Κρύο.

Μην φύγεις,

ίσως να σκέφτηκα επιπόλαια 

ίσως να πίστεψα σε λόγια υπερβολικά

ίσως να πόνεσα για μια αγκαλιά 

και δάκρυα να κύλησαν ζεστά στα μάγουλά μου

Μα ψάχνω να απαλύνω τον πόνο που με κυριεύει

τον πόνο που κρατάει βαριά στον πάτο την καρδιά μου

Κακό κανένα δεν σκοπεύω για να κάνω, 

τον εαυτό μου διέλυσα ξέρω πως πονάω

Μην φύγεις,

μαζί σου τουλάχιστον ξέρω να γελάω.

Δεν έχω κουράγιο να κρατώ ανθρώπους

δεν έχω κουράγιο να ζητώ βοήθεια

αφού φωνή δεν μου έχει απομείνει

και προσπαθώ να ζεσταθώ από το κρύο που μου φέρνω

τι κι αν διέσχισα το χάος του μυαλού μου όσο μπορούσα

μονάχα πίστεψα σε πράγματα που καιρό τα λησμονούσα

Δεν έχω κουράγιο για τίποτα πια

Οι ανάσες βαραίνουν, πετρώνω

Τα λόγια δεν είναι γλυκά τα χάδια δεν είναι απαλά

όταν από αγκάθια ανασφάλειας τυλίγονται παντού

στα στερνά τα στενά που διαβαίνω.

Και πνίγουν πως με πνίγουν οι κατάρες του τότε

και ποτέ ξανά δεν θα είναι τίποτα όπως παλιά

Οπότε χάνομαι ξανά ελπίζοντας πως θα έρθεις

χτυπάει η ψυχή σε μαύρο καμβά

ματώνουν τα μάτια βουλώνουν τα αυτιά.

Δεν ξέρω τίποτα, δεν ξέρω

Καιρός για ελπίδες στο μηδέν

καιρός για το τίποτα.

Θα μείνω μονάχη στο μαύρο μου χρώμα

Θα σφίγγω με πόνο το μαντίλι.

Ηρέμησε, θα φύγει και αυτή η μέρα

Όλα πονάνε

στην αρχή ή στο τέλος.

Ζέστη και ελπίδα
μην με αφήνεις.