Άδειασμα.

Άδειασμα, άδειασμα. Κενές σκέψεις.
Μα τι πρωτότυπο για άλλη μια φορά.
Ραντεβού για ύπνο με την ώρα.
Τα μάτια ορθάνοιχτα κοιτάζουν.

Αναρωτιέμαι - να το γράψω το ρημάδι το βιβλίο ή όχι;
Και από που να ξεκινήσω;
Πόση κούραση για ένα μονάχα βήμα παραπέρα,
μοιάζει τόσο κοντά μα παίρνει τόσο χρόνο και τόση ενέργεια
λες και πρόκειται να πάρω απόφαση για μακρινό ταξίδι.
Μα είναι ένα βήμα, γιατί το σκέφτομαι;
Ένα μόνο βήμα
και δεν έχω τίποτα να χάσω στην τελική.
Είμαι στο διάστημα που κινούμαι εκ του ασφαλούς.
τι γιατί; γιατί κουράστηκα φυσικά.
Δικαιούμαι ένα διάλειμμα
το μυαλό έχει ξεφύγει
θέλω χρόνο με τον εαυτό μου.
Θέλω αέρα.

Πίσω από κάθε θετική σκέψη κρύβεται μια αρνητική που να τρομάζει τους περαστικούς
και πάντα από πίσω της κάτι θετικό για προστασία.

Κλείνω τα μάτια
έρχεται άλλη μια μέρα που θα μετατρέψω την ηρεμία μου σε άνδρο σκέψεων.
Δεν έχουν και που αλλού να πάνε
και ποια είμαι εγώ που θα τις διώξω.

Οι ασφαλείς πορείες ποτέ δεν είναι μόνιμες για μένα
μόνο διαλείμματα για ανάσες..