Βυθίζοντας σε σκέψεις βασανιστικές, που μόνο και μόνο από το βάθος τους κουράζεσαι στο να φτάνεις κολυμπώντας στα έγκατα για να τις βρεις, έχω ανάγκη να ακούω μονίμως ένα ήρεμο μονότονο τραγούδι για να μην αποσπώ την προσοχή μου, να μην φεύγω από την ασφαλή πορεία που χάραξα και να βυθίζομαι όσο μπορώ και πιο μέσα στο μυαλό μου για να βρω απαντήσεις.
Η ήρεμη μουσική μπορεί να δαμάσει τα τέρατα στο μυαλό μου, μπορεί να καλμάρει τις σκέψεις
και όλα μοιάζουν τόσο λιγότερο επικίνδυνα έπειτα.
Η αρνητικότητα είναι σαν ένα χωράφι για εμένα
Ένας κουβάς σκατά που και όμως μπορούν να καλλιεργήσουν τόσο όμορφα και ενδιαφέροντα πράγματα. Τόσο όμορφες σκέψεις, ιαματικές και να δώσουν απαντήσεις σε κάθε λογής πρόβλημα.
Είναι ωραίο να είσαι το καντήλι για την κάθε ψυχή εκεί έξω που θα χαθεί στο σκοτάδι και θα έρθει σε εσένα ζητώντας βοήθεια.
Και το μόνο που θα κάνεις θα είναι να προσπαθείς να του βγάλεις το δικό του φως προς τα έξω, χωρίς καν να του δώσεις μια σπίθα. Αυτό αγαπητοί είναι η λεγόμενη αντίληψη.
Και είναι ωραίο παρόλο που κανείς δεν μπορεί να διαβάσει ποτέ την δική σου σπίθα.
Παραμένει χαμένη σαν ένας θρύλος στο άγνωστο.
Και μακάρι να μπορούσα να βοηθήσω χαμένες ψυχές που δεν είναι εδώ και ούτε θα είναι.
Αλλά δεν μπορώ να ρισκάρω την καταστροφή μου για κάτι τέτοιο πλέον.