιστόρημα, αλλά δεν το κάνω γιατί δεν είμαι κακός άνθρωπος. Όλες εκείνες τις άσχημες ατελείωτες προτάσεις που έσπασαν τα τζάμια της ψυχής μου και την άφησαν στο κρύο τότε. Αλλά εκείνα είναι αποδεικτικά πως υπήρξαν. Μερικοί προσπαθούν να αποδεικνύουν ψέματα και άλλοι που έχουν τις αλήθειες στα χέρια τις κρατάνε γερά για να μην τους κάνουν κακό. Δεν μπορεί να κρυφτεί το ψέμα όσο κι αν προσπαθείς.
Πραγματικά δεν ξέρω τι να γράψω αυτό τον καιρό, και που γράφω πολύ είναι. Κουράστηκα.
Δεν ξέρω αν γράφω όπως έγραφα, αν έχω ήδη πει ότι ήταν να πω ή αν φταίει η έμπνευση, το οτι είμαι πραγματικά κουρασμένη, το ότι ξοδεύω πολύ ενέργεια για καταστάσεις, πάντως δεν ξέρω και ίσως αυτό να είναι και ο λόγος και να μην χρειάζεται κάποιο ιδιαίτερο σκάλισμα.
Δεν παίζω ιδιαίτερα με τις λέξεις τελευταία, ωμά και απλά κείμενα για να ξεσκονίζω το μυαλό μου, να αφήνω ότι δεν χρειάζομαι να κουβαλάω μαζί μου εδώ και ας μην διαβάζεται από πουθενά στην τελική.
Δεν ξέρω αν νιώθω τα πάντα ή τίποτα στην τελική.
Δεν έχω σκοπό να γράφω τόσο προσωπικά συναισθήματα πλέον σε αυτή τη σελίδα, ίσως στην καινούργια που δεν θα αφήσω τόσο γνωστή (όποιος ενδιαφέρεται για να διαβάζει ας μου στείλει μήνυμα για το link) αλλά και πάλι μερικά πράγματα είναι προφανέστατα στον κόσμο, δεν μπορείς να μιλάς συνέχεια για τα ίδια και τα ίδια.
Ας τα πάρει ο διάολος αυτά που έδωσες και δεν πήρες ένα ευχαριστώ, δε πειράζει, με ανθρώπους έχουμε να κάνουμε, νομίζω.
Δεν ήξερα πως ο μινιμαλισμός θα με επηρέαζε τόσο, ελπίζω να μην με επηρεάσει και στον γραπτό λόγο γιατί μετά δεν θα γράφω τίποτα πέρα από λέξεις ανά δημοσίευση.
Έχω πλάνα στο μυαλό μου και δεν πρέπει να καταστραφούν. Πρέπει να συγκεντρωθώ.
Ας κρατήσουμε αυτό στην τελική. Ο σωστός είναι αυτός που παραδέχεται τα λάθη του και δεν κρύβεται. Γιατί άγιοι μπορούμε να το παίξουμε όλοι, ειλικρινείς όμως ποτέ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου