Παραισθήσεις.

Δεν είχα και πολύ χρόνο να γράψω, 

άγχος, υποχρεώσεις και λίγο παραπάνω αλάτι στο φαΐ - δεν μας χαλάει. 

Έκανα τη νύχτα μέρα αλλά έχει την ομορφιά της.

Όλα έγιναν τόσο γρήγορα.

Όλα είναι τόσο όμορφα.

Ακόμα και αυτός ο τρόμος που με κυριεύει συνέχεια όμορφος είναι.

Και έχει και αυτό το κάτι που έψαχνα.

Αυτό το κάτι το εγκεφαλικό που με κυριεύει με εγκλωβίζει και με κάνει να νιώθω πως δεν έχω μόνο εγώ έναν λαβύρινθο στο κεφάλι μου, ίσως μάλιστα να είμαι και σε καλή πορεία.

Τα παραμύθια είτε υπάρχουν είτε δεν υπάρχουν
Το θέμα είναι - πως τελειώνουν άραγε; - αλλά αυτό δεν μας απασχολεί εννοείται. 

Για την ώρα τουλάχιστον.

Ξέχασα πως δεν ξέρω να γράφω χαρμόσυνα κείμενα

ίσως όμως ακόμα και στην πιο όμορφη είδηση να υπάρχει ένα κομμάτι πίκρας και φόβου.

Εκείνο το αναθεματισμένο κομμάτι που σκιάζεται, γιατί όλα έχουν και την σκιά τους που τα ακολουθεί, αυτή, αυτή η σκιά που ποτέ δεν ξέρεις που καταλήγει στην τελική.

Αλλά δεν μας νοιάζει.

Πότε μας ένοιαζε στην τελική.

Πάντα ακολουθούσαμε την πορεία και όπου μας έβγαζε, ίσως να κάναμε και λάθη ίσως να αναγκαστήκαμε να βγούμε σε αδιέξοδο αλλά θα είσαι εδώ και αυτό έχει σημασία και ίσως μαζί τα περάσουμε όλα,

και ίσως όταν θα βγούμε απ όλο αυτό να είμαστε ακόμα πιο ζωντανοί

μιας και η φωτιά ή θα μας κάψει ή θα μας κάνει ακατανίκητους. 

Οι άγγελοι δεν πεθαίνουν όμως, ξέρεις.