Έρχεται.

Είπα να αφιερώσω λίγο χρόνο για να γράψω για το πόσο παίζει να ανυπομονώ να ξανασμίξουμε.
Ανυπομονώ να σε πάρω στην αγκαλιά μου βλέπεις και να σε γεμίσω φιλιά.
Να είμαστε μαζί μέρα νύχτα, να περάσουμε ότι περνούσαμε τόσα χρόνια, να θυμηθούμε παλιές αναμνήσεις που κανένας δεν έχει.
Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει βλέπεις πως νιώθω όταν μιλάω για σένα με τέτοια τρέλα που τα μάτια μου γίνονται φωτεινά άστρα, οι λέξεις μου οργιάζουν περισσότερο και από ανεμοδαρμένα έλατα. Η συγκίνηση με πνίγει, από μικρό παιδί μαζί σου μεγάλωσα και μου έμαθες τόσα πράγματα,
ΚΑΝΕΙΣ ΠΟΤΕ δεν θα κατανοήσει πόσο σημαντικό πράγμα είναι για μένα όλο αυτό γιατί δεν το έχουν ζήσει όπως εγώ, ένα άκουσμα μιας μελωδίας σου μου φέρνει ζωντανές στιγμές στο μυαλό, και ας λένε τις ξερές τους πολυλογίες οι άλλοι, σαν εμένα κανένας δεν σε αγαπάει, κανένας δεν σε γνωρίζει, κανένας δεν θα σε γνωρίσει ποτέ, γιατί εγώ έχω σπάσει κάθε όριο με τις ώρες που περάσαμε ξενυχτώντας.
Έχω αφιερώσει πόσα πράγματα σε εσένα, πόσο χρόνο, και ο χρόνος είναι ότι πιο πολύτιμο μπορεί να σου δώσει κάποιος. ΧΡΟΝΙΑ.
Και θα εξακολουθώ να το κάνω μέχρι το τέλος. Ας πάνε να κουρεύονται όλοι.
Μου λείπεις ειλικρινά και δεν βλέπω την ώρα και την στιγμή να σε κρατήσω στα χέρια μου να αρχίζω να φωνάζω και να βάζω τα κλάματα από την συγκίνηση. Να μην ξαναδώ το φως της μέρας για χάρη σου, για πάρα πολύ καιρό τουλάχιστον.
Δεν ξέρει κανένας τι σημαίνεις για μένα. Δεν είσαι απλά μια ανάμνηση, δεν είσαι απλά κάτι για να περνώ τον χρόνο μου όμορφα.
Είσαι ένα κομμάτι του εαυτού μου, ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ κομμάτι που δεν θα σταματήσει να φέγγει διότι έτσι κάνουν οι όμορφες αναμνήσεις, φέγγουν σαν τα πιο λαμπρά αστέρια για να μας θυμίσουν πως υπήρξαν και να παραδειγματίζουν καταστάσεις.
Εγώ και εσύ εναντίον του κόσμου.
Μόνο εμείς. Δεν αντέχω να περιμένω άλλο.
Σε περιμένω με δάκρυα στα μάτια, Warlords of Draenor.
~Έρχεται και άλλο αφιέρωμα σύντομα~