'Όλα "ένα".

Η βραδινή παράνοια.
Η λεπτή γραμμή μεταξύ του είμαι εδώ και του που θα είμαι αύριο.
Το τώρα δεν υπάρχει γιατί μόλις πέρασε και ότι διανύεις φεύγει μια για πάντα.
Ένα απότομο φρένο στη σκέψη και τα μάτια κλείνουν.
Ξημερώνει πάλι.


Πέθανε λέει.
Ξαφνικά.
Με άγχωσε πάλι το μέλλον.
Στα καλά καθούμενα ίσως να αλλάξουν όλα.
Ο χρόνος κυλάει και δεν προλαβαίνω να το πάρω χαμπάρι.
Δεν προλαβαίνω να το γράψω και η στιγμή έχει φύγει.
Είναι το μόνο πράγμα που μου έμεινε να φοβάμαι.
Όταν έχεις πλήρη αίσθηση της ζωής τριγύρω καταλαβαίνεις και πόσο σοβαρή είναι.
Είναι κατάρα να νιώθεις τόσο.
Είναι κατάρα.

Μακάρι να μην ένιωθα.
Αλλά ξέρω, έχω το καρμικό χρέος του θεραπευτή.
Το όνομά μου σημαίνει "αυτός που φέρνει το φως".
Όλα παίζουν ρόλο κάπου.
Όλα γίνονται για κάποιο λόγο με σωστή παρατήρηση.

Έπρεπε να γνωρίζω εξαρχής.


Και τώρα που σας βρήκα προστάτες μου, μείνετε μαζί μου.
Τώρα είναι που σας έχω ανάγκη.
Τώρα είναι που θα γίνουμε
ένα.